Digimon Adventure Special Edition
----- Part XI : The Dark side of insects : Black-Kabuterimon -----
Warning : ฟิคชั่นต่อไปนี้ ผู้แต่งขอสงวนสิทธิ์ ห้ามคัดลอก ห้ามดัดแปลง ห้ามตีพิมพ์เผยแพร่หรือนำไปแอบอ้าง รวมทั้งห้ามกระทำการใดทั้งสิ้นกับฟิคชั่นนี้ นอกจากอ่านเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ถ้าพบเห็นจะเอาเรื่องอย่างถึงที่สุดแล้วจะไม่นำเรื่องอื่นๆมาลงอีก
แบล็คการุรุมอนมองไปที่จอมอนิเตอร์ที่อยู่ข้างหน้าในห้องทดลองของเขา ในระหว่างที่เขากำลังสำรวจความคลื่อนไหวของสัตว์ทดลองของเขาที่เพิ่งปล่อยออกไป ซึ่งภาพที่ปรากฏได้แสดงออกมาอยู่ในรูปของแผนที่และตำแหน่งของสัตว์เหล่านั้นอย่างละเอียด
ฮืม...ไหนดูซิ ว่าพวกเจ้าจะไปที่ไหนกัน แบล็คการุรุมอนพูดขึ้นแล้วกดปุ่มบางอย่างบนแป้นพิมพ์ ซึ่งภาพในจอมันก็เริ่มแสดงรายละเอียดของสถานที่แห่งนั้นมากขึ้น อ่า...ตัวนึงอยู่ที่แดนลาวา...ตัวนึง...อืม...ถ้ำน้ำแข็ง...ตัวนึงก็อยู่ที่ภูเขาสูง...แล้วเจ้าล่ะ...ป่าสีเขียว...เอ๊ะ เดี๋ยว...แล้วนี่คืออะไร...
แบล็คการุรุมอนเหลือบไปจุดที่เป็นไฟกระพริบอยู่ในแผนที่ซึ่งใกล้กับบริเวณป่าสีเขียว เขาเลื่อนลูกศรในจอไปที่จุด ๆ นั้นแล้วคลิกมันเพื่อที่จะดูว่าสิ่งแปลกปลอมนั้นคืออะไร
*** กริ๊ก!!...ปี๊บ ๆๆๆ *** ทันทีที่ภาพขยายและเริ่มแสดงบางสิ่งบางอย่างนั้นขึ้นในจอมอนิเตอร์ แบล็คการุรุมอนก็สะแหยะยิ้มแล้วหัวเราะออกมาเล็กน้อย เพราะสิ่งที่เขาเห็นนั่นก็คือ การุรุมอนกับกาโอกามอนที่กำลังเดินอยู่ในทะเลทราย โดยทิศทางที่พวกเขากำลังจะนั้นไปก็คือ เขตป่าไม้สีเขียวนั่นเอง
โอ้...ข้าช่างโชคดีอะไรอย่างนี้...ดีล่ะ...มาลองทดสอบพวกมันกันหน่อยดีกว่า... แบล็คการุรุมอนพูดแล้วเลื่อนลูกศรไปคลิกที่ตำแหน่งของสัตว์ทดลองที่อยู่ในบริเวณป่าไม้สีเขียว โดยจอมอนิเตอร์ก็ได้แสดงแถบช่องว่างบางอย่างขึ้นมา ซึ่งพอแบล็คการุรุมอนเห็น เขาก็เริ่มทำการพิมพ์อะไรบางอย่างลงไปในนั้น
ฮึ ๆๆๆ...ภารกิจหลัก...ทำลายการุรุมอนกับกาโอกามอน... ประโยคที่เขาพูดมันก็คือสิ่งที่เขาได้พิมพ์ลงไปในนั้น ก่อนที่เขาจะกดปุ่มตกลงแล้วปล่อยให้โปรแกรมของเขาเริ่มทำงาน โดยการส่งข้อความผ่านคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเข้าสู่สมองของสัตว์ทดลองตัวนั้นอย่างรวดเร็ว
Download Complete The new command has been installed Operation is success
ฮ่า ๆๆๆ...ไปเลย!!...สัตว์เลี้ยงที่น่ารักของข้า...ไปทำลายพวกมันให้หมด ฮ่า ๆๆๆ...
****************************
ณ สถานที่ที่พวกการุรุมอนอยู่ตอนนี้ก็เริ่มเข้าสู่บรรยากาศยามเย็นที่มีแสดงแดดสีส้มอ่อน ๆ ประกอบกับลมเย็น ๆ ที่พัดไปมาอยู่รอบตัวพวกเขา ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงพร้อมกับดวงดาวที่เริ่มส่องประกายขึ้นอย่างช้า ๆ ทีละดวง
อาาาาา...อากาศเย็นสบายดีจริง ๆ นะการุรุมอน... กาโอกามอนเอ่ยกับการุรุมอน เมื่อเขารู้สึกได้ถึงอากาศที่เขาสูดเข้าไปในปอดอย่างเต็มที่แล้วผ่อนออกมาอย่างสบายใจ
อืม...ใช่...ฉันเองก็ชอบอากาศแบบนี้มาก ๆ เหมือนกัน...เฮ้อ ช่างสบายจริง ๆ การุรุมอนพูดเห็นด้วยกับเพื่อนของเขาแล้วหยุดเดินเพื่อรับลมที่พัดผ่านมาปะทะกับหน้าของเขา
แล้วนายว่า พวกเราจะออกไปจากทะเลทรายแห่งนี้ได้ไหม...
ฮืม...เท่าที่ดูนะ...คงอีกไม่นานหรอก...เพราะฉันรู้สึกว่า บรรยากาศมันเริ่มเปลี่ยนแปลงมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว...เราคงเขาสู่เขตอื่นในไม่ช้านี้แหละ...
