Digimon Adventure Special Edition

----- Part XIII : It's time to look back -----

Warning : ฟิคชั่นต่อไปนี้ ผู้แต่งขอสงวนสิทธิ์ ห้ามคัดลอก ห้ามดัดแปลง ห้ามตีพิมพ์เผยแพร่หรือนำไปแอบอ้าง รวมทั้งห้ามกระทำการใดทั้งสิ้นกับฟิคชั่นนี้ นอกจากอ่านเพื่อความบันเทิงเท่านั้น  ถ้าพบเห็นจะเอาเรื่องอย่างถึงที่สุดแล้วจะไม่นำเรื่องอื่นๆมาลงอีก

“ว่าไง การุรุมอน...จะช่วยพวกเขา หรือจะหนีดีล่ะ ฮ่า ๆๆๆๆ”

“หน็อยแน่...แก...แบล็คการุรุมอน...ฉันจะไม่ยอมปล่อยแกไว้แน่!!”

การุรุมอนพูดขึ้นด้วยความโมโหแล้วตัดสินใจเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับแบล็คการุรุมอนพร้อมกับเพื่อนคนอื่น ๆ ของเขา   ซึ่งแต่ละคนก็ได้เดินไปยืนอยู่ตรงหน้าเหล่าดิจิมอนสัตว์ทดลองที่แบล็คการุรุมอนนั้นได้ควบคุมอยู่  โดยจะเป็นการจัดตำแหน่งให้อยู่ในลักษณะแบบหนึ่งคนต่อหนึ่งเป้าหมายหรืออีกนัยหนึ่งก็คือให้การต่อสู้เป็นแบบหนึ่งต่อหนึ่ง   ฝ่ายดิจิมอนของแบล็คการุรุมอนก็ไม่สนใจกับการเตรียมความพร้อมของพวกการุรุมอน  จึงได้แต่ยืนนิ่งรอฟังคำสั่งอยู่ด้วยความสงบเท่านั้น

“เอาล่ะ...พวกนายสองคนพร้อมแล้วนะ” การุรุมอนหันไปถามกาโอกามอนและเท็นโทมอนหลังจากที่แต่ละคนได้ยืนอยู่ในตำแหน่งที่พร้อมแล้ว  ซึ่งแต่ละคนนั้นก็พยักหน้าตอบการุรุมอนกลับมาอย่างพร้อมเพรียงกัน

“เอาล่ะ ถ้าพร้อมแล้ว...ลุยกันเลย พวกเรา!!” การุรุมอนพูดขึ้นแล้วก็วิ่งนำทุกคนออกไปโดยทันที

“ฮึ ๆๆๆ...จัดการพวกมัน!!” แบล็คการุรุมอนหัวเราะออกคำสั่ง  ซึ่งทันทีที่พวกสัตว์ทดลองของเขาได้ยิน  พวกมันเหล่านั้นทั้งหมดก็ต่างวิ่งออกไปจู่โจมพวกการุรุมอนอย่างรวดเร็วเช่นกัน   Dark-Greymon เลือกการุรุมอน  Dark-Ikkakumon เลือกกาโอกามอน  และ Dark-Birdramon เลือกเท็นโทมอน  ซึ่งหลังจากที่ทั้งหมดจับคู่กันได้แล้ว  ต่างคนก็ต่างแยกย้ายไปอยู่คนละมุมของพื้นที่แล้วเริ่มจู่โจมใส่กันและกันอย่างไม่ออมมือ

“Fox Firer!!”  *** แว้ป...ฟู่ ๆๆๆ *** “Mega Flame!!” *** ฟู่ ๆๆๆ ***

“Spiral Blow!!” *** ซู่ม ๆๆๆ *** “ Torpu Bunkle!!” *** เปรี้ยง ***

“Fuji Thunder!!” *** เปรี๊ยง ๆๆๆ *** “Meteor Wing!!” *** ฟับ ***

*** เปรี้ยง ตูม!! *** จากการที่คู่ต่อสู้ของแต่ละฝ่ายได้ปล่อยไม้ตายออกมาพร้อมกัน  ทำให้พลังของพวกเขาปะทะกันอย่างรุนแรงจนเกิดระเบิดขึ้นเสียงดังสนั่น่ไปทั่ว

“ฮึ ๆๆๆ ดี...ดีมากพวกแก...สู้กันเข้าไป...สู้กันเข้าไปเยอะ ๆ เลย ฮ่า ๆๆๆ” แบล็คการุรุมอนยืนหัวเราะอยู่บนหลังคาตึกมองดูพวกการุรุมอนต่อสู้กัน  ราวกับว่าเขากำลังดูการแสดงอะไรสักอย่างที่สนุกสนานเป็นอย่างมาก  โดยเฉพาะเวลาที่เขาเห็นการุรุมอนแสดงความโกรธออกมานั้น  มันช่างให้ความบันเทิงแก่เขาจริง ๆ

“ฮื่อ...โธ่เอ้ย...จะทำยังไงดีเนี่ย!!” การุรุมอนบ่นด้วยความรำคาญเมื่อเขาเริ่มกลายเป็นฝ่ายรับที่ต้องหลบกรงเล็บของ Dark-Greymon ถอยออกไปอย่างต่อเนื่อง

“การุรุมอน...เดี๋ยวนะฉันจะไปช่วย...” กาโอกามอนเห็นการุรุมอนกำลังลำบากจึงทำท่าที่จะวิ่งเข้าไปช่วยแต่ว่า... *** ผัวะ!! *** “โอ๊ย!!” ในจังหวะที่เขากำลังจะหันไปนั้นเอง  เขาก็ถูก Dark-Ikkakumon ตบหน้าเข้าอย่างแรงจนกระเด็นออกมา

“เฮ้ย...กาโอกามอน!!” *** เปรี้ยง!! *** “อ๊าาาา” ฝ่ายเท็นโทมอนเองก็เสียจังหวะหันไปมองดูกาโอกามอน  ทำให้ Dark-Birdramon สะบัดปีกฟาดเข้าที่หลังเขาอย่างแรงจนร่วงลงมา

“ฮึ ๆๆๆ ฮ่า ๆๆๆ โอ้ย...สนุกจริง ๆ...เวลาเห็นพวกแกสู้กันเองนี่ มันสนุกชะมัดเลย!!...” แบล็คการุรุมอนหัวเราะอย่างสนุกสนานดังลั่น  ซึ่งมันก็ทำให้การุรุมอนรู้สึกโกรธเขามากขึ้น ๆ

“ฮื่อ...ฮื่อ...โธ่เอ้ย ย็าก!!” *** เปรี้ยง....ตูม!! *** การุรุมอนรู้สึกหมดความอดทนกับการโจมตีอย่างต่อเนื่องของ Dark-Greymon ที่ถาโถมมาหาเขาอย่างเต็มที   ซึ่งในจังหวะที่เขาหลบกรงเล็บของคู่ต่อสู้ได้  เขาก็กลับหลังหันฟาดดิจิมอนไดโนเสาร์สีม่วงด้วยหางอย่างแรง  ทำให้การโจมตีนั้นหยุดชะงักและเปิดช่องทางให้เขาสานจังหวะต่อ  โดยวิ่งพุ่งเข้าไปชนที่เป้าหมายทำให้ Dark-Greymon ได้กระเด็นออกไป

“โอโห้...ท่าทางนายเริ่มยัวะแล้วสิ  การุรุมอน...นั่นแหละ...โกรธเข้าไปเยอะ ๆ...แค้นฉันให้มาก ๆ เลย” แบล็คการุรุมอนเริ่มรู้สึกสนอกสนใจ  เมื่อเขาเห็นการุรุมอนมีอาการโกรธมากขึ้นจนสังเกตเห็นได้  ซึ่งมันก็บ่งบอกว่าแผนที่เขาได้วางเอาไว้เป็นไปได้สวยมากและอีกไม่นานมันก็คงถึงจุดเดือดแน่ ๆ

“โอยย...อ่ะ ห๊ะ!!” กาโอกามอนพยายามดันตัวลุกขึ้นแล้วอุทานเมื่อเขาเห็น Dark-Ikkakumon กำลังตั้งท่าจะทำร้ายเขาด้วยเท้าหน้าที่ใหญ่โตและหนา  “ชิ!! บ้าจริง...”

