Digimon Adventure Special Edition
----- Part X-VI : Love Evolution : Guilmon's decision -----
Warning : ฟิคชั่นต่อไปนี้ ผู้แต่งขอสงวนสิทธิ์ ห้ามคัดลอก ห้ามดัดแปลง ห้ามตีพิมพ์เผยแพร่หรือนำไปแอบอ้าง รวมทั้งห้ามกระทำการใดทั้งสิ้นกับฟิคชั่นนี้ นอกจากอ่านเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ถ้าพบเห็นจะเอาเรื่องอย่างถึงที่สุดแล้วจะไม่นำเรื่องอื่นๆมาลงอีก
จากความชอบพอและความหลงใหลสวอนมอนของกิลมอน ทำให้ในที่สุดกิลมอนกสารภาพรักออกมาต่อหน้าเจ้าตัวและพวกการุรุมอนที่แอบซุ่มดูอยู่อย่างเงียบ ๆ โดยหลังจากที่วินาทีแห่งความตกตะลึงผ่านพ้นไป สวอนมอนจึงเริ่มพูดกับกิลมอนด้วยสีหน้าที่เขินอายเล็กน้อย
เอ่อ คือ...คุณคะ...คือ...ฉันขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะที่คุณมีความรู้สึกดี ๆ นี้ให้กับฉัน
ในระหว่างที่สวอนมอนพูดกับกิลมอนไป อีกด้านหนึ่งนั้นกาโอกามอนก็เริ่มคุยโอ้อวดกับการุรุมอนอย่างภาคภูมิใจในความสามารถของตัวเองไปด้วยเหมือนกัน เห็นไหม ฮึ ๆๆ...การุรุมอนดูสิ...ผลงานของฉันกำลังทำให้กิลมอนสมหวังในความรักแล้วนะ...ดูสิ ๆๆๆ เขาพูดแล้วชี้ให้การุรุมอนมองดูกิลมอนยกใหญ่ แต่ว่าทันใดนั้นเองเขาก็ได้ยินสวอนมอนพูดกับกิลมอนว่า
แต่ว่า...สเป็กของฉัน ฉันชอบคนที่ดูแข็งแกร่งและกล้าหาญมากกว่านี้น่ะค่ะ...
*** เพล้งงงงง!! *** ทั้งกาโอกามอนและกิลมอนต่างก็หน้าแตกอย่างไม่เป็นท่า ซึ่งหลังจากที่สวอนมอนเดินกลับเข้ากระท่อมไปแล้ว กิลมอนก็เดินคอตกกลับมาหาพวกการุรุมอนด้วยสภาพจิตใจที่ห่อเหี่ยวแบบสุด ๆ
กาโอกามอน...ฮือ ๆๆๆ...สวอนมอนเธอไม่รับรักฉันอ่ะ...ฉันจะทำยังไงดี... กิลมอนพูดด้วยน้ำตาที่ไหลพรากแล้วถอดหูกระต่ายทิ้งพร้อมกับช่อดอกไม้ที่ถืออยู่ในมือ
ฮึ ไง กาโอกามอน...เป็นไงล่ะ...นี่น่ะหรอแผนของนาย... การุรุมอนหันไปมองหน้ากาโอกามอนด้วยสายตาที่แปลก ๆ
หยึ๊ย... กาโอกามอนหันหน้าไปทางอื่นด้วยความขายหน้ากับสิ่งที่เกิดขึ้น ซึ่งเขาก็รู้สึกว่าตัวเองหน้าแตกแบบหมอไม่รับเย็บเลยจริง ๆ เชอะ แล้วนายอ่ะ การุรุมอน...นายทำมาพูดดี...แล้วนายอ่ะทำเป็นหรือเปล่า
การุรุมอนรู้สึกว่าตัวเองกำลังโดนดูถูกด้วยอารมณ์ที่ฉุนเฉียวของกาโอมอน เขาจึงหันไปพูดอธิบายให้ฟัง นายนี่แพ้แล้วพาลนะเนี่ย...ฉันไม่ได้พูดว่าจะแข่งกับนายตั้งแต่แรกเลยนะ...นายคิดเองเออเองหมดเลยนะนั่น
กาโอกามอนไม่สนใจ เพราะตอนนี้เขาอายจนจะแทบมุดดินหนีอยู่แล้ว ไม่รู้ล่ะ การุรุมอน...นายเก่งอยู่แล้วไม่ใช่หรอก...ไปช่วยกิลมอนเลยไป...ไปเลย ๆ... เขาพูดแล้วเริ่มดันการุรุมอนไปหากิลมอนที่กำลังยืนเศร้าอยู่ตรงหน้าพวกเขา