กาโอกามอนพยักหน้าตอบการุรุมอนอย่างไร้ความกังวล เพราะเขาเชื่อในสัญชาติญาณของเพื่อนสนิทคนนี้เป็นอย่างมาก เรื่องแทบทุกเรื่องถ้าการุรุมอนแสดงความเห็นออกมาอย่างไร กาโอกามอนก็มักจะเชื่ออย่างนั้น และแล้วมันก็เป็นอย่างที่การุรุมอนพูดไว้จริง ๆ เพราะเพียงไม่กี่ชั่วโมง พวกการุรุมอนก็มาถึงสุดเขตของทะเลทรายจนได้ พื้นทรายที่พวกเขาเดินอยู่ก็เริ่มมีหญ้าขึ้น ทรายที่ปกคลุมก็เริ่มเปลี่ยนเป็นดินนิ่ม ๆ สภาพแวดล้อมที่ว่างเปล่าก็เริ่มมีต้นไม้ขึ้นจนกลายเป็นป่าใหญ่ในที่สุด
ฮึ ๆๆๆ...การุรุมอน...คำทำนายของนายนี่ไม่เคยพลาดเลยนะ...ฉันไม่รู้ว่านายจะเก่งไปถึงไหนกันเนี่ย กาโอกามอนพูดแซวการุรุมอน เมื่อเขาได้มาหยุดยืนอยู่ตรงทางเข้าของดินแดนแห่งใหม่
เฮ้ย...นายเองก็เก่ง กาโอกามอน...อย่าถ่อมตัวให้มากนักเลยน่ะ การุรุมอนตอบแล้วทำท่ายักไหล่ใส่กาโอกามอนเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเดินนำเพื่อนของเขาเข้าไปข้างในสถานที่แห่งนั้น
ในระหว่างที่พวกเขาทั้งสองเดินไปตามทางที่มีแต่หญ้าขึ้นอยู่รก ๆ พวกเขาก็รู้สึกว่าบรรยากาศมันเริ่มมืดมากขึ้น ๆ จนทำให้ต้องหยุดเพื่อหาที่พักและเตรียมอาหารสำหรับมื้อค่ำในคืนนี้
อืม...ตรงนั้นล่ะกัน การุรุมอน... กาโอกามอนเอ่ยแล้วชี้ไปที่ลานกว้างในป่า ซึ่งมีพื้นที่มากพอที่จะก่อกองไฟได้
เข้าท่าดี...งั้น ฉันก่อไฟ...นายหาอาหารนะ...
พอการุรุมอนพูดเสร็จ ทั้งกาโอกามอนและตัวเขาเองต่างก็ออกไปทำหน้าที่ที่ได้พูดกันไว้ โดยการุรุมอนเดินออกไปหากิ่งไม้มาทำฟืนแล้วจุดไฟขึ้นด้วยพลังไม้ตายของเขา ส่วนกาโอกามอนก็เดินออกไปสำรวจพื้นที่จนพบกับลำธารขนาดเล็กที่ไหลผ่านอยู่ใกล้ ๆ กับที่พักแรม เขาจึงโชคดีที่ได้อาหารมาทำมื้อค่ำอย่างง่ายดาย
โอ้โห ปลาเยอะแยะเลยนะ กาโอกามอน การุรุมอนพูดกับกาโอกามอนเมื่อเขาเห็นเพื่อนของเขาเทปลาที่จับมาได้ลงบนพื้นเป็นกอง
อิอิ ความสามารถส่วนตัวนะ การุรุมอน กาโอกามอนได้ทีก็ขออวดความสามารถของตัวเองนิดหน่อย ซึ่งการุรุมอนเองก็ยิ้มและหัวเราะออกมาเล็กน้อย
หลังจากนั้นทั้งสองก็เริ่มทำอาหารค่ำขึ้น โดยช่วยกันเสียบปลาเข้ากับไม้แล้วเอาไปปักไว้ใกล้ ๆ กับกองไฟ ซึ่งระหว่างที่พวกเขารอให้อาหารสุกอยู่นั้น พวกเขาก็เดินไปหามุมพักเหนื่อยตามใต้ต้นไม้แล้วนอนลงบนพื้นหญ้าอย่างสบายใจ ท่ามกลางแสงจันทร์ที่ส่องลงมาบนพื้นและสายลมที่พัดผ่านร่างกายของพวกเขา
อืม...การุรุมอน กาโอกามอนเริ่มบทสนทนา
มีอะไรหรือ กาโอกามอน... การุรุมอนถามแล้วหันไปมองหน้ากาโอกามอน
นายเคยมีช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตบ้างไหม...
ทำไมนายถึงถามแบบนี้ล่ะ การุรุมอนเริ่มรู้สึกสงสัย
กาโอกามอนก้มหน้าหันไปมองปลาที่ถูกย่างแล้วพูดต่อ ไม่รู้สิ....อยู่ดี ๆ ฉันก็รู้สึกว่า หลายปีแล้วนะที่นายกับฉันอยู่ด้วยกันมา...ตั้งแต่ฉันเป็นกาโอมอน เด็กรุ่นน้องของนาย...จนกระทั่งตอนนี้เป็นกาโอกามอนแล้ว...ช่วงเวลาที่ดีที่สุดของฉันก็คือ การที่ได้อยู่กับนาย...มีนายคอยเป็นผู้นำและชี้แนะฉันอยู่ตลอดเวลา...ฉันก็เลยอยากรู้ว่า นายเคยมีช่วงเวลาที่ดีที่สุดเหมือนฉันบ้างไหม....
การุรุมอนมองไปยังกองไฟที่อยู่ตรงหน้าแล้วนิ่งเงียบไปอยู่พักหนึ่งแล้วเริ่มพูดแสดงความรู้สึกของเขาออกมา มีสิ กาโอกามอน...ช่วงเวลาที่ดีที่สุดของฉัน...ก็คือ การที่ฉันได้มีเพื่อนคนอย่างนายมาใช้ชีวิตร่วมกันกับฉันยังไงล่ะ...
การุรุมอน... กาโอกามอนรู้สึกเขินอายเล็กน้อย เมื่อเขาได้ยินการุรุมอนพูดแบบนี้
การุรุมอนลุกขึ้นนั่งแล้วยิ้มให้กับเพื่อนของเขาแล้วพูดต่อ การที่นายได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของฉัน ตั้งแต่เป็นฉันรุ่นพี่ที่คอยฝึกฝนนาย จนกระทั่งวันนี้นายเติบโตขึ้นจนกลายมาเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับฉันแล้ว...ฉันรู้สึกดีมากเลยนะรู้ไหม...
กาโอกามอนรู้สึกปลื้มใจกับคำพูดของการุรุมอนแล้วเดินไปคาบปลาที่ย่างสุกแล้วมาให้กับเพื่อนของเขาคนนี้ อ่ะนี่ขอบใจนะ...นายช่างเป็นหมาป่าที่แสนดีจริง ๆ
นายเองก็เป็นหมาบ้านที่แสนดีเช่นกัน กาโอกามอน... การุรุมอนยิ้มให้แล้วรับปลาย่างตัวนั้นมาทานกับกาโอกามอนด้วยกันอย่างเอร็ดอร่อย โดยทั้งสองก็ทานไปคุยถึงเรื่องเก่า ๆ ไปอยู่สักพัก จนกระทั่งกาโอกามอนนึกอะไรขึ้นมาได้
จริงสิ การุรุมอน...