“ฮื่ออออ...ย๊าาา” *** ผัวะ!!...ตูม!! ***

“กา...การุรุมอน!!” กาโอกามอนอุทานอีกครั้งเมื่อเขาเห็นการุรุมอนพุ่งเข้ามาตะปบคู่ต่อสู้ของเขาจนกระเด็นออกไปอย่างรุนแรงจนผิดปกติ  

“ฮื่อออ...ฮึ่ม” การุรุมอนไม่ได้หยุดอยู่เพียงแค่นั้นเมื่อเขาเห็นคู่ต่อสู้ของเท็นโทมอนกำลังบินลงมาจู่โจม  ซึ่งเพียงไม่กี่นาทีเขาก็วิ่งแล้วกระโดดสูงขึ้นไปหา Dark-Birdramon แล้วเอาเท้าหน้าทั้งสองข้างตะปบเข้าที่หน้าผากของเป้าหมายอย่างแรงจนร่วงลงมา

*** ฟับ... ผัวะ!!...ตูม...***

“อะ...อะไรเนี่ย...” เท็นโทมอนพูดขึ้นด้วยความงง  เมื่อเขาเห็นการุรุมอนวิ่งเข้าไปทำร้ายคู่ต่อสู้ของเขาแบบไม่ลังเลจนผิดปกติ  ซึ่งเขาคิดว่าการุรุมอนควรจะออมมือไว้บ้าง  เพราะอย่างน้อยพวกนั้นก็คือ เพื่อน ๆ ของพวกเขา

“การุรุมอน....นายเป็นอะไรไปรึเปล่า” กาโอกามอนค่อย ๆ เดินเข้าไปพูดกับการุรุมอนแต่เขาก็ต้องตกใจเมื่อเขาเห็นการุรุมอนหันควับมาจ้องหน้าเขาด้วยสายตาที่ดุร้าย “เอ้ย!! การุรุมอน...นี่นายเป็นอะไร!!...ทำไมมองฉันแบบนี้ล่ะ...”

“ฮื่อ...ยุ่ง!!” การุรุมอนตะคอกใส่อย่างรุนแรงหลังจากที่ความโมโหเริ่มครอบงำจิตใจของเขาไปอย่างช้า ๆ  แต่ด้วยจิตใต้สำนึกที่เขายังคงมีอยู่  ทำให้เขาสะดุ้งรู้สึกตัวขึ้นมาแล้วสะบัดหัวด้วยความสับสน  “อะ...อะไรกันเนี่ย...นี่ฉันเป็นอะไรกัน...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับฉัน...”

แบล็คการุรุมอนเริ่มสังเกตเห็นการุรุมอนหยุดการโจมตี  เขาจึงพูดใส่ไฟเร่งให้การุรุมอนโกรธอีกครั้ง “อย่าสนใจพวกมัน การุรุมอน...แกเกลียดความมืดไม่ใช่หรอ...ทำลายสิ ไปทำลายมันเลย!!”

“ฮื่อ...ฮื่อออออ”

“การุรุมอน!!...หยุดนะ...อย่าไปฟังมันพูด...อย่า” กาโอกามอนพยายามพูดเพื่อเรียกสติการุรุมอนเมื่อเขาเห็นเพื่อนของเขามีอาการที่ผิดปกติอีกครั้ง

“หน็อย...นี่แก!!...แกคิดจะทำอะไรเขากันแน่!!” เท็นโทมอนตะโกนใส่แบล็คการุรุมอน  โดยเขาเองก็เริ่มรู้สึกเป็นห่วงการุรุมอนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“ฮึ ๆๆ ฉันน่ะหรอ...ฉันไม่ได้ทำอะไรนี่...ก็เห็น ๆ อยู่ว่าฉันนั่งดูอยู่ตรงนี้...ฮ่า ๆๆๆ” แบล็คการุรุมอนทำท่าแสแสร้งไม่รู้ไม่ชี้แล้วหัวเราะเยาะเย้ยพวกการุรุมอนอย่างสะใจ

“แก...คิดจะทำให้การุรุมอนบ้าคลั่งยังนั้นรึ!!...หรือว่า ทั้งหมดนี่เป็นแผนของเเก!!” กาโอกามอนเริ่มเข้าใจถึงแผนการของดิจิมอนหมาป่าที่ชั่วร้ายตัวนั้น  เขาจึงรีบเตือนสติการุรุมอนอีกครั้ง “การุรุมอนตื่น ๆๆๆ...ตั้งสติสิการุรุมอน” เขาพูดแล้วเขย่าตัวการุรุมอนแรง ๆ หลายครั้งจนการุรุมอนก็รู้สึกตัวอีก

“อะ...อื้อ...อะไร...อะไร” การุรุมอนสะบัดหัวตื่นจากความโกรธอีกครั้งแล้วเอาขาหน้าข้างหนึ่งกุมหัวเขาเองด้วยความสับสน “โอยย...กาโอกามอน...ฉัน...ฉันปวดหัว...”

“การุรุมอน...ทำใจดี ๆ ไว้นะ...” เท็นโทมอนเห็นการุรุมอนมีอาการที่ชักไม่เข้าที  เขาจึงบินเข้ามาดูเพื่อนของเขาเช่นกัน

ในขณะที่กาโอกามอนและเท็นโทมอนต่างคนก็พยายามช่วยเหลือการุรุมอนนั้น  เหล่าดิจิมอนสัตว์ทดลองของแบล็คการุรุมอนก็มีเริ่มแรงต่อสู้ขึ้นมาอีก   พวกมันทั้งหมดยันตัวลุกขึ้นแล้วเริ่มเดินเข้ามาหาพวกการุรุมอนอย่างช้า ๆ ด้วยสายตาที่จับจ้องไปยังเป้าหมายแบบไม่กระพริบ   การุรุมอนเองก็เริ่มที่จะหมดแรงต่อสู้กับพวกดิจิมอนเมื่ออาการปวดหัวของเขามันรุนแรงมากขึ้น ๆ จนเขาต้องทรุดตัวลงไป

“โอยยย...”

“อ๊ะ การุรุมอน!!...ลุกขึ้น...ลุกขึ้นเร็ว!!”

“แย่แล้ว กาโอกามอน!!” เท็นโทมอนรีบ ๆ เรียกกาโอกามอนเมื่อเขาเห็นพวกดิจิมอนสัตว์ทดลองเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ

กาโอกามอนไม่มีทางเลือกอีกแล้ว  ดังนั้นเขาตัดสินใจขอเป็นผู้นำการต่อสู้แทนการุรุมอนหลังจากที่การุรุมอนไม่มีแรงพอที่จะเป็นแนวหน้าให้พวกเขาได้อีกในเวลานี้   เขาตัดสินใจหันไปเผชิญหน้ากับดิจิมอนเหล่านั้นแล้วตั้งสติพยายามตัดความจริงที่ว่า  ดิจิมอนที่ชั่วร้ายเหล่านั้นเป็นพวกเพื่อน ๆ ของเขา  ออกไปจากหัวของเขาให้ได้  ซึ่งมันก็ทำให้เขาเริ่มมีสมาธิที่จะหาทางแก้ไขได้ดียิ่งขึ้น  “ฮึ่ม!!...เอาล่ะ เท็นโทมอน...ฝากการุรุมอนที...เดี๋ยวฉันจะออกไปลุยเอง ”

“หา!!...บ้าน่า กาโอกามอน...นั่นมันสามต่อหนึ่งเลยนะ!!”

“ฉันไม่เป็นไรหรอกน่า...ตอนนี้ เราเป็นฝ่ายเสียเปรียบ...อย่างน้อยถ่วงเวลาเพื่อหาทางหนีกันก่อนดีกว่า”

“อืม...เข้าใจล่ะ...แต่ว่า นายระวังตัวด้วยนะ”

กาโอกามอนพยักหน้าตอบแล้วตัดสินใจกระโดดออกไปสู้ “เอาล่ะ!!...มาเลย!!”