เฮ้อ อะไรกัน...ทำไม่ได้แล้วยังจะมาโยนงานให้คนอื่นทำอีกนะ... การุรุมอนบ่นเล็กน้อยแล้วเดินไปหากิลมอนที่น่าสงสาร
เฮ้อ...เอาล่ะ กิลมอน...เดี๋ยวฉันจะเข้าไปคุยกับสวอนมอนให้เลยล่ะกันว่านายจริงใจกับเธอมากแค่ไหน
หา!! จริงนะ การุรุมอน...ช่วยหน่อยนะ ๆ... กิลมอนเดินเข้ามากระตุกขาการุรุมอนแล้วยิ้มออกมาด้วยความหวัง
อือ...นายรออยู่ตรงนี้ก็แล้วกัน การุรุมอนพยักหน้าตอบสั้น ๆ แล้วเริ่มเดินไปที่กระท่อมหลังนั้นเพื่อเคาะประตูเรียกสวอนมอน
*** ก๊อก ๆๆ ***
ค่า...สวัสดีค่ะ สวอนมอนเปิดประตูออกมารับแขกอีกครั้ง ซึ่งพอเธอเห็นการุรุมอน เธอก็เกิดหน้าแดงขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ เอ่อ...มีอะไรให้ช่วยไหมคะ
การุรุมอนเกาหัวสร้างความมั่นใจให้กับตัวเองเล็กน้อยแล้วเริ่มกล่าวแนะนำตัวเอง สวัสดีครับ...เอ่อ...ผมอยากจะคุยกับคุณเรื่องเพื่อนของผม...กิลมอน...คนที่มาหาคุณเมื่อครู่นี้น่ะครับ
สวอนมอนนึกได้เธอก็พยักหน้ายิ้ม อ้อ ค่ะ...เขาทำไมหรอคะ...
การุรุมอนกลืนน้ำลายแล้วกระแอมออกมาเล็กน้อย อะฮึ่ม...เอ่อ คือ ตั้งแต่ผมอยู่กับเพื่อนคนนี้มา...ผมไม่เคยเห็นเขามีอาการอะไรแบบนี้มาก่อน...ตั้งแต่เขาพบกับคุณ เขาก็ไม่ยอมหลับยอมนอน อาหารก็ไม่ค่อยจะทาน...ผมกับเพื่อนอีกคนเลยแนะนำให้เขามาทำแบบนี้...ยังไงคุณอย่าถือสาเขาเลยนะครับ
สวอนมอนพอได้ยินคำอธิบายของการุรุมอน เธอก็หัวเราะออกมาเบา ๆ แล้วมองหน้าการุรุมอน อิ คิก ๆๆๆ...ค่ะ ฉันไม่ถือสาหรอกค่ะ...เพียงแต่ว่าฉันมีคติอะไรบางอย่างเกี่ยวกับการคบคนน่ะค่ะ... เธอเริ่มหน้าแดงมากขึ้นหลังจากที่เธอพูดแบบนี้ออกมา แต่ว่าเธอก็ยังอธิบายต่อให้การุรุมอนฟัง คือ...ในอดีตฉันเคยมีคนรักมาก่อน...ฉันคิดว่าเขาคงจะเป็นคนดีและจะสามารถปกป้องฉันได้...แต่แล้วฉันก็คิดผิด...มีครั้งหนึ่งตอนที่ฉันตกอยู่ในอันตราย...แทนที่เขาจะมาช่วยฉัน...เขากลับทิ้งฉันแล้วหนีเอาตัวรอดไป...ฉันผิดหวังมากและขอตั้งปฏิพานไว้เลยว่าจะไม่คบใครที่อ่อนแอ หรือดูขี้ขลาดเด็ดขาด...ฉันเองก็เป็นผู้หญิง...ฉันก็อยากจะให้มีใครมาปกป้องฉันเหมือนกันนะคะ สวอนมอนอธิบายเสร็จเธอก็มองหน้าการุรุมอนเหมือนกำลังจะสื่อความหมายอะไรบางอย่างจนการุรุมอนต้องหน้าแดงตาม
เอ่อ...เอ่อ เข้า...เข้าใจแล้วล่ะครับ...ขอบคุณมากนะครับที่คุณเล่าเรื่องนี้ให้ผมฟัง...แล้วผมจะไปบอกเพื่อนมาพิสูจน์รักกับคุณเองนะครับ การุรุมอนกล่าวลากับสวอนมอนด้วยความสุภาพแล้วหันหลังทำท่าจะเดินกลับออกไป แต่ว่าสวอนมอนได้เรียกเขาอีกครั้ง
เอ่อ คุณคะ...