มีอะไรรึ กาโอกามอน การุรุมอนหันไปมองด้วยความสงสัย
เรามานึกถึงความหลังกันดีกว่า...
ความหลัง...ตอนไหนดีล่ะ
กาโอกามอนเดินออกไปยืนอยู่อีกฟากหนึ่งตรงข้ามกับการุรุมอนแล้วหันมายิ้ม ตอนที่นายกับฉันประลองกันยังไงล่ะ...ตอนนั้นฉันยังเป็นกาโอมอนอยู่ แล้ววันนั้นก็เป็นวันที่ฉันพบกับนายเป็นครั้งแรกด้วย...
การุรุมอนเงยหน้ามองบนท้องฟ้าแล้วเริ่มนึกถึงเหตุการณ์ในอดีตวันที่เขาพบกับกาโอมอนครั้งแรก ซึ่งวันนั้นเป็นวันที่เขากำลังออกหาอาหารแล้วไปเจอเหยื่อตัวหนึ่ง โดยเหยื่อตัวนั้นเป็นกวางและเป็นเหยื่อตัวเดียวกับที่กาโอมอนกำลังจ้องมองอยู่พอดี ซึ่งทั้งคู่นั้นก็ยังไม่รู้ตัวว่ากำลังจะตะครุบเหยื่อตัวเดียวกันจนกระทั่งถึงเวลาที่ต่างฝ่ายต่างได้กระโจนออกมาจากพุ่มไม้ แล้วหัวของทั้งคู่ก็ได้โขกกันดังโป๊กกลางอากาศ ทำให้เหยื่อได้ยินเข้าเลยวิ่งหนีไป
โอ้ย!!...นายทำอะไรของนายน่ะ!! กาโอมอนลุกขึ้นมาพูดตะคอกใส่การุรุมอน
นายนั่นแหละ ทำอะไร...นี่มันเหยื่อของฉันนะ... การุรุมอนกุมหัวด้วยขาหน้าข้างหนึ่งแล้วลุกขึ้นมาเถียง
กาโอมอนฉุนจัดเลยกำหมัดเดินเข้ามาผลักการุรุมอน ใครบอก...นี่มันเหยื่อของฉันต่างหาก...คิดว่าตัวใหญ่แล้วจะเป็นเจ้าของป่านี้หรือไงห๊ะ!!
อ้าว ๆ ทำไมถึงพูดแบบนี้ล่ะ...ฉันมาล่าเหยื่อของฉันตามปกติ...คิดจะหาเรื่องกันหรือไง การุรุมอนพยายามพูดแบบใจเย็นเพื่อไม่ให้มีเรื่อง แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ช่วยอะไรเลย
ใช่ มีไรมะ...เพราะนายนั่นแหละ เจ้าหมาป่า ทำให้วันนี้ฉันถึงอดมื้อเช้า... กาโอมอนพูดจาหาเรื่องแล้วผลักการุรุมอนอีกครั้ง
เฮ้ย มันจะมากไปแล้วนะ...พูดจาแบบนี้ ไม่มีใครสั่งสอนมารยาทบ้างหรือไง... คราวนี้การุรุมอนตอบกลับบ้าง ซึ่งคำพูดของเขาก็ทำให้กาโอมอนถึงกับฟิวส์ขาด
หน็อย!!...นี่แกกล้าว่าฉันหรอ...เกิดมายังไม่มีใครกล้าเลยนะ...อยากตายนักใช่ไหม
ใครกันแน่ที่อยากตาย...
ได้!!...งั้นก็มาสู้กันสักตั้งเลย เจ้าหมาป่า!!...
ฉันเองก็ต้องการแบบนั้นเหมือนกัน เจ้าหมาบ้าน!!...
และหลังจากนั้นทั้งคู่ก็กระโดดแยกไปอยู่คนละฝั่ง ด้านซ้ายคือกาโอมอนส่วนด้านขวาคือการุรุมอน บรรยากาศในป่าก็เริ่มเข้ากับสถานการณ์ด้วยความเงียบสงบและสายลมที่พัดผ่านไปมาอยู่รอบ ๆ ตัวพวกเขาทั้งสอง กาโอมอนกระตุกผ้าโพกเล็กน้อยแล้วกำหมัดตั้งท่าเตรียมพร้อม ส่วนการุรุมอนก็ย่อตัวลงแล้วจ้องมองไปที่เป้าหมายพร้อมกับกางกรงเล็บแหลมที่คมออกพร้อมใช้งาน
เอาล่ะนะ!!
มาเลย!!
ย๊าาาาาา *** ฟุบ...ตึก ๆๆๆๆ *** กาโอมอนตะโกนขู่แล้วเริ่มบุกเข้ามาอย่างรวดเร็ว โดยความไวของเขาอยู่ในระดับที่ใช้ได้จนกระทั่งเขามาถึงเป้าหมาย ซึ่งในทันทีทันใดนั้นเขาก็ได้พุ่งหมัดข้างหนึ่งออกไปที่หน้าของการุรุมอนอย่างรวดเร็ว เจอนี่หน่อย!!
ฮึๆๆ เด็กน้อยเอ้ย *** ควับ...ฟุบ!! ***
อะ...อะไรน่ะ กาโอมอนเบิกตากว้างเมื่อเขาเห็นการุรุมอนหายวับไปในพริบตาในจังหวะที่หมัดของเขาเกือบจะโดนการุรุมอน
การุรุมอนหัวเราะเยาะเย้ยแล้วโผล่ออกมาจากด้านหลังกาโอมอน ฮึๆๆๆ ทางนี้ หมาบ้าน
ห๊ะ!!...นี่แน่ะ!! *** วืด...ฟุบ *** กาโอมอนหันควับแล้วพุ่งหมัดของเขาออกไปอีกครั้ง แต่ว่าเขาก็พลาดอีกเมื่อการุรุมอนหายวับไปอีก
โธ่เอ้ย นึกว่าจะแน่แค่ไหน...ฝีมือมีแค่นี้หรือไง การุรุมอนพูดเยาะเย้ยอยู่รอบ ๆ ตัวกาโอมอนผู้ที่หันควับไปมา ๆ ตามเสียงของเขาจนเริ่มเกิดความโมโหมากขึ้น
หน็อย...แน่จริงก็ออกมาเซ่ เจ้าหมาป่า...หรือว่า แกกลัวฉัน!!
ฮึ ขนาดนี้แล้ว ยังจะปากเก่งอีก....ได้ แล้วนายจะรู้สึกที่พูดแบบนี้!!