“ฮึ ๆๆๆ สัตว์เลี้ยงของฉัน...จัดการมัน!!” แบล็คการุรุมอนออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด  ซึ่งเหล่าดิจิมอนสัตว์ทดลองของเขาก็รับคำสั่งแล้วพุ่งเป้าไปที่กาโอกามอนอย่างพร้อมเพรียง

“Dash Double Claw!!” *** ผัวะ!! *** กาโอกามอนเปิดฉากการโจมตีใส่ Dark-Greymon ด้วยกรงเล็บที่อยู่บนเท้าหน้าทั้งสองข้างแล้วต่อไปที่ Dark-Ikkakumon ด้วยท่าเดียวกันอย่างรวดเร็ว “Dash Double Claw!!” *** ผัวะ!! ****

“Meteor Wing!!” *** แว้บ...ฟับ ๆๆๆ *** Dark-Birdramon ที่บินอยู่บนฟ้าเป็นผู้เดียวที่กาโอกามอนยังโจมตีไปไม่ถึงจึงได้โอกาสปล่อยไม้ตายลงมา

“อ๊ะ!!...ฮึบ!!” *** ตูม!! *** กาโอกามอนจับสัญญาณการโจมตีจากด้านบนได้  จึงรีบกระโดดสูงขึ้นไปหลบแล้วตอบโต้ด้วยพลังวายุออกมาอย่างรุนแรง “Spiral Blow!!” *** เปรี้ยง!! ***

“เฮ้ย อะไรกันเนี่ยพวกแก...แค่หมาบ้านตัวเดียวนี่สู้กันไม่ได้หรือไง!!...ฆ่ามันซะทีเซ่!!” แบล็คการุรุมอนเริ่มออกคำสั่งด้วยความหงุดหงิดเมื่อเขาเห็นสัตว์ทดลองของเขาเริ่มทำอะไรไม่ได้ดังใจ  ซึ่งหลังจากที่เขาสั่งนั้น  พวก Dark-Greymon มีอาการที่บ้าคลั่งมากขึ้นเช่นกัน

“หือ...แกน่ะแหละตัวดี...เอาแต่สั่งอยู่ได้!!” กาโอกามอนตะโกนใส่แล้วกระโดดขึ้นไปหาแบล็คการุรุมอนที่อยู่บนยอดตึกแล้วเริ่มทำการโจมตี “Dash Double Claw!!”

“ฮึบ!!” *** ฟับ!! *** แบล็คการุรุมอนหลบออกอย่างรวดเร็วแล้วกระโดดลงมาที่พื้นยืนอยู่หน้าพวกสัตว์ทดลองของเขา  “เสร็จล่ะแก...เผามันเลย!!” เขาออกคำสั่งสัตว์ทดลองของเขาอีกครั้งซึ่งคราวนี้น้ำเสียงของเขาแข็งกร้าวมากขึ้นเมื่อความโกรธเริ่มของเขาเริ่มทวีมากขึ้น

“Megaflame!!”

“Torpu Bunkle!!”

“Meteor Wing!!”

“แย่แล้ว!!...กาโอกามอนหลบเร็ว!!” เท็นโทมอนเห็นเหตุการณ์แล้วตะโกนเรียกกาโอกามอนอย่างทันทีทันใด  ซึ่งก็ช่วยให้กาโอกามอนได้จังหวะกระโดดสูงขึ้นไปบนฟ้า  ทำให้การโจมตีของเหล่าดิจิมอนทั้งสามตัวพลาดและไปโดนเสาสัญญาณปล่อยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าอย่างแรง

*** เปรี้ยง!!...ปึ้ง ๆๆๆๆ...*** ด้วยความแรงของพลังทั้งสาม  ทำให้ฐานของเสาสัญญาณได้เริ่มพังลงมากระแทกกับพื้นยอดตึก  ซึ่งทันใดนั้นเองก็มีบางสิ่งบางอย่างบางอย่างเกิดขึ้นกับเหล่าดิจิมอนสัตว์ทดลองของแบล็คการุรุมอน

*** ซ่า ๆๆ...วี้ปป...วี้ปป ซ่าาาาา ***

“กราาาา...อ๊ากกกก!!”

“ฮื่ออออ...กรือออออ!!”

“ฮีาาาา....กร๊าาาา!!”

 “ห๊ะ!!...บ้า...บ้าจริง!!...” แบล็คการุรุมอนอุทานขึ้นด้วยความตกใจเมื่อเขาเห็นพวกสัตว์ทดลองของเขาหยุดการโจมตีแล้วร้องออกมาด้วยเจ็บปวดเหมือนกับมีอะไรบางอย่างกำลังปั่นอยู่ในหัว

“ห๊ะ...เกิดอะไรขึ้นกับพวกนั้นน่ะ...” กาโอกามอนกลับลงมายืนอยู่ที่ยอดตึกอีกครั้งแล้วมองลงไปดูพวกเพื่อน ๆ ที่ตกอยู่ในอำนาจมืดกำลังแสดงอาการทุรนทุรายอยู่   เขาเริ่มรู้สึกเอะใจแล้วหันกลับมามองเสาคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่กำลังจะพัง  ซึ่งเขาก็ได้เห็นกระแสไฟฟ้าที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเสามันเริ่มลัดวงจรออกมาเป็นช่วง ๆ  ในขณะที่อาการของพวก Dark-Greymon ก็มีการตอบสนองต่อสิ่งสิ่งนั้นเป็นช่วง ๆ ตามมาเช่นกัน  “เอ...หรือว่า...เสาสัญญาณนี้คือ!!...” เขาอุทานขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อเขานึกออก  ซึ่งเขาก็ไม่รอช้าแล้วเริ่มเปิดฉากการโจมตีอีกครั้ง  โดยเป้าหมายของเขาในคราวนี้ก็คือเสาสัญญาณคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้านั่นเอง

“Spiral Blow!!” *** เปรี้ยง!! ***

“เฮ้ย!! นั่นแกคิดจะทำอะไร...หยุดนะ...หยุดเซ่!!” แบล็คการุรุมอนอุทานขึ้นด้วยความตกใจเมื่อเขารู้สึกว่ากาโอกามอนเริ่มรู้จุดอ่อนของแผนเขาแล้ว  ซึ่งเขาก็ตั้งท่าที่จะกระโดดขึ้นไปห้ามแต่ก็ถูกเท็นโทมอนมาสกัดไว้

“Fuji Thunder!!” *** แซ่ด ๆๆๆๆ  เปรี้ยง ๆๆๆ ***

“ฮึ่มม...หน็อยแน่แก!!...อย่ามาขวางได้ไหม!!”

ในจังหวะที่แบล็คการุรุมอนกำลังยุ่งอยู่กับการโจมตีของเท็นโทมอน  กาโอกามอนจึงได้โอกาสปล่อยพลังไปที่เสาสัญญาณนั่นอีกครั้งและอีกครั้ง

“Spiral Blow!!” *** เปรี้ยง!!...ครึก ๆ...ครึก *** เสาสัญญาณเริ่มทรุด

“ห๊ะ หยุดนะ...อย่านะ!!”

“Spiral Blow!!” *** เปรี้ยง!!...ครึก ๆๆๆ...ครึก ๆๆๆ *** เสาสัญญาณเริ่มพังและเอนใกล้โค่นล้ม

“ฉันบอกว่า...อย่าาาาาาาา!!”

“Spiral Blow!!” *** เปรี้ยง!!...ตูม บึ้ม!! *** ในทึ่สุดเสาสัญญาณคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าก็ไม่สามารถทนพลังวายุของกาโอกามอนที่ถาโถมเข้ามาได้ไหว  มันจึงได้ระเบิดออกมาเป็นเศษเหล็กเสียงดังสนั่นไปทั่วแล้วโค่นซากตัวของมันเองลงมากองเป็นสิ่งที่ไร้ค่าอยู่ที่พื้นตรงหน้าพวกแบล็คการุรุมอน

“อ๊าาาาา....อ๊ากกกก...” *** ตึง!! *** เพียงไม่กี่วินาทีหลังจากที่เสาคลื่นแม่เหล็กนั้นล้มลง  สัญญาณต่าง ๆ ที่ควบคุมจิตใจของพวก Dark-Greymon และดิจิมอนตัวอื่น ๆ ก็ได้ถูกทำลายไปด้วย  ทำให้ทั้งหมดได้หมดสติล้มลงไปนอนกองอยู่ที่พื้น จนเหลือแต่พวกการุรุมอนและแบล็คการุรุมอนเท่านั้น

“หน็อยแน่...แก...แก!!” แบล็คการุรุมอนพูดด้วยความโกรธจัดแล้วหันไปมองกาโอกามอนด้วยความแค้น

“ฮึ ๆๆๆ...เสียใจด้วยนะ แบล็คการุรุมอน...แผนของแกดูท่าว่าจะล้มเหลวซะแล้วล่ะ” กาโอกามอนกระโดดลงมาพูดเยาะเย้ยดิจิมอนหมาป่าตัวนั้นอย่างสะใจ “ฮึ ๆๆๆ ต้องขอบคุณความไร้สติของนายด้วยนะ  ที่ออกคำสั่งลูกน้องออกมาแบบไม่ยั้งคิด...ฉันจึงเลยเห็นช่องทางการแก้ไขปัญหาออกมาอย่างง่ายดาย...”