การุรุมอนได้ยินเสียงเรียกจึงหันกลับมามอง มีอะไรหรือครับ
เอ่อ...คือ...ถ้าคุณอยากจะบอกกับเพื่อนของคุณว่า สเป๊กแบบไหนที่ฉันชอบ...ฉันอยากจะบอกว่า...ฉันชอบ...ชอบแบบ...แบบคุณนี่ล่ะค่ะ
อึก... การุรุมอนสะอึกยืนนิ่งมองดูสาวเจ้าเดินเข้ากระท่อมไปด้วยความเขินอาย แล้วกลับมาหากิลมอนกับกาโอมอนอีกครั้ง
เป็นยังไง ๆ การุรุมอน...ได้เรื่องไหม กาโอกามอนเดินเข้ามาถามพร้อมกับกิลมอนที่กำลังยืนลุ้นฟังคำตอบอยู่
ก็คือ...ประมาณว่า เธออยากได้คนที่กล้าหาญและสามารถปกป้องเธอได้อ่ะนะ การุรุมอนตอบแล้วหันไปแนะนำกับกิลมอน นายจะต้องพิสูจน์ตัวเองว่านายแข็งแกร่งต่อหน้าเธอ แล้วเธอก็จะยอมเปิดโอกาสให้นายเองนั่นแหละ...
กิลมอนพยักหน้ายิ้มด้วยความดีใจเมื่อรู้สึกว่าตัวเองยังมีโอกาส โอ้ จริงนะ ๆๆ การุรุมอน...งั้นดีล่ะ ฉันจะต้องพิสูจน์ตัวเองเพื่อสวอนมอนที่น่ารักของฉันให้ได้!!
*** เปรี้ยง!!...ตู้มม!! *** ห๊ะ อะไรน่ะ
เสียงของบางสิ่งบางอย่างได้เกิดระเบิดขึ้นมาจากบริเวณที่ชาวบ้านชุมนุมกันอยู่รอบกองไฟทางด้านหน้าของหมู่บ้าน พวกการุรุมอนต่างพากันวิ่งออกไปดูแล้วก็ได้เห็นดิจิมอนชั่วร้ายกลุ่มหนึ่งกำลังบุกเข้ามาทำลายข้าวของและทำร้ายชาวบ้านที่แตกตื่นกันอย่างโกลาหล ซึ่งพวกมันมีทั้งหมดสามตัว โดยสองตัวแรกคือ Snimon ดิจิมอนตั๊กแตนสีเขียวที่มีมือทั้งสองข้างเป็นเคียวเหล็กแหลม คาดว่าจะเป็นลูกน้องเพราะการุรุมอนเห็นพวกมันกำลังรับคำสั่งจากอีกตัวหนึ่งอยู่ โดยตัวนั้นก็คือ Gorimon ดิจิมอนกอลิล่ายักษ์ที่มีมือข้างหนึ่งเป็นปืนใหญ่
*** เปรี้ยง!!...ตู้มม!! *** ว้ายยยย ช่วยด้วย ๆๆๆ
ฮ่า ๆๆ พวกชาวบ้านงี่เง่า...มีของมีค่าอะไรส่งมาให้พวกเราซะดี ๆ กอลิมอนตะโกนขึ้นหลังจากที่เขาได้เดินเข้ามาถึงลานตรงกลางของหมู่บ้าน ซึ่งเขาก็ได้สั่งให้สไนมอนบินออกไปไล่ต้อนชาวบ้านให้มารวม ๆ กันที่รอบกองไฟเพื่อที่ให้เขาจะได้ทำงานง่ายขึ้น
นี่พวกแก..คิดจะทำร้ายลูกบ้านของฉันอย่างนั้นเรอะ!!...ฉันไม่ยอมหรอก!! จิจิมอนพูดขึ้นแล้ววิ่งเข้ามาเพื่อจะโจมตีใส่กอริมอนแต่ว่าเขาก็ถูกปืนใหญ่ของกอริมอนยิ่งเข้าใส่จนกระเด็นออกไปกระแทกกับกระท่อมหลังหนึ่งทันที
*** เปรี้ยง!!...*** อ๊ากกก... *** โครม!! ***
แย่แล้ว จิจิมอน!! การุรุมอนอุทานขึ้นเมื่อเขาเห็นดิจิมอนผู้ใหญ่บ้านตัวนั้นเสียท่าสลบไปแล้ว