คราวนี้ถึงทีของการุรุมอนบ้าง เขาได้ใช้ความเร็วของเขาวิ่งไปวิ่งมาอยู่รอบ ๆ ตัวของกาโอมอน จนกระทั่งเขาได้จังหวะมายืนอยู่ที่ข้างหลังแล้วเหวี่ยงหางเข้าไปฟาดที่เป้าหมายอย่างรวดเร็ว
เฮ้ย!!...ฮึบ!! *** ฟุบ...ฟับ ๆๆๆ ตุบ *** กาโอมอนโชคดีรู้สึกตัวทัน จึงหันหลังควับแล้วกระโดดตีลังกาหงายหลังออกไป ทำให้เขาหลบการโจมตีของการุรุมอนไปได้อย่างหวุดหวิด แต่ว่า...
*** งับ!! *** โอ้ย!! นี่แก ปล่อยฉันนะ!!...ปล่อย!! กาโอมอนอุทานขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อเขาถูกการุรุมอนงับต้นคอจากด้านหลังแล้วโดนยกขึ้นราวกับว่าเขาเป็นลูกสุนัขตัวหนึ่ง ทำให้เขาดิ้นพราก ๆ ด้วยความโกรธและความอับอายกับสภาพนี้เป็นอย่างมาก
เนี่ยนะเร้อ คนที่มาท้าประลองกับฉัน...ฮึ ๆๆ ดูไม่ได้เลยนะตอนนี้ การุรุมอนขยับปากพูดเบา ๆ ในขณะที่เขากำลังยกคู่ต่อสู้ตัวน้อยของเขาอยู่
หน็อย ๆๆๆ...ปล่อยฉันสิ....ปล่อยน้าาา
การุรุมอนหัวเราะแล้วเริ่มพากาโอมอนออกจากป่าโดยที่ไม่สนใจเลยว่าดิจิมอนตัวนี้จะดิ้นต่อต้านเขามากแค่ไหน ซึ่งเขาก็เดินต่อไปจนกระทั่งมาถึงทะเลสาบหน้าบ้านของเขา
อะไรเนี่ย!!...ที่นี่ที่ไหน กาโอมอนหยุดดิ้นถามแล้วมองไปรอบๆ ตัวด้วยความสงสัย
ที่นี่น่ะ...บ้านฉันเอง...และป่านั่นน่ะ เป็นที่ที่ฉันเข้าไปล่าสัตว์อยู่บ่อย ๆ การุรุมอนตอบแล้วเดินหน้าไปที่ทะเลสาบเพื่อที่จะวางกาโอมอนลงนั่งอยู่ใต้ต้นไม้
บ้านของนาย...ถ้างั้นนี่ก็แปลว่า ฉันมาบุกรุกเขตของนายจริง ๆ น่ะสิ กาโอมอนสงบลงแล้วเริ่มรู้สึกผิด จึงก้มหน้าหลบสายตาของการุรุมอนที่มองดูเขาอยู่
การุรุมอนเริ่มสังเกตเห็นว่าแขกของเขาเริ่มสงบลง เขาจึงเดินเข้าไปนั่งอยู่ข้าง ๆ แล้วพูดต่อ ฉันไม่ใช่หมาป่าที่หวงเขตแดนหรอกนะ...ฉันแค่ต้องการดูแลสิ่งที่อยู่รอบ ๆ อาณาเขตบ้านของฉันให้คงอยู่เท่านั้น...ที่นี้เข้าใจหรือยัง หมาบ้าน
นี่...ฉันไม่ได้ชื่อ หมาบ้านนะ...ฉันชื่อ กาโอมอน...แล้วก็ขอโทษด้วยล่ะกัน ที่มาบุกรุกเขตของนาย กาโอมอนเถียงเล็กน้อยแล้วก้มหน้าลงไปอายอีก
ฮึ ๆๆๆ...ไม่เป็นไรหรอก...ฉันชื่อ การุรุมอน...ถ้านายหิว นายก็เข้ามาล่าในป่านี้ได้ ฉันไม่ว่าหรอก.... การุรุมอนพูดอย่างใจดีแล้วหันไปมองดูบ้านของเขาเมื่อเขานึกขึ้นได้ว่า จริงสิ พวกเรายังไม่ได้ทานอะไรกันเลยนี่...ฉันพอมีอาหารอยู่ในบ้านบ้าง...คงพอสำหรับนายในมื้อเช้านี้ด้วยล่ะ...
บ้าน...บ้านของนายหรอ...จะดีหรอ การุรุมอน... กาโอมอนพูดแล้วบิดตัวไปมาด้วยความลังเล หิวก็หิวแต่ก็อายที่ถูกเชิญให้เข้าบ้านของคนอื่นที่ไม่ใช่บ้านของตัวเอง
มาเถอะน่า...อย่าฟอร์มเยอะนักเลย กาโอมอน...ฉันรู้นะว่านายน่ะหิว การุรุมอนพูดตรงจุดเลยทำให้กาโอมอนอายหน้าแดงเข้าไปใหญ่ แต่ว่ากาโอมอนก็เริ่มพยักหน้าตกลงเดินเข้าไปในบ้านกับการุรุมอน
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา กาโอมอนก็เริ่มมาเยี่ยมการุรุมอนบ่อยขึ้น บ้างก็ซื้อของจากในเมืองมาฝาก บ้างก็มานอนค้างคุยด้วย จนกระทั่งวันหนึ่งเขาขอเรียกการุรุมอนว่า พี่ ในที่สุด
พี่การุรุมอน...วันนี้มีอะไรมาสอนผมล่ะครับ....
วันนี้หรอ....อืม...มาลองเทคนิคแบบขั้นสูงดูบ้างเอาไหม
ได้เลยครับ ผมพร้อมที่จะเรียนสิ่งที่พี่สอนเสมอแหละครับ...
จากเหตุการณ์วันนั้นจนมาถึงวันนี้ กาโอมอนรุ่นน้องของเขาก็เติบโตขึ้นมาก การุรุมอนมองดูไปที่ร่างโตเต็มวัยของดิจิมอนสุนัขบ้านตัวนั้นแล้วก็ยิ้มให้ด้วยความเอ็นดู เอาล่ะ...ในเมื่อนายเป็นคนท้าฉัน...ไหนเลยล่ะที่ฉันจะปฏิเสธ...
กาโอกามอนหัวเราะแล้วทำท่าทำทางจะตะครุบตัวการุรุมอน ฮึๆๆ ตั้งแต่ที่ฉันแพ้นายตอนเป็นกาโอมอน...ฉันอยากจะรู้นักว่าตอนนี้ฝีมือของฉันพอที่จะล้มนายได้หรือยัง....