*** แว้ป ๆๆๆ...ฟู่... *** ในขณะที่กาโอกามอนกำลังพูดอยู่กับแบล็คการุรุมอนนั้น   พลังแห่งความมืดที่เคยปกคลุมพวก Dark-Greymon อยู่ก็เริ่มเสื่อมสลายไปพร้อมกับพลังงานที่กลายเป็นไอความร้อนลอยขึ้นมาจากร่าง  ซึ่งไม่นานพวกเขาทั้งหมดก็กลับคืนสู่สภาวะปกติ  กลับร่างเป็นอากุมอน  ปิโยมอน  และโกมามอน นอนสลบอยู่ตรงนั้น

“พวกเรา!!” เท็นโทมอนอุทานเรียกชื่อเพื่อน ๆ ของเขาแล้วบินเข้าไปดูอาการอย่างรวดเร็ว

“โอยย นี่ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย...” อากุมอนเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาเป็นคนแรกโดยลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ เอ่ยพูดกับตัวเองด้วยความรู้สึกมึนงง

“อือ...ที่นี่ที่ไหนกัน” ปิโยมอนเป็นคนต่อมาที่ได้สติและพยุงร่างของเธอขึ้นมานั่ง

“โอยย...แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น...โอยย  ทำไมฉันถึงปวดหัวอย่างนี้...” โกมามอนเอ่ยขึ้นตามมาพร้อมกับเอาเท้าหน้าเกาหัวไปมา

“ชิ!!...แย่จริง...ฝากไว้ก่อนเถอะพวกแก!!” *** ฟับ!! *** แบล็คการุรุมอนพูดด้วยความโกรธที่แผนของเขาล้มเหลว  จึงรีบหายตัวไปในกลุ่มควันที่ยังคงคละคลุ้งอยู่ไปทั่วบริเวณอย่างรวดเร็ว

“ทุกคน เป็นยังไงบ้าง!!” หลังจากที่แบล็คการุรุมอนได้หนีไป  กาโอกามอนก็รีบเดินกลับมาดูอาการของเพื่อน ๆ ทุกคนโดยเฉพาะการุรุมอนที่ยังคงนอนสลบอยู่   เท็นโทมอนเห็นดังนั้นจึงบินไปบอกเขาให้ช่วยกันพาแต่ละคนออกมาจากบริเวณ  ซึ่งเขาก็เลือกพื้นที่ที่อยู่ด้านหลังตึกที่กว้างพอสำหรับพวกเขาทั้งหมด

“เฮ้อ...วันนี้นี่มันอะไรกันนักกันหนา...” เท็นโทมอนบ่นแล้วนอนแผ่ลงไปพิงกำแพงด้านหลังหลังจากที่เขาช่วยกันกับกาโอกามอนพยุงเพื่อน ๆ แต่ละคนมานั่งพักจนเสร็จ

“เอาเถอะน่าเท็นโทมอน...” กาโอกามอนพูดตอบแล้วหันมามองดูการุรุมอนที่เขาพามานอนพักอยู่ข้าง ๆ แล้วก็พูดต่อ “เฮ้อ...อย่างน้อยเราก็ช่วยเพื่อน ๆ ทุกคนกลับมาได้นะ...”

เท็นโทมอนพยักหน้าแล้วเอ่ยปากของีบหลับกลางวันสักพัก  ซึ่งกาโอกามอนเองเขาก็เข้าใจและปล่อยให้เพื่อนของเขานอนหลับพักผ่อนไปตามอัธยาศัย   ระหว่างนี้กาโอกามอนจึงขอใช้เวลาที่สงบ ๆ มานั่งคิดอะไรบางอย่างโดยเฉพาะเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นกับเขา...ทำไมแบล็คการุรุมอนถึงพยายามพูดยุให้การุรุมอนโกรธ...ทำไมแบล็คการุรุมอนถึงพยายามทำให้การุรุมอนบ้าคลั่ง...หรือพวกมันรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าพลังที่แอบแฝงอยู่ในตัวของการุรุมอนระเบิดออกมา

“ฮืม...การุรุมอน...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับนายกันแน่...พลังที่ซ่อนอยู่ในตัวนายนับวันมันชักจะน่ากลัวขึ้นเรื่อย ๆ จนฉันเริ่มรู้สึกกลัวแล้วนะ...” กาโอกามอนหันมาดูเพื่อนสนิทของเขาแล้วพูดออกมาด้วยความวิตกกังวลเมื่อลางสังหรณ์อะไรบางอย่างที่อยู่ในใจเขากำลังจะบอกว่า...อีกไม่นานจะต้องมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นอีก...และคราวนี้มันอาจจะแย่ลงกว่าตอนที่เขาเจอ ๆ มามากกว่านี้หลายเท่าก็ได้...

****************************

กลับมาที่ปราสาทของดิจิมอนแห่งความมืดผู้ที่ทำตัวลึกลับคอยมองดูภาพของการุรุมอนที่ฉายอยู่ในกระจกเงาอยู่ตลอดเวลา   ตอนนี้เขากำลังมองดูเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นกับแบล็คการุรุมอนทาสรับใช้ของเขาอย่างนิ่งเฉย  รอจนกระทั่งแบล็คการุรุมอนได้เปิดประตูเดินเข้ามารายงานตัวในห้องของเขา

“ข้าเห็นทุกอย่างหมดแล้ว...แผนของเจ้าล้มอย่างไม่เป็นท่าเลยนะ แบล็คการุรุมอน...” ดิจิมอนแห่งความมืดเอ่ยขึ้นแล้วเหลือบตามองไปยังแบล็คการุรุมอน 

“ข้า...ข้า...ต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่งจริง ๆ ครับ นายท่าน...” แบล็คการุรุมอนสะดุ้งตอบแล้วก้มหน้าลงไปด้วยความหวาดกลัว

ดิจิมอนแห่งความมืดหัวเราะออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นกิริยาอาการของทาสรับใช้เขา   เขาคิดว่าแบล็คการุรุมอนคงกลัวที่จะถูกลงโทษฐานที่ทำงานพลาดแต่เขาก็ไม่ได้โหดร้ายถึงขนาดนั้น  เพราะอย่างน้อยแบล็คการุรุมอนก็คือสิ่งที่เขาได้สร้างขึ้นมาด้วยน้ำมือของเขาเอง  ยังไงซะการให้โอกาสหรือแสดงความมีเมตตาซะหน่อย  ทาสของเขาก็จะรักและภักดีเขายิ่งขึ้น

“ฮึ ๆๆๆ...เจ้าอย่ากลัวข้าไปเลย...เงยหน้าขึ้นสิ”  ดิจิมอนแห่งความมืดเดินเข้าไปหาแล้วพูดกับแบล็คการุรุมอนด้วยเสียงที่เนิบ ๆ

แบล็คการุรุมอนเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สบตากับเจ้านายของเขา “นายท่าน...ท่านไม่...โกรธข้ารึ...”

“ไม่หรอก...คนเรามันก็ต้องมีผิดพลาดกันบ้าง...มานี่สิ...วันนี้เจ้าคงเหนื่อยมามากแล้วสินะ”

ดิจิมอนแห่งความมืดยิ้มแล้วลูบหัวแบล็คการุรุมอนด้วยเท้าหน้าข้างหนึ่ง  แสดงถึงการให้ความเอ็นดูกับทาสรับใช้ของเขาผู้นี้  ซึ่งสิ่งที่เขาทำนั้นทำให้แบล็คการุรุมอนเองก็รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก “อาาา...นายท่าน...ท่านช่างมีเมตตากับข้าจริง ๆ...ข้าขอสาบานต่อหน้าท่าน...ข้าจะจงรักภักดีกับท่านตลอดไป...”