การุรุมอน!!...พวกเราไปกันเถอะ กาโอกามอนเห็นเหตุการณ์ก็รู้สึกทนไม่ได้เหมือนกัน เขาจึงบอกการุรุมอนให้เตรียมพร้อมแล้วได้วิ่งนำออกไป
โอเคเลย!! การุรุมอนพยักหน้าแล้วได้วิ่งตามออกไป
*** ตุบ ๆๆๆ ฟับ ***
เอาล่ะนะ!! กาโอกามอนเริ่มเป็นฝ่ายจู่โจมก่อน โดยเขาได้กระโดดขึ้นไปหาสไนมอนตัวหนึ่งแล้วใช้กรงเล็บทั้งสองฟาดเข้าจนมันตกลงมา
Dash Double Claw!! *** ฉัวะ!!...ตูม!! ***
หือ...ใคร!!...ใครบังอาจท้าทาย!! กอลิมอนผู้ที่เป็นหัวหน้ากลุ่มหันมามองลูกน้องของตัวเองที่ร่วงหล่นลงมา ซึ่งจังหวะนั้นการุรุมอนก็ได้โอกาสวิ่งเข้าใส่แล้วกลับหลังหันถีบเข้าไปอย่างแรง ** ตูม!! *** โอ๊ยยย... *** พลั่ก!!***
โอย หน็อยแน่...พวกแกเป็นใคร!!... กอลิมอนดันตัวเองลุกขึ้นมาตะโกนใส่ แล้วเรียกลูกน้องของตัวเองให้กลับมายืนรอฟังคำสั่งอยู่ด้านหลังป้องกันเอาไว้
พวกเรานะหรอ...ก็เป็นแค่พวกที่เห็นอันธพาลรังแกคนไม่ได้เท่านั้นแหละ กาโอมอนเดินเข้าไปตอบ พร้อมกับการุรุมอนและกิลมอนที่วิ่งตามเข้าไปร่วมสู้ด้วยเหมือนกัน
ฮึ...พวกชอบทำตัวเป็นพระเอกเรอะ...อยากตายมากนักหรือไง!!... กอลิมอนตะโกนอีกแล้วสั่งให้สไนมอนยกเคียวขึ้นมาเตรียมพร้อมจู่โจมเป้าหมาย
การุรุมอนหัวเราะเมื่อได้ยินคำขู่ ฮึๆๆ...ใครกันแน่ที่อยากตาย...
เฮอะ ๆ...เดี๋ยวก็รู้... กอลิมอนหันไปมองลูกน้องทั้งสองแล้วชี้มือไปที่พวกการุรุมอนอย่างรวดเร็ว จัดการพวกมัน!!
*** ฟ้าววว *** เหล่าสไนมอนทั้งสองตัวกางปีกบินเข้าหาเป้าหมายอย่างรวดเร็ว หลังจากที่พวกมันได้ยินหัวหน้าออกคำสั่ง
มันมาแล้ว การุรุมอน...ฉันเอาตัวนี้ล่ะ!! กิลมอนเอ่ยขึ้นแล้วตัดสินใจพุ่งเข้าไปต่อสู้กับสไนมอนตัวหนึ่ง ส่วนอีกตัวก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกการุรุมอน *** ตุบ ๆๆๆ ฟับ *** Firer Ball!!" *** เปรี้ยง ฟู่!! ***
ฮึ ๆๆ งั้นฉันเอาตัวนี้!! กาโอกามอนกระโจนออกไปอีกคนแล้วก็เริ่มต่อสู้กับสไนมอนตัวที่สอง ทำให้ตอนนี้ก็เหลือแต่การุรุมอนกับกอลิมอนเท่านั้น
ฮึ ๆๆ เหลือแค่แกกับฉัน...มาเลย!! การุรุมอนเอ่ยท้า ซึ่งมันก็ทำให้กอลิมอนรู้สึกโกรธขึ้นมาแล้ววิ่งเข้าไปหาการุรุมอนด้วยความโมโห
ท้านักใช่ไหม...ท้านักก็ตายซะเถอะแก!! กอลิมอนพูดแล้วเงื้อมแขนที่เป็นปืนใหญ่ขึ้นมา แล้วทำท่าจะฟาดลงไปที่การุรุมอน ย๊ากกก...