แล้วจะรออยู่ทำไมเล่า...มั่นใจก็เข้ามาเลย การุรุมอนเอ่ยปากท้าแล้วตั้งท่าเตรียมพร้อม
เอาล่ะนะ!! *** ฟุบ...ตึก ๆๆๆ *** กาโอกามอนเริ่มวิ่งเข้ามาหาการุรุมอนอย่างรวดเร็วจนกระทั่งถึงระยะเป้าหมาย ย๊าาาา!! เขาสานต่อจังหวะโดยกระโดดขึ้นแล้วใช้หน้าข้างหนึ่งตะปบลงมาที่การุรุมอน
ฮึ ๆๆ ยังเด็กอยู่เหมือนเดิม *** ฟับ...ตูม!! *** การุรุมอนหัวเราะแล้วกระโดดหลบไป ทำให้กรงเล็บของกาโอกามอนกระแทกพื้นจนเป็นหลุม
อ่า...นายมารูปแบบเดิมอีกแล้วนะ...คิดจะยั่วโมโห ฉันเรอะ กาโอกามอนพูดล้อเลียนแล้วหันไปมองรอบ ๆ ตัวเพื่อหาการุรุมอน
ยังหรอก...นี่แค่ลองเชิงเฉย ๆ การุรุมอนตอบแล้วกระโจนออกมาจากพุ่มไม้ โดยใช้ท่าตะปบเหมือนกัน ย๊าาา!!
เฮ้ย...ไม่ได้กินหรอก *** ฟึบ...ตูม!! *** การโจมตีของการุรุมอนให้ผลแบบเดียวกับกาโอกามอนคือ พลาดเป้าไปโดนพื้นจนเป็นหลุมเมื่อกาโอกามอนกลิ้งหลบกรงเล็บได้ทัน
ฮึ ๆๆ...ไวขึ้นนะ...ไหนลองแบบนี้ดูสิ *** ฟุบ *** การุรุมอนหัวเราะแล้วใช้ความเร็ววิ่งหายวับไปอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาโผล่ไปที่ด้านหลังกาโอกามอนแล้วตวัดหางออกมาโจมตี
ฮึบ...ย๊า!! กาโอกามอนจับทางได้จึงกระโดดตีลังกาหงายหลังไปอยู่ด้านหลังของการุรุมอนแล้วได้โอกาสโจมตีเขาอีกครั้ง
เฮ้ย...ฮึบ!! *** ฟับ...ฟับ ๆๆๆ ตุบ *** การุรุมอนตกใจเล็กน้อยกับการตอบโต้ของกาโอกามอน แต่ก็ได้กระโดดหลบขึ้นไปข้างบนต้นไม้แล้วกลับลงมายืนอีกครั้ง โอ้โหเห้...ฝีมือพัฒนาขึ้นแฮะ...ไม่เสียแรงที่สอนมา...
เพราะฉันมีรุ่นพี่ที่สอนดีอ่ะนะ...ฉันก็เลยเก่งขึ้น
ฮึ ๆๆ ถ้ายังนั้นขอดูหน่อยซิว่า พี่ของนายสอนอะไรนายมาบ้าง...ย๊าาา!!
มาเลย...ย๊าาาาา!!
*** เปรี้ยง!! ตูม!! *** อะไรน่ะ!! ทันใดนั้นเองก็เกิดเสียงประหลาดดังขึ้นมาจากทางเข้าของป่าแห่งนี้ ทั้งการุรุมอนและกาโอกามอนจึงต้องหยุดการประลองนี้ลงแล้ววิ่งออกไปดูว่ามีอะไรเกิดขึ้นอยู่ตรงนั้น
กร๊ากกกกก เสียงคำรามของดิจิมอนตัวหนึ่งได้ดังขึ้นทันทีที่พวกการุรุมอนไปถึง ป่าไม้ที่อยู่รายรอบก็เริ่มโค่นลงมาด้วยแรงเหวี่ยง แรงฟาดของของดิจิมอนที่บ้าคลั่งตัวนั้น ร่างของมันได้เผยออกมาจากเงามืดทีละส่วน ๆ โดยเริ่มจากหมวกเหล็กที่มีเขาแหลมอยู่ตรงกลาง ปีกสองคู่ที่บางและเบาอยู่ด้านหลัง แขนที่เป็นมือจับสองคู่อยู่ข้างลำตัว หางที่แหลมยาวลงไปเบื้องล่าง และลำตัวที่มีสีดำแสดงให้เห็นถึงสัญลักษณ์ของความมืดที่กำลังควบคุมจิตใจของมันอยู่
นะ...นี่...นี่มันตัวอะไรน่ะ... กาโอกามอนถามการุรุมอนด้วยสายตาที่จ้องมองไปยังดิจิมอนตัวนั้นอย่างไม่กระพริบ
Kabuterimon ไม่สิ...Kabuterimon สีดำ... การุรุมอนพูดพึมพำด้วยความสับสน เพราะเขาไม่เคยเห็นดิจิมอนที่มีลักษณะเช่นนี้มาก่อน แน่นอนว่าเขารู้จักคาบุเทริมอน แต่ว่าไม่เคยเห็นคาบุเทริมอนสีดำในลักษณะแบบนี้
ฮึ่ม...ทำลายพวกการุรุมอน...ทำลายพวกการุรุมอน แบล็คคาบุเทริมอนพูดพึมพำกับตัวเองราวกับว่ากำลังท่องคำสั่งที่อยู่ในหัวของเขาวนไปวนมา โดยที่เขาเริ่มจับเป้าหมายแล้วก็บินมาโจมตีพวกการุรุมอนอย่างรวดเร็ว ตาย...ย๊าาาาา!!
ระวังการุรุมอน!!...
ฮึบ!!...