“ อืม ดีแล้วทาสของข้า...เอาล่ะ ข้าจะมอบพลังให้แก่เจ้า...จงทำตัวตามสบายเถอะนะ...” *** ครึก ๆๆ...แว้ป ๆๆๆ ***  ด้วยพลังแห่งความมืดที่ดิจิมอนลึกลับตัวนั้นมี  เขาเริ่มทำการถ่ายทอดมันเข้าสู่ร่างของแบล็คการุรุมอนอย่างช้า ๆ   เป็นการมอบพลังหล่อเลี้ยงชีวิตให้ทาสของเขามีกำลังมากขึ้นทั้งทางกายและจิตใจ

“อาาา นายท่าน...ข้ารู้สึกดีจังเลย...ขอบคุณมาก...ขอบคุณจริง ๆ ครับ...” แบล็คการุรุมอนหลับตายิ้มรับพลังจากเจ้านายของเขาอย่างมีความสุข

“ชู่ววว...เงียบซะนะ ทาสของข้า...หลับซะ...ได้เวลาพักผ่อนแล้ว...”

*** แว้ป ๆๆๆ...ครึก ๆๆๆ...ฟู่วว *** และแล้วพลังแห่งความมืดที่ดิจิมอนลึกลับนั้นถ่ายออกมาก็ได้ซึมเข้าไปในร่างของแบล็คการุรุมอนจนหมด  ซึ่งหลังจากนั้นแบล็คการุรุมอนได้สลบลงไปพิงกับเขา  “ฮึ ๆๆ นั่นแหละ ทาสของข้า...หลับให้สบายเถอะนะ...พวกเรามีงานที่จะต้องทำกันอีกมากในไม่ช้านี้...จงแข็งแกร่งและเป็นทาสรับใช้ที่ทรงพลังของข้าต่อไปในอนาคตเถอะ...ฮึ ๆๆๆ”

****************************

“อื๊อ...อือ...” การุรุมอนลืมตาขึ้นรู้สึกตัวอีกครั้งหลังจากที่พลังของเขาฟื้นตัวกลับขึ้นมาอยู่ในระดับที่ปกติ   เขามองไปรอบ ๆ แล้วเห็นเพื่อนของเขาแต่ละคนกำลังหลับกลางวันอย่างมีความสุข  ซึ่งในที่นี้ก็รวมถึงกาโอกามอนที่เผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ด้วย

การุรุมอนลุกขึ้นแล้วค่อย ๆ เดินออกจากวงล้อมที่เพื่อนของเขานอนอยู่อย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้เพื่อน ๆ ของเขาตื่น   เขาได้เดินออกมาดูสถานที่ที่อยู่โดยรอบซึ่งตอนนี้มันเหลือแค่ตึกที่พวกดิจิมอนชั่วร้ายได้สร้างเอาไว้อยู่กลางพื้นที่ที่แห้งแล้งแตกระแหงแห่งนี้เท่านั้น  เขาหันไปมองประตูทางเข้าสถานีวิจัยที่พัง ๆ แล้วเริ่มรู้สึกสงสัยว่าข้างในนั้นจะมีอะไรอยู่  โดยเขาคิดว่าถึงแม้ที่แห่งนี้จะไม่มีศัตรูแล้วก็ตาม  แต่อย่างน้อยมันก็น่าจะมีบางสิ่งบางอย่างที่ยังคงถูกเก็บเอาไว้ในนั้น   เขาจึงตัดสินใจเดินก้าวเข้าประตูไปโดยที่เพื่อน ๆ ของเขายังคงงีบหลับอยู่

“อืม ทางนี้สินะ...” การุรุมอนเอ่ยขึ้นเมื่อเขาเดินเข้ามาเห็นลิฟต์ตัวหนึ่งที่อยู่ตรงกลางห้อง   เขาได้เดินไปยืนอยู่ตรงจุดนั้นแล้วก็รอจนกระทั่งตัวลิฟต์มันเริ่มขยับแล้วก็พาเขาลงไปยังชั้นล่างที่มืดมิดอย่างช้า ๆ ช้า ๆ

****************************

** วิ้ว...วิ้ววว **  ในขณะเดียวกันนั้นเองสายลมที่พัดผ่านก็ได้มากระทบกับใบหน้าของกาโอกามอน  ทำให้เขาเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมา   “อือ...หือ...” เขาสะบัดหัวแล้วสะดุ้งตกใจเล็กน้อยเมื่อเขารู้ว่าเขาได้เผลอหลับไป “โอ๊ะ แย่จริง!!...นี่เราเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย...หืม หวังว่านายคงไม่ว่าฉันหรอกนะ การุรุมอน...”  เขาเอ่ยกับตัวเองแล้วหันไปมองดูข้าง ๆ ซึ่งตอนนี้มันเหลือแต่พื้นซีเมนต์ที่ว่างเปล่า

“ห๊ะ...เอ๊ะ...เฮ้ย!!...เฮ้ย การุรุมอน!!...การุรุมอน!!” ฉับพลันนั้นกาโอกามอนก็อุทานขึ้นเสียงดังลั่นทำให้เพื่อน ๆ คนอื่นที่นอนอยู่ต่างก็ตื่นขึ้นมาอย่างง่วงหงาวหาวนอน

“ฮ้าวว อืม...เกิดอะไรขึ้นหรอ กาโอกามอน” เท็นโทมอนรู้สึกตัวลุกขึ้นมาถามกาโอกามอนเป็นคนแรก  ในขณะที่คนอื่น ๆ ก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา

 “เท็นโทมอน!!...แย่แล้ว!! แย่แล้ว ๆๆๆ...” กาโอกามอนวิ่งหน้าตาตื่นมาพูดกับเท็นโทมอน  ทำให้เท็นโทมอนออกอาการงงเล็กน้อย

“อะไร ๆๆ กาโอกามอน...อะไรแย่เล่า พูดออกมาสิ...”

“การุรุมอน...การุรุมอนหายไปแล้ว!!”

“หา!!...”

****************************

“หือ...อะไรเนี่ย!!...” การุรุมอนอุทานขึ้นเมื่อเขาได้เดินทางลงมาถึงชั้นใต้ดิน  ซึ่งมีลักษณะเป็นห้องโถงสีขาวที่สว่างจ้าแล้วได้ดับมืดลงในไม่กี่นาที   เขาพยายามมองไปรอบ ๆ แล้วก็รู้สึกว่ามันมีทางเดินเข้าไปสู่ห้องด้านในอยู่ทางหนึ่ง  เขาจึงได้มุ่งไปยังทางนั้นอย่างไม่ลังเล             

“อือ...โอ้โห...ไม่น่าเชื่อเลยแฮะ” การุรุมอนอุทานขึ้นอีกครั้งเมื่อเขาเดินมาถึงส่วนที่เป็นห้องควบคุม  ซึ่งแต่เดิมนั้นเป็นที่ที่วารุมอนซาเอมอนเป็นผู้ดูแลอยู่  โดยเบื้องหน้าของเขามีแผงควบคุมคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่พร้อมกับหน้าจอขนาดยักษ์ที่แขวนอยู่กลางห้อง   ด้านซ้ายและด้านขวาของเขาก็มีประตูอยู่ด้านละบานซึ่งเขาก็บอกไม่ได้ว่าข้างหลังนั้นเป็นห้องอะไร  “อืม...ไหนขอดูหน่อยซิ...” การุรุมอนพูดแล้วเดินไปที่แผงควบคุมเพื่อสำรวจ  ซึ่งเขาก็พบว่ามีบางปุ่มกดที่ยังคงมีแสงไฟกระพริบอยู่  เขาลองกดลงไปปุ่มหนึ่งแล้วก็มองไปที่จอมอนิเตอร์เพื่อดูการแสดงผล  ซึ่งไม่กี่นาทีนั้นระบบประมวลผลก็ได้แสดงค่าต่าง ๆ ออกมา

---- [ Project Alert ] ----

การุรุมอนอ่านข้อความดังกล่าวบนจอมอนิเตอร์อยู่สักพักแล้วกดปุ่ม Enter บนแผงควบคุมนั้น  ซึ่งการทำงานของมันก็ดำเนินต่อให้เขาเห็น

---- xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“หือ...นี่มันข้อมูลของพวกอากุมอนนี่...จำนวนครั้งที่ทดลอง...สถานภาพ...การเปลี่ยนแปลง...นี่พวกมันทำกันถึงขนาดนี้เชียวรึ!!” การุรุมอนพูดด้วยความรู้สึกที่ไม่พอใจเมื่อเขาเห็นรายละเอียดต่าง ๆ ที่พวกดิจิมอนชั่วร้ายได้ทำกับเพื่อน ๆ ของเขาไว้  ซึ่งมันได้ปรากฏออกมาเป็นผลการทดลองในแต่ละวันบนจอมอนิเตอร์

****************************

กลับมาบนพื้นดินที่พวกกาโอกามอนต่างแยกย้ายออกไปหาการุรุมอนอย่างวุ่นวาย  ซึ่งไม่นานทุกคนก็วิ่งกลับมารวมกันที่หลังตึกอีกครั้ง

“ว่าไง เท็นโทมอน...หาเจอไหม ” กาโอกามอนถามเท็นโทมอนเป็นคนแรกด้วยอาการหอบเล็กน้อย

“ไม่อ่ะ...ไม่เจอเลย” เท็นโทมอนตอบแบบเหนื่อย ๆ แล้วขอนั่งพักลงบนพื้น

“แล้วทางพวกนายล่ะ” กาโอมอนหันไปถามพวกอากุมอนต่อ  ซึ่งทั้งหมดก็ต่างส่ายหน้าตอบให้เขารู้

“โธ่เอ้ย!!...การุรุมอน นี่นายไปอยู่ซะที่ไหนนะ!!”