ฮึ ๆๆ เจ้าโง่เอ้ย !!... *** ฟับ *** การุรุมอนอาศัยจังหวะเคลื่อนตัวหลบไปแล้วสวนตอบกลับมาด้วยกรงเล็บที่แหลมคม *** ฟับ!! ฉั๊วะ!! ***
อ๊า!! กอลิมอนโดยกรงเล็บเข้าที่สีข้างแล้วเซถอยห่างออกไป แผลที่โดนมันไม่ลึกมากแต่ก็ทำให้กอลิมอนโกรธพวกการุรุมอนมากขึ้นไม่น้อย ฮึ่ม...พวกแกคิดว่าแน่นักเรอะ งั้นเจอนี่!! กอลิมอนยกแขนที่เป็นปืนใหญ่เล็งเป้าไปที่การุรุมอน *** ครึก ๆๆ กริ๊ก...แว้ป ๆๆๆ *** ย๊ากก... *** ปัง!! ***
ฮึ่ม !!... การุรุมอนตั้งสมาธิจับจ้องไปที่ลูกกระสุนที่กำลังพุ่งมาหา แล้วทันได้นั้นเขาก็กระโดดหลบขึ้นไปอย่างรวดเร็ว *** ฟับ...ตูม!! *** ฮึ...ฝีมือมีแค่นี้ยังจะมาทำตัวเป็นอันธพาลอีก... การุรุมอนพูดเยาะเย้ยแล้วเริ่มตอบโต้ออกมาด้วยไม้ตายของเขา
Fox Firer!! *** แว้ป...ฟู่ ๆๆๆ...เปรี้ยง!! ***
อะอ๊า!!... กอลิมอนโดนเปลวเพลิงของการุรุมอนเข้าอย่างจังจนกระทั่งเขาต้องกระเด็นออกไปอีกรอบ ฮึ่มมม...โฮ้ยย ฉันชักจะหมดความอดทนกับแกแล้วนะ!! กอลิมอนตะโกนออกมาแล้วเริ่มตัดสินใจเปลี่ยนแผน โดยหันไปผิวปากส่งสัญญาณการเปลี่ยนแผนให้กับเหล่าสไนมอนที่กำลังต่อสู้อยู่ ซึ่งพอพวกสไนมอนมันได้ มันก็หยุดโจมตีแล้วหันไปไล่ต้อนชาวบ้านออกมาเป็นตัวประกันแทน ทำให้ดิจิมอนในหมู่บ้านทั้งหมดต่างวิ่งหนีออกมารวมตัวกันอยู่ระหว่างพวกเขาทั้งสองฝ่าย
นี่พวกแก คิดจะทำอะไรน่ะ... การุรุมอนอุทานขึ้นเมื่อเขาเห็นชาวบ้านต่างแตกตื่นออกมานั่งเอามือกุมหัวด้วยความกลัวอยู่ตรงหน้า
ฮึ ๆๆ...ไม่ได้ด้วยเล่ห์ ก็ต้องได้ด้วยกล...นี่แหละคือ วิถีชีวิตของอันธพาล!! กอลิมอนพูดขู่แล้วสั่งให้สไนมอนเอาเคียวแหลม ๆ ไปจ่อที่คอหอยดิจิมอนชาวบ้านตัวหนึ่งต่อหน้าพวกการุรุมอน
พวกแกเล่นสกปรก!!...จับชาวบ้านมาเป็นตัวประกันพอรู้ว่าตัวเองสู้ไม่ได้งั้นหรอ... กาโอกามอนวิ่งเข้ามาต่อว่าเมื่อเขาเห็นพวกศัตรูมีการกระทำที่แย่แบบนี้
ใช่...มีศักดิ์ศรีตายล่ะ พวกแก!!... กิลมอนวิ่งเข้ามาว่าด้วยเช่นกัน เพราะเขาเองก็ทนไม่ได้ที่จะต้องเห็นพวกชาวบ้านต้องมาเดือดร้อน
หุบปากนะ !! กอลิมอนตะโกนตอบแล้วจับตัวประกันคนหนึ่งขึ้นมาเอาปืนจ่อหัวเอาไว้ ถ้าแกปากมาก...หรือไม่ยอมพวกเรา...ฉันจะเป่าหัวชาวบ้านพวกนี้ให้หมดเลย !!
หน็อยแน่พวกแก!!... กิลมอนพูดแล้วมองลงไปดูกลุ่มดิจิมอนชาวบ้านที่หวาดกลัวอยู่ตรงหน้า ซึ่งทันใดนั้นเขาก็เห็นสวอนมอน คนที่เขาแอบชอบถูกจับรวมอยู่ในนั้นด้วย อะห๊ะ...สะ...สวอนมอน!!
ด้วยเสียงเรียกของกิลมอนทำให้สวอนมอนได้ยินแล้วหันขึ้นมามองกิลมอน อ๊ะ...คุณ...คุณกิลมอน!!...คุณกิลมอนช่วยพวกเราด้วยค่ะ!!