*** ตูม!! *** เพียงเสี้ยววินาทีที่การุรุมอนสามารถหลบกรงเล็บในมือข้างหนึ่งของแบล็คคาบุเทริมอนได้ พื้นที่อยู่บริเวณนั้นก็ได้ระเบิดออกด้วยแรงกระแทกของกรงเล็บที่พลาดเป้านั่น
อีกแล้วรึ...แกเป็นสมุนของพวกดิจิมอนชั่วร้ายใช่ไหม การุรุมอนหันควับมาพูดหลังจากที่เท้าของเขาได้แตะลงพื้น ส่วนกาโอกามอนก็วิ่งเข้ามายืนขนาบคู่กับเขาเพื่อเตรียมพร้อมสู้
ฮื่อ...ฮื่ออออ... แบล็คคาบุเทริมอนไม่ตอบแถมยังมีอาการที่บ้าคลั่งมากขึ้นแล้วพุ่งเข้ามาโจมตีการุรุมอนอีกครั้ง
Spiral Blow!! *** เปรี้ยง!! *** ทันทีที่ดิจิมอนตัวนั้นพุ่งเข้ามา กาโอกามอนก็ขอเปิดฉากการต่อสู้ก่อนด้วยพลังวายุซึ่งมันได้กระแทกเข้ากับร่างของดิจิมอนตัวนั้นอย่างเต็มแรง
ฮื่อ...กราาาา...กร๊ากกกก แบล็คคาบุเทริมอนเปลี่ยนเป้าหมายมาที่กาโอกามอนทันทีหลังจากที่ถูกโจมตีใส่ มันได้ใช้ความเร็วบินขึ้นไปบนฟ้าแล้วพุ่งเข้ามาต่อยกาโอกามอนจนกระเด็นออกไป
*** ตูม!! *** โอ๊ยยย!! *** พลั่ก!! ***
กาโอกามอน!! การุรุมอนร้องตกใจเมื่อเขาเห็นเพื่อนของเขาโดนชกจนลอยออกไปกองอยู่กับพื้น เขาจึงรีบวิ่งไปช่วยแต่ว่าแบล็คคาบุเทริมอนก็บินเข้ามาขวางไว้
จังหวะนั้นเอง การุรุมอนก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่มาจากตัวของแบล็คคาบุเทริมอน ความรู้สึกที่คุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูกซึ่งทำให้เขาเริ่มเดินถอยห่างออกไป นี่นาย...นายคือ... การุรุมอนเริ่มรู้สึกสับสนแล้วเริ่มคิดในใจว่า เจ้านี่เป็นดิจิมอนแห่งความมืด...แต่เราก็ไม่เคยเห็นดิจิมอนชนิดนี้มาก่อน...นั่นก็แปลว่า ร่างนี้ไม่ใช่ร่างที่แท้จริงของมัน...
ฮื่อออออ...ฮ๊าาาา แบล็คคาบุเทริมอนหันมาโจมตีการุรุมอนอีกครั้งโดยได้กวาดแขนทั้งหมดออกมา ซึ่งการุรุมอนได้ทีก็กระโดดสูงขึ้นไปแล้วตะปบเข้าที่หัวของแบล็คคาบุเทริมอนจนมันล้มลง
เข้าใจแล้ว...เข้าใจแล้ว!!...นายคือ เท็นโทมอน!!...เท็นโทมอน!! การุรุมอนอุทานขึ้นเมื่อเขานึกออก ดิจิมอนตัวนั้นก็เหมือนกับดิจิมอนตัวอื่น ๆ ที่ถูกพลังแห่งความมืดครอบงำ แต่ว่าคราวนี้มันไม่มีอะไรควบคุมหรือว่ามีปัจจัยใดๆ ที่จะสามารถสังเกตเห็นได้ ซึ่งนั่นก็แปลว่า เท็นโทมอนถูกพลังแห่งความมืดครอบงำจิตใจโดยสมบูรณ์ไปแล้ว
อือ...โอย การุรุมอน... กาโอกามอนยันตัวลุกขึ้นมาอีกครั้งแล้วเริ่มเดินเข้าไปหาการุรุมอน
เป็นอะไรหรือเปล่า กาโอกามอน... การุรุมอนรีบหันมามองกาโอกามอนหลังจากที่เขาได้ยินเพื่อนของเขาเรียก
นี่มันเกิดอะไรขึ้น...แล้วที่นายพูดเมื่อกี้มันหมายความว่ายังไง
ก็หมายความว่า...แบล็คคาบุเทริมอนตัวนี้ คือ เท็นโทมอน เพื่อนของพวกเรา
อะไรนะ!!...เป็นไปไม่ได้น่ะ!!...ทำไม...ทำไมเท็นโทมอนถึงได้กลายไปเป็นแบบนี้ไปได้ กาโอกามอนอุทานขึ้นด้วยความตกใจเหมือนการุรุมอนไม่มีผิด ซึ่งเขาเองก็มองไปที่แบล็คคาบุเทริมอนตัวนั้นด้วยความสับสน
ฮื่ออออ...ตาย!! แบล็คคาบุเทริมอนพุ่งเข้ามาอีกครั้งโดยคราวนี้เล็งเป้าไปยังทั้งการุรุมอนและกาโอกามอน
แย่แล้ว การุรุมอน...
หลบก่อนเร็ว!!
*** ตูม *** ทั้งการุรุมอนและกาโอกามอนต่างก็รีบแยกตัวออกจากกันเมื่อพวกเขาเห็นกรงเล็บทั้งสี่มือของคาบุเทริมอนได้พุ่งเข้ามา โดยมันพลาดแล้วพุ่งผ่านลงมากระแทกกับพื้นจนเกิดระเบิดขึ้น ทั้งการุรุมอนและกาโอกามอนเริ่มรู้สึกลังเลและไม่กล้าตอบโต้แบล็คคาบุเทริมอนอยู่ไปสักพักหลังจากที่พวกเขารู้ว่าดิจิมอนตัวนี้ก็เป็นเพื่อนคนหนึ่งของพวกเขา
การุรุมอน แล้วเราจะทำยังไงดี!! กาโอกามอนตะโกนถามการุรุมอนจากอีกฟากหนึ่ง แล้วกระโดดหลบไปอยู่ด้านหลัง
ฮึบ!!... การุรุมอนกระโดดหลบการโจมตีรอบสองของแบล็คคาบุเทริมอน แล้วกระโดดไปหากาโอกามอนอยู่ด้านหลังเช่นกัน ไม่รู้สิ...ยังไงก็ต้องปลุกเขาให้ตื่นจากความมืดให้ได้...
แล้วจะปลุกยังไง....ถ้าเขาตายขึ้นมาล่ะ จะทำยังไง การุรุมอน!!