****************************

“Fox Firer!!” *** เปรี้ยง!! เพล้ง ๆๆ *** ด้วยเปลวเพลิงสีฟ้าของการุรุมอนที่ถูกปล่อยออกไปกระทบกับแผงควบคุมและจอมอนิเตอร์   ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างแตกกระจายออกมาพร้อม ๆ กับเปลวเพลิงที่ลุกไหม้อยู่รอบ ๆ บริเวณนั้น

*** ฟึบ!! *** “หือ....” การุรุมอนหันไปมองด้านข้างเมื่อเขาได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง  ซึ่งนั่นก็คือบานประตูที่อยู่ทางซ้ายมือของเขาได้เลื่อนขึ้น  เปิดทางให้เขาสามารถเดินไปต่อยังห้องอีกห้องหนึ่งได้

****************************

*** ครืน ๆๆ...***

“หือ...เสียงอะไรน่ะ” ปิโยมอนพูดขึ้นเมื่อเธอได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง

“รู้สึกว่ามันจะดังมาจากข้างในนั้นนะ...” โกมามอนพูดให้ความเห็นแล้วมองไปยังตึกสถานีวิจัย  ซึ่งไม่นานเขาก็สังเกตเห็นควันดำ ๆ เริ่มลอยขึ้นมาอย่างช้า ๆ

“เฮ้ย นั่นควัน...ไฟไหม้หรอ!!” อากุมอนอุทานด้วยความตกใจแล้วเอามือชี้ไปยังควันที่ลอยออกมา

“หรือว่า...การุรุมอนจะอยู่ข้างในนั้น!!” กาโอกามอนพูดขึ้นด้วยสัญชาติญาณแล้วมองไปที่ตึกแห่งนั้นเหมือนกับคนอื่น ๆ

****************************

หลังจากที่ประตูห้องใหม่ได้เปิดออก  การุรุมอนก็เริ่มเดินเข้าไปข้างในอย่างช้า ๆ โดยสายตาของเขาก็พยายามมองสิ่งต่าง ๆ โดยรอบ  ทั้ง ๆ ที่ภายในห้องนั้นก็ยังคงมืดเหมือนกับยังไม่ได้เปิดไฟ

*** แว้บ!! *** เสียงของสัญญาณบางอย่างได้ดังขึ้นหลังจากที่การุรุมอนก้าวเท้าล้ำเข้ามายังแสงเลเซอร์ที่กำลังตรวจจับสิ่งแปลกปลอมอยู่บนพื้น  ทำให้แผงหลอดไฟที่อยู่ในห้องถูกเปิดให้สว่างขึ้นจนการุรุมอนเริ่มมองเห็นสิ่งต่าง ๆ ได้อย่างชัดเจน

“โอ้โห...นี่มันอะไรกันเนี่ย!!....” การุรุมอนอุทานขึ้นด้วยความตกตะลึงเมื่อเขาได้เห็นบางสิ่งบางอย่างอยู่เบื้องหน้า

****************************

“ฉันจะเข้าไปในนั้น...” กาโอกามอนพูดขึ้นแล้วรีบวิ่งเข้าไปข้างในสถานีวิจัยพร้อม ๆ กับเพื่อนคนอื่น ๆ ที่วิ่งตามมา  ซึ่งทันทีที่พวกเขามาถึง  พวกเขาทั้งหมดก็ได้เห็นลิฟต์ตัวเดียวกับที่การุรุมอนใช้กำลังมีควันไฟล่องลอยออกมาจากชั้นใต้ดินที่อยู่ข้างล่างนั่น

“นั่นลิฟต์ที่จะพาเราลงไป....” เท็นโทมอนพูดแล้วบินไปสำรวจแท่นบังคับที่ตั้งอยู่ใกล้ ๆ

“งั้นไปกันเถอะ...” กาโอกามอนเดินไปยืนอยู่ตรงกลางลิฟต์เป็นคนแรก  ตามมาด้วยอากุมอนและคนอื่น ๆ ที่เหลือ

*** กึก ๆๆๆ...ครึก ๆๆๆ *** เสียงของกลไกลิฟต์เริ่มทำงานเมื่อแต่ละคนได้เข้ามายืนอยู่ข้างในจนครบ  โดยมันเริ่มเคลื่อนตัวพาพวกกาโอกามอนลงไปสู่เบื้องล่างอย่างช้า ๆ...ทุกอย่างดูแล้วจะเหมือนปกติ  แต่ว่า....

*** ปึ้ง!!...กึก!! ***

“เอ้า!!...ลิฟต์ค้างหรือเนี่ย!!” โกมามอนอุทานขึ้นเมื่อแรงกระตุกหยุดของลิฟต์ทำให้เขาหน้าคะมำลงไปที่พื้น

“โธ่เอ้ย!!...มันอะไรกันนักหนา...” *** ปึ้ง ปึ้ง ปึ้ง!! *** กาโอกามอนพูดบ่นด้วยความหงุดหงิดแล้วกระทืบพื้นลิฟต์ที่เขายืนอยู่สามสี่ครั้ง  ซึ่งทันใดนั้นเองก็....

*** แกร๊ก....แกร๊ก...แกร๊ก ๆๆๆๆ...เปรี๊ยะ!! ซู่มมมมมมม ***

“ว้าก!!...ลิฟต์ร่วง ลิฟต์ร่วงแล้ววววว....”

“ว้ายยยยย ตายแล้ว!!”

“โฮ้ยยยยย ซวย ซวย ซวย ซวยแล้วววว!!...”

ทั้งอากุมอน ปิโยมอน และโกมามอนต่างก็อุทานแหกปากขึ้นมาอย่างทันทีทันใด  เมื่อลิฟต์ที่พวกเขาโดยสารอยู่ได้ร่วงหล่นลงมาอย่างรวดเร็ว   โดยต่างคนต่างก็วิ่งไปวิ่งมาแหกปากร้องขอให้ช่วย   ส่วนกาโอกามอนกับเท็นโทมอนก็พยายามตั้งสติแล้วรีบหันมองไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว

“เท็นโทมอน...เท็นโทมอน!!” กาโอกามอนตะโกนเรียก

“อะไร...อะไร กาโอกามอน!!” เท็นโทมอนหันมาถามด้วยความลกลั่ก

“เบรก...ปุ่มคันโยกเบรกที่แผงควบคุม...นายรีบบินขึ้นไปกดคันโยกลงเร็วเข้า!!...”

“เข้าใจล่ะ...ไปเดี๋ยวนี้!!”