เห...รู้จักกันหรอ กอลิมอนหันไปมองสวอนมอนแล้วสะแหยะยิ้ม เฮะ ๆๆๆ อย่างนี้ก็ง่ายขึ้นเลยสิ ฮ่า ๆๆ ว่าแล้วมันก็เดินไปจับตัวสวอนมอนขึ้นมาเป็นตัวประกันแทน
ว้ายย อย่านะ...อย่า!!...ช่วยด้วย ๆ... สวอนมอนกรีดร้องออกมาด้วยความกลัว เมื่อเธอรู้สึกว่าปากกระบอกปืนของกอลิมอนกำลังจ่อเข้ามาที่ขมับ ตัวของเธอสั่นมาก เหงื่ออกท่วมตัว ปีกขาสะบัดไปมาเหมือนกับเหยื่อตัวน้อยรอการเชือด อ๊ายย ช่วยด้วย...ช่วยด้วย!!
สวอนมอน!! พวกการุรุมอนต่างก็หยุดชะงักอุทานออกมาเป็นเสียงเดียวกัน เพราะถ้าเขาจู่โจมต่อไปมีหวังสวอนมอนโดนพวกมันทำร้ายแน่ ๆ
ฮ่า ๆๆ ทีนี้เราก็ได้ตัวประกันสำคัญมาแล้ว...ถ้าพวกแกกล้าหือ..ฉันจะถอนขนนังนี่แล้วเป่ามันให้เป็นหงส์ย่างเลย !!
ด้วยคำพูดและการกระทำที่ป่าเถื่อนของพวกกอลิมอน ทำให้กิลมอนเริ่มรู้สึกโกรธและแค้นดิจิมอนอันธพาลตัวนั้นมากขึ้น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่เขาเห็นพวกมันกำลังขู่ทำร้ายเพื่อแกล้งสวอนมอนนั้น ความโกรธมันก็ทวีมากขึ้น ๆ จนแววตาของเขาเริ่มแคบลงและเปลี่ยนไปเป็นแววตาของสัตว์ป่าสันชาติญาณดิบ
ฮื่อ...ฮื่ออ...ฮื่อออออ!!
ห๊ะ..กิลมอน นายเป็นอะไรไป การุรุมอนหันไปมองเพื่อนของเขาเมื่อเขารู้สึกว่ามีบางอย่างที่ผิดปกติ ร่างกายของกิลมอนเริ่มสั่นสะท้าน เขี้ยวที่แหลมคมก็เริ่มปรากฏออกมาจากขอบปาก สีหน้าที่โกรธเกรี้ยวก็เริ่มแสดงถึงความดุร้ายออกมา
อื่ออ...ฮื่อออ....อ๊า...ปล่อยสวอนมอนเดี๋ยวนี้นะ....ย๊ากกกก!! กิลมอนกำหมัดแล้วตะโกนออกมาเสียงดังลั่น ซึ่งทันใดนั้นเองก็มีพลังบางอย่างระเบิดออกมาเป็นออร่าสีแดงอยู่รอบ ๆ ตัวของเขา ทำให้พวกการุรุมอน สวอนมอน และกอลิมอน ตกตะลึงเป็นอย่างมาก
*** แว้ป ๆๆๆ ซู่มมม ***
กิลมอน!!...นายเป็นอะไร นี่มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ การุรุมอน กาโอกามอนตกใจแล้วหันมาถามการุรุมอน
ฉันก็ไม่รู้...หรือว่า นี่มันเป็นพลังของกิลมอนเอง... การุรุมอนตอบตามความคิดของเขา เมื่อเขาเห็นว่าพลังเหล่านั้นมันเปล่งออกมาจากตัวของกิลมอนจริง ๆ
ฮื่อออ...ฮื่ออออ...ย๊ากกก!! กิลมอนส่งเสียงคำรามอีกครั้งแล้วเริ่มพุ่งออกไปหากอลิมอนเมื่อสัญชาติญาณดิบของเขาเริ่มอยู่ตัวได้ที่ ซึ่งมันทำให้ทั้งพละกำลังและร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้นมาอย่างน่าตกใจ
*** ตุบ ๆๆๆ ฟับ!! *** Rock Breaker!! *** เปรี้ยงงงงง!! *** ในจังหวะที่กิลมอนได้เข้ามาถึงตัวของเป้าหมาย เขาก็กางเล็บออกแล้วฟาดมันลงไปตรงแขนปืนของกอลิมอนอย่างแรง ทำให้กอลิมอนเสียจังหวะเซถอยออกไปแล้วยังเปิดโอกาสให้กิลมอนเข้ามาอุ้มสวอนมอนพาออกไปจากกลุ่มชาวบานได้อีกด้วย
อ๊า...แก!!