คำถามของกาโอกามอนเริ่มทำให้การุรุมอนรู้สึกกดดันอยู่ภายใน เขาพยายามคิดหาทางออกที่จะช่วยเหลือเพื่อนของเขาคนนี้ให้ออกมาจากความมืด แต่ว่าเขาคิดยังไงก็คิดไม่ออก มันเป็นสิ่งที่อันตรายมากที่จะปลุกดิจิมอนให้ตื่นจากความมืดด้วยกำลัง เพราะถ้าน้อยเกินไปก็จะไม่ได้ผล และถ้ามากเกินไปก็จะทำให้ดิจิมอนตัวนั้นตายได้ ซึ่งถ้าเป็นเช่นนี้เราก็จะกลายเป็นคนที่ฆ่าเขา
ฮึ่ม... *** ตึก...ตึก...ตึก *** แบล็คคาบุเทริมอนหันกลับแล้วเริ่มเดินเข้ามาหาพวกการุรุมอนอีกครั้ง
โธ่เอ้ย...บ้าจริง การุรุมอนพูดขึ้นด้วยความหงุดหงิดแล้วเดินถอยหลังออกไปอีกครั้ง ซึ่งในใจของเขาตอนนี้ไม่กล้าพอที่จะทำร้ายแบล็คคาบุเทริมอนได้อีกแล้ว
ฮื่อ...เสร็จข้า!! *** ฟ้าว!! *** แบล็คคาบุเทริมอนเริ่มเอาจริงโดยกางปีกบินขึ้นไปบนฟ้าแล้วโฉบลงมาที่การุรุมอนอย่างรวดเร็ว
อ๊ะ!! แย่แล้ว!!...
การุรุมอน ระวัง!! *** ฟับ!!...เปรี้ยง!! *** อ๊าาาา
เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของกาโอกามอนดังขึ้นอย่างทันทีทันใด เมื่อเขาได้วิ่งกระโจนไปผลักการุรุมอนออกแล้วโดนกรงเล็บของแบล็คคาบุเทริมอนฟาดเข้าที่ร่างกายแทน
หา!!...กาโอกามอน!! การุรุมอนอุทานขึ้นด้วยความรู้สึกที่แทบช็อค เมื่อเขาเห็นเพื่อนดิจิมอนที่แสนดีของเขาถูกทำร้ายอย่างรุนแรงจนกระเด็นออกไปกระแทกกับต้นไม้แล้วสลบคาที่
ฮึ่ม...แก...แก!!... *** แว้ป...แว้ป ๆๆๆ *** มันเกิดขึ้นอีกแล้ว...พลังแห่งแสงสว่างที่ร้ายกาจได้เริ่มส่องออกมาจากตัวของการุรุมอนอีกครั้ง แววตาของการุรุมอนเปลี่ยนเป็นโทนสีฟ้า ร่างกายก็เปลี่ยนเป็นสีขาว ลมหายใจก็เริ่มหนักหน่วงและรุนแรง ราวกับว่าร่างกายของเขาไม่สามารถปรับตัวเข้ากับบางสิ่งบางอย่างที่กำลังพลุ่นพล่านอยู่ข้างในนั้นได้
ฮื่อออ...การุรุมอน...ต้องตาย...ต้องตาย!! แบล็คคาบุเทริมอนรู้สึกโกรธมากขึ้นเมื่อเห็นการุรุมอนเริ่มแสดงพลังออกมาท้าทายเขา อย่าอยู่เล้ย...ย้าาาา!! เขาตะโกนใส่ด้วยความโมโหแล้วบินเข้ามาจู่โจมการุรุมอนอีกครั้ง
ฮื่อ...กรรรรร... *** ฟับ...เปรี้ยง!! *** การุรุมอนจับความเคลื่อนไหวของเป้าหมายแล้วทำการตอบโต้ออกมาอย่างทันควัน โดยเขาได้กระโดดขึ้นไปบนฟ้าแล้วฟาดแบล็คคาบุเทริมอนตกลงมาอย่างแรงด้วยขาหน้าของเขา
อ๊ากกกก... *** พลั่ก!! *** แบล็คคาบุเทริมอนร้องเจ็บแล้วร่วงลงไปนอนกองกับพื้น ซึ่งไม่นานเขาก็ลุกขึ้นมาแล้วใช้ทักษะทางอากาศอีกครั้ง
*** ฟ้าว!! *** ฮื่ออออ...งั้นเจอนี่!! *** ซู่ม!! ฟับ ๆๆๆๆ *** ด้วยปีกทั้งสี่ของแบล็คคาบุเทริมอนที่กระพือออกอย่างรวดเร็ว ทำให้เขาเริ่มบินได้ด้วยความเร็วสูงจนได้จังหวะโฉบลงมาที่การุรุมอนแล้วทำการปล่อยหมัดทั่งสี่มือออกมาราวกับปืนกล
ฮื่ออ...ฮื่อออ...กร๊าาาาา *** วูบ...เปรี้ยง!! *** ด้วยความสามารถที่เหนือกว่า ทันใดนั้นเองการุรุมอนก็ได้กระโดดตีลังกากลับหลังแล้วใช้ท่อนขากับหางของเขาสะบัดขึ้นฟาดเข้าที่คางของแบล็คคาบุเทริมอนอย่างแรงและไม่น่าเชื่อ
ฮ๊าาาาา!! *** ตูม *** แบล็คคาบุเทริมอนร้องเจ็บอย่างฉับพลันแล้วหงายท้องออกไปนอนกองกับพื้นอีกครั้ง สภาพของเขาตอนนี้เริ่มอ่อนแรงและมีรอยถลอกมากขึ้นแล้ว
อือ...โอย กาโอกามอนลืมตาฟื้นขึ้นอีกครั้งแล้วหันไปมองดูสถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งเขาเองก็ตกใจกับสิ่งที่เห็นในทันที หา!!...การุรุมอน...อีก...อีกแล้วหรอเนี่ย!! เขากัดฟันลุกขึ้นแล้วรีบเดินกะโผลกกะเผลกเข้าไปหาเพื่อนที่ไร้สติของเขา แต่ว่าทันใดนั้นเองเขาก็เห็นการุรุมอนเริ่มอ้าปากที่แสดงถึงการเตรียมพร้อมที่จะปล่อยไม้ตายออกมาใส่แบล็คคาบุเทริมอนตัวนั้น
อาาาาา... *** แว้ปๆๆๆ...ซู่มๆๆๆ ***
ยะ..อย่านะ การุรุมอน...การุรุมอน นายจะทำอะไร!!