ทันทีที่เท็นโทมอนรับปาก  เขาก็รีบบินขึ้นไปด้านบนอย่างเร็วที่สุดเท่าเขาจะเร็วได้ในขณะที่ลิฟต์ก็กำลังหล่นลงไปลึกมากขึ้น ๆ

“ฉันจะไปช่วยด้วย!!” ปิโยมอนเธอนึกได้ว่าเธอเองก็มีปีกจึงอาสาบินขึ้นไปช่วยเท็นโทมอนเช่นกัน

*** ฟึบ *** “เอาล่ะ...ปุ่มคันโยก...คันโยก” เท็นโทมอนบินขึ้นถึงด้านบนเสร็จแล้วรีบมองหาคันโยกที่อยู่บนแผงควบคุมซึ่งมันก็ไม่ยากนักที่จะหา  เพราะขนาดของมันนั้นใหญ่มากและคงยากที่จะใช้แรงอันน้อยนิดกดลงไป

“เท็นโทมอน ฉันมาช่วยแล้ว” ปิโยมอนส่งเสียงเรียกแล้วบินขึ้นมา  ซึ่งพอเธอเห็นคันโยกนั้นเธอก็รีบร่อนลงไปที่จุด จุดนั้นทันที

*** ซู่มมมมมม *** “ว้ากกกกก...เร็ว ๆ สิ เท็นโทมอน ปิโยมอน...กดปุ่มคันโยกเร้วววว” อากุมอนแหกปากตะโกนขึ้นไปซึ่งเขาก็ไม่รู้หรอกว่าเพื่อนของเขาจะได้ยินหรือเปล่า  เพราะยังไงตอนนี้เขาก็ทำอะไรไม่ได้อีกแล้วนอกจากส่งเสียง

“ฮึบ!!” *** แกร๊ก *** “ฮึบ!!” *** แกร๊ก ๆ *** เท็นโทมอนกับปิโยมอนส่งเสียงออกมาเป็นระยะ ๆ เมื่อทั้งเขาและเธอพยายามกดคันโยกนั้นให้ลงไป  โดยเท็นโทมอนใช้น้ำหนักตัวของเขากระโดดลงไปนั่งทับคันโยกนั้นให้เลื่อน  ในขณะที่ปิโยมอนเธอก็พยายามกดมันให้ลงไปด้วยแรงของเธอเท่าที่มีอยู่

“ฮึบ!!...ฮึบ!!...ลงไปสิ ปั๊ดโธ่เอ้ย!!

*** ซู่มมมมมม ***  “เฮ้ย!!...เท็นโทมอน ปิโยมอน เร็ว ๆ...เร็ว ๆ เข้า!!” คราวนี้กาโอกามอนส่งเสียงตะโกนบ้างเมื่อเขาเริ่มเห็นพื้นเบื้องล่างปรากฏออกมาแล้ว   ถ้าหยุดไม่ทันล่ะก็พวกเขาทั้งหมดที่อยู่ในลิฟต์มีหวังได้ลงไปแหลกตายกันตรงนั้นแน่ ๆ

“ฮึบ ย๊ากกกกก” *** ตุ้บ แกร๊ก!!...ครึก ๆๆๆๆ *** “ฮ้า...สำเร็จ!!” ในที่สุดปิโยมอนและเท็นโทมอนก็สามารถกดคันโยกลงได้  ทำให้ลิฟต์ได้หยุดลงแบบกะทันหัน  ซึ่งแรงกระชากของมันก็เกือบทำให้พวกอากุมอนเกือบตกลงไปที่พื้นที่ยังคงห่างจากพวกเขาขึ้นมาอีกหลาย ๆ เมตรอีกด้วย

*** เอี๊ยดดดดดดด ปึ้ง!! *** “ว้ากกกกก....โอ๊ย!!”

“เฮ้อออ...ขอบใจมาก ๆ เล้ยยย เท็นโทมอน ปิโยมอน!!” โกมามอนตะโกนออกมาเป็นเสียงก้องสะท้อนส่งขึ้นไปให้เท็นโทมอนได้ยิน  ซึ่งเท็นโทมอนเองก็รับรู้แล้วถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก

“แล้วทีนี้เราจะลงไปยังไงกันล่ะ...” อากุมอนเริ่มพูดขึ้นหลังจากที่เขาหายตกใจแล้ว

“เดี๋ยวนะ...ขอฉันคิดดูก่อนล่ะกัน...” กาโอกามอนพูดแล้วลองมองขึ้นไปยังด้านบน  ซึ่งตอนนี้มีลักษณะเป็นปล่องสูง  โดยมีสลิงของลิฟต์ที่กำลังขึงแบบตึง ๆ แกว่งไปแกว่งมาอยู่

 ****************************

กลับมาที่การุรุมอนที่กำลังตกตะลึงอยู่กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขา   มันคือแผ่นหินโบราณขนาดใหญ่ที่มีภาพวาดหมาป่าสองตัวกำลังยืนต่อสู้อยู่กับปีศาจร้าย  โดยตัวหนึ่งนั้นมีลักษณะร่างกายที่ดูสว่างไสวและมีเงาของหมาป่ายักษ์สีขาวตัวหนึ่งซ้อนทับอยู่   ส่วนอีกตัวหนึ่งที่ยืนร่วมต่อสู้ด้วยนั้นก็มีร่างกายสีดำมืดและมีเงาของหมาป่าสีดำซ้อนทับอยู่เช่นเดียวกัน

 “อืม...ภาพวาดพวกนี้...ทำไมฉันถึงรู้สึกแปลก ๆ” การุรุมอนเอ่ยกับตัวเองแล้วพยายามจ้องมองไปที่รูปวาดนั้น  โดยเฉพาะรูปของหมาป่าสีขาว  ซึ่งพอเขามองไปสักพักมันก็มีภาพของเหตุการณ์อะไรบางอย่างผุดขึ้นมาในหัวของเขา   ภาพของสุนัขป่าสีขาวกำลังปล่อยพลังโจมตีปีศาจร่วมกับหมาป่าสีดำ... 

 *** แว้ป...เปรี๊ยง *** “อ๊ะ!!...อะ...อะไรน่ะ...”เพียงเสี้ยววินาทีที่การุรุมอนเห็นภาพเขาก็สะดุ้งตื่นตกใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก   สิ่งที่เขาเพิ่งเห็นมันคืออะไรเขาก็ไม่สามารถบอกได้  แต่ที่น่าแปลกใจก็คือ  ทำไมเขาถึงได้เห็น  และทำไมเขาถึงรู้สึกว่า...เขาคุ้นเคยกับมันมาก่อนอีกด้วย

“หรือว่ารูปวาดนี้จะมีความเกี่ยวข้องกับฉัน...”

“ฮึ ๆๆ ใช่แล้ว การุรุมอน...ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่บนนั้น มันเกี่ยวข้องกับเจ้าทั้งสิ้น”

“หือ...ใครกันน่ะ!!” การุรุมอนพูดขึ้นด้วยความตกใจเมื่อเขาได้ยินเสียงใครบางคนดังขึ้นมาในห้องทั้ง ๆ ที่ในนั้นก็ไม่มีใครอยู่เลยนอกจากเขาเพียงคนเดียว

“เจ้าคือผู้ที่ถูกเลือกแล้ว...ช่วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์กำลังจะหวนกลับมาอีกครั้ง...” เสียงลึกลับนั้นพูดต่อราวกับว่ามันกำลังจะบอกอะไรบางอย่างให้การุรุมอนได้รับรู้  ซึ่งตัวการุรุมอนเองก็สามารถรู้สึกได้ด้วยสัญชาติญาณของเขา

“ผู้ถูกเลือก...อะไร”

“ผู้ถูกเลือกแห่งแสงสว่าง...ผู้กุมกุญแจแห่งแสงสว่าง...”

“ผู้กุม...กุญแจแห่งแสงสว่าง...” การุรุมอนยืนนิ่งคิดอะไรบางอย่างไปอยู่สักพักหลังจากที่เขาได้ยินคำตอบของเสียงลึกลับนั้นพูดออกมา  โดยจิตของเขาได้ย้อนกลับไปนึกถึงเหตุการณ์ตอนที่เขาพูดกับแวนเดมอนอีกครั้ง  ซึ่งในตอนนั้นเองแวนเดมอนก็ได้อธิบายถึงเรื่องดังกล่าวให้เขาฟังในลักษณะแบบนี้อยู่ด้วยเหมือนกัน    เขาคือผู้ถูกเลือกแห่งแสงสว่าง...ผู้กุมกุญแจแห่งแสงสว่าง...ผู้ที่มีพลังแห่งแสงสว่างอยู่ภายในตัว...และพลังแห่งแสงสว่างนั้นจะเป็นสิ่งที่บัลดาลให้พลังแห่งความมืดได้ถือกำเนิดขึ้นและเติบโตไปพร้อม ๆ กับพลังแห่งแสงสว่าง  เปรียบเสมือนกับเงาที่แยกออกจากวัตถุที่ต้องแสงนั้นไม่ได้...นั่นคือทั้งหมดที่เขารู้มาจากแวนเดมอน

“ถ้าเจ้าไม่เชื่อ เจ้าก็ลองหันหลังกลับไปดูสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองสิ  การุรุมอน...สิ่งที่เจ้าได้ปล่อยมันออกมาแล้วทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้าเจ้า...ไม่เว้นแม้แต่เพื่อนของเจ้าเอง...”