ไม่เป็นไรแล้วนะ สวอนมอน กิลมอนพูดกับสวอนมอนด้วยความโล่งอกแล้วพาเธอมานั่งพักอยู่ข้างหลังพวกการุรุมอน
อา...กิลมอน สวอนมอนเรียกชื่อสุภาพบุรุษของเธอด้วยความปลาบปลื้มหลังจากที่เธอถูกเขาช่วยออกมา ซึ่งสิ่งที่เธอกำลังได้รับในตอนนี้ คือสิ่งที่เธอกำลังมองหาจากผู้ชายในฝันของเธออยู่พอดี
กิลมอนยิ้มตอบให้กับสวอนมอนโดยไม่พูดอะไรแล้วหันมาคุยกับพวกการุรุมอน การุรุมอน กาโอกามอน...ฉันฝากสวอนมอนด้วยนะ กิลมอนพูดแล้วหันไปมองพวกกอลิมอนอีกครั้ง ซึ่งในครั้งนี้เขาก็มีอาการฮึดสู้ที่มากขึ้น โดยร่างกายของเขาก็เริ่มเปล่งพลังที่มีอยู่ออกมาจนเขาไม่สามารถควบคุมมันได้อีกต่อไป
ฮื่ออ...ย๊ากกก!! *** แว้ป ๆๆๆ ซู่ม!! ***
----------------------------------> Guilmon Shinka!! <-----------------------------------
---------------------- *** แว้ปป ๆๆๆ ชู่ม...แว้ป ๆๆๆ ฟู่...แว้ป ๆๆๆ ซู่ม *** ----------------------------------------------------------> Growlmon!! <-----------------------------------
หา !!...
อะไรน่ะ !!...
ทั้งพวกการุรุมอนและกอลิมอนต่างก็ตาค้างตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น...กิลมอนเปลี่ยนร่างไปแล้ว !!...เปลี่ยนร่างไปเป็นดิจิมอนไดโนเสาร์สีแดงขนาดใหญ่ที่มีศอกดาบเป็นอาวุธ แขนที่ยาวและกรงเล็บที่แหลม ร่างกายที่สมส่วนบึกบึน ผมสีขาวที่ยาวลงมาจนถึงบ่า และไอความร้อนที่ไหลวนไปเวียนมาอยู่ในปากพร้อมที่จะพ่นออกมาเป็นลูกไฟได้ทุกเวลา
กิลมอน...เปลี่ยนร่างไปแล้ว การุรุมอนพูดกับตัวเองในขณะที่ยังคงนิ่งอึ้งอยู่ ซึ่งทันใดนั้นเขาก็เริ่มรู้สึกสงสัยขึ้นมา ทำไมล่ะ...หรือว่าพลังเมื่อกี้นี้...คือพลังที่ทำให้กิลมอนเปลี่ยนร่าง
ฝ่ายกาโอกามอนก็อึ้งพอกันแล้วเดินเข้าไปยืนอยู่ข้าง ๆ การุรุมอน การุรุมอน...นี่ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยนะเนี่ย
หนอย...นี่แกคิดว่าเปลี่ยนร่างแล้วจะทำให้ฉันกลัวแกหรอห๊ะ... กอลิมอนตะโกนใส่แล้วส่งสัญญาณให้สไนมอนบินออกไปจัดการ แต่ว่ายังไม่ทันจะทำอะไร กราวมอนก็กางศอกดาบทั้งสองข้างแล้วฟาดแสงสว่างออกไปใส่พวกสไนมอนอย่างรวดเร็ว
Plasma Blade!! *** เฟี้ยววว...เปรี้ยง!!...เปรี้ยง!! ***
เฮ้ย อะไรกันเนี่ย กอลิมอนอุทานขึ้นด้วยความตกใจเมื่อเขาเห็นลูกน้องของเขาโดนพลังของกราวมอนเข้าไปแบบเต็ม ๆ ซึ่งพวกมันก็ไม่สามารถทนความเจ็บปวดได้และในที่สุดก็สลายตัวไป อะไรกัน...แกกล้าทำร้ายลูกน้องฉันหรอ...อย่าอยู่เล้ย !! กอลิมอนเริ่มสติแตกโดยกระโดดมาจากกลุ่มตัวประกันแล้วยกเล็งปืนขึ้นมายิงใส่กราวมอนแบบไม่ยั้งมือ
ย๊าก!!... *** ปัง ปัง ปัง!!...ปัง ๆๆๆ ***