กาโอกามอนเริ่มรู้สึกกลัวกับกิริยาอาการของการุรุมอนอีกครั้ง เพราะคราวก่อนที่การุรุมอนอาละวาดเหตุการณ์ก็ไม่ต่างอะไรกับตอนนี้เลย สันชาติญาณที่ดุร้าย จำใครก็ไม่ได้ เป้าหมายก็มีแต่จะทำลายความมืดเพียงอย่างเดียวเท่านั้น การุรุมอน หยุดนะ...หยุดสิ เสียงของกาโอกามอนดูเหมือนจะเป็นเพียงแค่สายลมที่พัดผ่านใบหูของการุรุมอนไปเท่านั้นเมื่อกาโอกามอนเห็นว่าการุรุมอนไม่คิดที่ฟังคำพูดของเขาเหล่าเลยแม้แต่นิดเดียว เขาเห็นการุรุมอนอ้าปากทำการรวบรวมพลังออกทามากขึ้น ๆ จนเปลวเพลิงสีฟ้าของการุรุมอนเริ่มฟอร์มตัวและพร้อมที่จะถูกปล่อยออกไปยังเป้าหมายแล้ว
ฮื่อออออ...ฮึ่ม... ฝ่ายแบล็คคาบุเทริมอนเองก็ไม่ยอมแพ้ โดยเขาเริ่มรวบรวมพลังท่าไม้ตายออกมาเป็นก้อนพลังงานสีม่วงอยู่ในมือทั้งสี่ข้างอย่างช้า ๆ ซึ่งก็สร้างความสนใจให้ฝ่ายกาโอกามอนต้องหันไปดูเช่นกัน
*** ฟู่ ๆๆๆ แว้ป ๆๆๆ ***
ห๊ะ...แย่ล่ะสิ!!...นี่ทั้งคู่คิดจะตัดสินแบบให้ตายกันไปข้างนึงเลยหรอเนี่ย... กาโอกามอนเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจแล้วเริ่มคิดหาทางแก้ไขอย่างฉับพลัน จะทำยังไงดี...ทำยังไงดีล่ะเนี่ย...หืม... เขาคิดแล้วมองไปที่ทั้งสองฝ่ายโดยในที่สุดเขาก็พูดว่า เอาไงเอากัน!!
Fox Firer!! *** แว้ป ๆๆ ซู่ม !! ***
Mega Plaster!! *** ฟู่ ๆๆๆ ***
ย๊าาา...Spiral Blow!! *** ฟู่ !! ***
*** เปรี้ยง!!...บรึ่ม!! *** อ๊าาาาา โอ๊ยยย ฉับพลันนั้นพลังของการุรุมอน แบล็คคาบุเทริมอน และกาโอกามอนก็ได้ปะทะกันกลางสนามรบอย่างรุนแรง จากตอนแรกที่น่าจะมีแต่การุรุมอนกับแบล็คคาบุเทริมอนเท่านั้นที่จะสู้กัน ปรากฏว่ากาโอกามอนก็ตัดสินใจใช้พลังไม้ตายของเขาออกไปหยุดทั้งคู่นั่นด้วย จึงทำให้เกิดแรงต้านกลายเป็นระเบิดที่รุนแรงออกมาอย่างที่เห็น ซึ่งมันก็ทำให้ทั้งกาโอกามอนและแบล็คคาบุเทริมอนได้กระเด็นออกมาจนร่างของทั้งคู่นั้นทะลุต้นไม้ห่างออกไปไกลเป็นสิบ ๆ เมตรในขณะที่การุรุมอนนั้นไม่ได้เป็นอะไรเลย
อา...โอย... กาโอกามอนนอนร้องเจ็บอยู่สักพักจนกระทั่งเขามีแรงพอที่จะพยุงร่างอันบอบช้ำของเขาขึ้นมายืนได้อีกครั้ง เขาก้มหน้าลงหอบราวกับว่าเขาเพิ่งสูญเสียพลังอันมหาศาลออกไป ซึ่งหลังจากนั้นเขาก็หันไปมองดูแบล็คคาบุเทริมอนที่นอนหมดสติอยู่อีกฟาก โดยในขณะนั้นเองก็ได้มีบางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้น
*** แว้ป ๆๆๆ...ฟู่ !! *** อะ...อะไรน่ะ... กาโอกามอนอุทานขึ้นเมื่อเขาเห็นร่างของแบล็คคาบุเทริมอนเริ่มมีการเปลี่ยนแปลง ความมืดที่เคยปกคลุมก็ค่อย ๆ จางหายแล้วเริ่มถูกแทนที่มาด้วยพลังแห่งแสงสว่าง ร่างที่เคยเป็นสีดำของเขาก็เริ่มเปลี่ยนกลับมาเป็นสีม่วงสดใส กิริยาท่าทางที่เคยบ้าคลั่งบัดนี้ก็ได้สงบลงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นการแสดงให้เห็นว่าแบล็คคาบุเทริมอนได้ถูกชำระล้างให้กลับมาเป็นคาบุเทริมอนอีกครั้งหนึ่งแล้ว
อา...อาาาา... *** แว้ป ๆๆๆ *** คาบุเทริมอนเริ่มรู้สึกตัวขึ้น แต่ไม่ทันไรเขาก็กลับร่างกลายเป็นเท็นโทมอน ดิจิมอนแมลงตัวเล็ก ๆ สีแดงสดใส เพื่อนเก่าของพวกการุรุมอนนั่นเอง
เท็นโทมอน...เท็นโทมอน!! นายไม่เป็นไรใช่ไหม กาโอกามอนเอ่ยเรียกเพื่อนดิจิมอนตัวนั้นแล้วรีบวิ่งไปหาอย่างรวดเร็ว
อือ..อื้อ...อะ...อะไรเนี่ย...ฉันอยู่ที่ไหน...แล้วนี่มันเกิดอะไรกันขึ้น... เท็นโทมอนตอบด้วยเสียงที่เหนื่อยอ่อน หลังจากที่เขาได้สูญเสียพลังออกไปมากเกิน โดยในหัวเขาก็ยังคงรู้สึกมึนไปมึนมาอยู่
ฮื่อ...ฮื่อออ...กรรรรราาา...กรรราาา ฝ่ายการุรุมอนเมื่อเห็นว่าความมืดได้หายไปจากตัวของเท็นโทมอนแล้ว เขาก็เริ่มมีอาการกระวนกระวายราวกับว่าต้องการหาเป้าหมายที่จะทำลายใหม่ ความบ้าคลั่งที่เกินขีดจำกัดทำให้เขาได้คำรามออกมาดังลั่นแล้วหมดสติทรุดตัวลงไปนอนอยู่กับพื้น พร้อมกับพลังแห่งแสงสว่างที่เริ่มลดลงและกลุ่มควันแห่งความร้อนที่ลอยออกมาเป็นไออยู่ทั่วร่างของเขา *** แว้ป ๆๆๆ....ฟู่...***
อะ หา!!...การุรุมอน!! กาโอกามอนหันควับไปมองดูการุรุมอนเมื่อเขาได้ยินเสียงเพื่อนของเขาล้มลง เขาจึงช่วยพยุงเท็นโทมอนไปนอนพักที่ต้นไม้ก่อน แล้วรีบวิ่งไปหาการุรุมอนด้วยความความเป็นห่วง การุรุมอน...การุรุมอน!!...ตื่นสิ การุรุมอน!!
To be continued