*** แว้ป ๆๆๆ ซ่า ๆๆๆ *** “อะ...อะไรน่ะ!!” ทันใดนั้นเองการุรุมอนก็อุทานขึ้นเมื่อเขาได้เห็นภาพเหตุการณ์อะไรบางอย่างปรากฏขึ้นจากด้านหลังของเขา   เขาหันหลังกลับไปมองดูแล้วก็ได้เห็นภาพของการุรุมอน...ตัวของเขาเองที่กำลังบ้าคลั่งไล่ทำลายศัตรูอย่างดุร้าย  ซึ่งหนึ่งในนั้นก็รวมไปถึงพวกเพื่อน ๆ ของเขาด้วย “มะ...ไม่จริงน่ะ!!...นั่นคือ...ตัวฉันเองหรือนั่น...” การุรุมอนเอ่ยกับตัวเองด้วยความตกตะลึงแล้วเดินถอยหลังออกมาเมื่อเขาเห็นสภาพร่างกายของเขาในตอนนั้นได้อย่างชัดเจนมากขึ้น    สีหน้าที่ดุร้าย   เขี้ยวเล็บที่แหลมคม   แววตาสีฟ้าสว่างและเดือดพล่านไร้แววราวว่านั่นไม่ใช่ตัวของเขายังไงยังนั้น   จากตรงนี้เขาแทบจะปฏิเสธไม่ได้เลยว่านั่นไม่ใช่ตัวของเขา

“เห็นไหมล่ะ....นั่นคือสิ่งที่เจ้าได้ปลดปล่อยมันออกมา...ถ้าเพื่อนของเจ้าไม่ปิดบังเรื่องนี้เอาไว้ เจ้าก็คงจะรู้ตัวเร็วกว่านี้อีก”

“เพื่อน...เพื่อนของฉัน...หมายถึง กาโอกามอน น่ะหรือ”

“ฮึ ๆๆๆ เจ้าก็ลองไปถามเจ้าตัวเขาดูเองล่ะกัน...ฮึ ๆๆๆ...” *** วูบ ๆๆๆ แว้ป *** หลังจากนั้นเสียงลึกลับก็ได้เงียบหายไป  ทำให้การุรุมอนเริ่มก้มหน้าคิดและตัดสินใจถึงเรื่องอะไรบางอย่างอยู่เงียบ ๆ เพียงลำพัง

“กาโอกามอน...นายรู้ นายเห็นการกระทำของฉันทุกอย่างมาโดยตลอด...ทำไมล่ะ...ทำไมนายถึงไม่บอกฉัน...นี่นายเห็นฉันเป็นอะไร...” การุรุมอนเริ่มพูดขึ้นด้วยความโกรธกับการกระทำของเพื่อนสนิทของเขา  ซึงมันก็ทำให้สีหน้าของเขาได้เปลี่ยนไป

****************************

*** เอี้ยด...เอี้ยดดด...เอี้ยดดดด...*** “เอ้า ค่อย ๆ...ค่อย ๆ หย่อนลงมา…นั่นแหละ!!...ใกล้แล้ว ๆ” เสียงของกาโอกามอนได้ดังไปทั่วปล่องในขณะที่เขาตะโกนให้เท็นโทมอนกับปิโยมอนค่อย ๆ บังคับคันโยกให้ปล่อยลิฟต์ลงมาอย่างช้า ๆ ซึ่งมันก็ใช้เวลาไม่นาน  พวกเขาก็ลงมาถึงพื้นในที่สุด “เอาล่ะ พอได้!!” *** ปึ้ง!! ***

“ทุกคนไม่เป็นไรนะ” ปิโยมอนตะโกนถามเพื่อน ๆ ที่อยู่ด้านล่างในขณะที่เธอกับเท็นโทมอนนั้นกำลังร่อนลงมาหาอย่างช้า ๆ

“พวกเราไม่เป็นไร ปิโยมอน...รีบลงมาเถอะ” อากุมอนตะโกนตอบกลับขึ้นไปแล้วกระโดดลงมาจากลิฟต์พร้อม ๆ กับโกมามอน

“นั่น!!...ทางนั้นไง!!” กาโอกามอนพูดขึ้นแล้วชี้ไปที่ทางเดินที่มีควันหนา ๆ ลอยละล่องออกมาอย่างเห็นได้ชัด “การุรุมอนต้องอยู่ที่นั่นแน่ ๆ” เขาพูดกับตัวเองแล้วก็ได้วิ่งออกไป 

“เอ้า เดี๋ยวสิ กาโอกามอน...รอด้วยกาโอกามอน!!” เพื่อนคนอื่น ๆ ตะโกนเรียกเมื่อพวกเขาเห็นกาโอกามอนวิ่งออกไป  จึงทำให้ต่างคนก็ต่างก็วิ่งตามออกไปเช่นกัน

เมื่อกาโอกามอนวิ่งผ่านทางเดินเข้ามาในห้อง ควบคุมที่มีไฟลุกไหม้อยู่นั้น  เขาก็รีบมองหาการุรุมอนด้วยความเป็นห่วง  ซึ่งเขาก็มองไปมองมาจนกระทั่งเห็นประตูห้องด้านซ้ายที่เปิดอยู่  เขาคิดว่าการุรุมอนคงหลบอยู่ในนั้นจึงรีบวิ่งต่อเข้าไปจนในที่สุดเขาก็ได้พบกับการุรุมอนจริง ๆ

“การุรุมอน!!...ในที่สุดก็หานายเจอจนได้!!...นายมาทำอะไรอยู่ที่นี่เนี่ย” กาโอกามอนพูดด้วยความโล่งอกแล้วรีบวิ่งเข้าไปหาเพื่อนสนิทของเขาอย่างรวดเร็ว

“.........” การุรุมอนยืนนิ่งเงียบแล้วมองหน้ากาโอกามอนด้วยสายตาที่แปลก ๆ  ซึ่งนี่เป็นครั้งแรกที่การุรุมอนมองเพื่อนสนิทของเขาในลักษณะแบบนี้   สิ่งที่กาโอกามอนทำบวกกับคำพูดของเสียงลึกลับที่เพิ่งบอกเขาไปนั้น  มันทำให้ความรู้สึกลังเลและความไม่ไว้วางใจของเขาเริ่มเกิดขึ้น   ซึ่งเขาเองก็ไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะมีความรู้สึกแบบนี้กับเพื่อนสนิทของเขา  ทั้ง ๆ ที่ความรู้สึกดังกล่าว  เขาควรจะใช้มันกับพวกศัตรูหรือดิจิมอนอื่น ๆ ที่เขาไม่ได้สนิทสนมมากกว่าแท้ ๆ

“การุรุมอน...เป็นอะไรไป...” กาโอกามอนรู้สึกสงสัยแล้วเดินเข้าไปตบไหล่การุรุมอน

“ฉัน...ฉันไม่เป็นไรหรอก กาโอกามอน...” การุรุมอนก้มหน้าตอบสั้น ๆ แล้วสะบัดหัวไปมาเล็กน้อย

“ก็... ก็ดีแล้วล่ะ...งั้นพวกเราออกไปกันเถอะนะ...” กาโอกามอนพูดแล้วหันหลังเดินออกไปจากห้องโดยไม่คิดอะไร  ทั้ง ๆ ที่ในใจลึก ๆ ของเขานั้น  เขาก็เริ่มรู้สึกแปลก ๆ กับกิริยาท่าทางของการุรุมอนแล้วเช่นกัน

****************************

“ฮึ ๆๆๆ...อีกไม่นานหรอก การุรุมอน...อีกไม่นาน เจ้าก็จะรู้ความจริงด้วยตัวของเจ้าเอง...และความจริงนั้นแหละ...จะเป็นตัวที่ทำให้เจ้ายอมรับข้า...และเดินเข้ามาหาข้าด้วยตัวของเจ้าเองเช่นกัน ฮ่า ๆๆๆๆๆ....ฮ่า ๆๆๆๆๆ...”

To be continued

Back to Part XII    Go to Part XIV