ฮืมมม กราวมอนตั้งสมาธิมองดูลูกกระสุนที่กำลังพุ่งตรงเข้ามาหา แล้วเริ่มอ้าปากส่งพลังแห่งเปลวเพลิงออกมาเตรียมพร้อมที่จะระเบิดใส่เป้าหมายออกไปอย่างไม่ปราณี
Exhaust Flame!! *** ฟู่ ๆๆๆๆ ***
เฮ้ย อะไรน่ะ !! *** เปรี้ยงง ซูมมม...*** ด้วยเปลวเพลิงอันร้อนระอุที่ถูกปล่อยออกมาจากปากของกราวมอน มันได้หลอมละลายลูกกระสุนที่พุ่งสวนเข้ามาจนหมด ซึ่งนอกจากนั้นมันยังพุ่งต่อไปที่เป้าหมายและก็ได้กระแทกเข้ากับร่างของกอลิมอนในที่สุด *** เปรี้ยงง *** อ๊า...อ๊ากกกกก *** ตูม!! ***
สิ้นเสียงระเบิด กอลิมอนก็ได้สลายตัวไปต่อหน้าทุกคน ทำให้พวกชาวบ้านที่ตกใจกันอยู่ต่างก็เฮโลกันเข้ามาขอบคุณกราวมอนและการุรุมอนกันยกใหญ่
เย้ ๆๆ พวกเรารอดตายแล้ว...ขอบคุณมาก กราวมอน...ขอบคุณมาก การุรุมอน
ทั้งการุรุมอน กาโอกามอน และกราวมมอนต่างก็ดีใจที่เห็นชาวบ้านทุกคนปลอดภัย โดยเฉพาะสวอนมอนที่ยืนยิ้มอยู่ข้างหลังพวกเขา
เอ่อ สวอนมอน... กราวมอนหันกลับไปหาดิจิมอนหงส์สีขาวตัวนั้น โดยตอนนี้รูปร่างของเขาสูงใหญ่กว่าเธอมากจนเขาต้องนั่งยอง ๆ ลงไปคุยด้วย เธอปลอดภัย...ไม่เป็นอะไรแล้วนะ
สวอนมอนก้มหน้าอาย ๆ แล้วพยักหน้าตอบเขา ค่ะ...เพราะคุณช่วยฉันและทุกคนเอาไว้...คุณนี่เป็นคนดีจริง ๆ เลย เธอบิดไปบิดมาอยู่สักพักแล้วรวบรวมความกล้าเงยขึ้นไปพูดกับสุภาพบุรุษของเธออีกครั้ง เอ่อ...คุณ...เอ่อ...กิลมอนคะ...ยัง...เอ่อ...ยังอยากจะฟังคำตอบของฉันอยู่หรือเปล่า...คำตอบที่คุณอยากรู้หลังจากที่คุณมาสารภาพรักกับฉันที่หน้าบ้าน
หา...เอ่อ...สวอนมอน... กราวมอนหยุดชะงักด้วยความตื่นเต้นแล้วกลับร่างมาเป็นกิลมอนเพื่อที่จะพูดคุยกับเธอง่ายขึ้น *** แว้ป ๆๆๆ ฟู่ *** เอ่อ...ผมก็ยังอยากฟังอยู่อ่ะครับ...เอ่อ แล้วคำตอบของคุณคือ...
*** ตึกตัก ๆๆ *** ตอนนี้ใจของทั้งสองเต้นแรงมากจนแทบจะเป็นจังหวะเดียวกันเลย คำตอบที่อีกคนอยากจะพูดกับคำตอบที่อีกคนอยากจะฟัง...มันจะเป็นคำตอบเดียวกันไหมนะ กิลมอนคิด
ฮืม สวอนมอนหายใจเข้าหนึ่งเฮือกใหญ่แล้วในที่สุดก็พูดออกมา ค่ะ...ฉันยอมคบกับคุณค่ะ กิลมอน
โอ้...โอ้วว...จริงหรอครับ...ที่คุณพูดมาจริงนะ...จริง ๆ นะ... กิลมอนอึ้งอ้าปากค้างแล้วถามสวอนมอนอีกรอบเพื่อความแน่ใจว่าหูเขาไม่ฟาด
ค่ะ ฉันยอบคบกับคุณเพราะฉันเห็นแล้วล่ะค่ะว่าคุณเป็นคนดี และกล้าหาญ...คุณยอมสละชีวิตเพื่อปกป้องฉันและชาวบ้านทุกคน... สวอนมอนเอียงหน้าแดง ๆ ของเธอแล้วตอบเบา ๆ ซึ่งคำตอบนั้นก็ทำให้กิลมอนกระโดดโลดเต้นจนพวกการุรุมอนและชาวบ้านมองกันใหญ่
เย้!!...ย้าาาา ฮู้....สวอนมอนยอมคบกับเราแล้ว...สวอนมอนยอมคบกับเราแล้ว!!
นี่คุณ...เบา ๆ หน่อยสิ...คนเขามองกันใหญ่แล้ว สวอนมอนอายหนักกว่าเดิมอีกเมื่อเธอรู้สึกว่ากำลังอยู่ในวงล้อมของเหล่าชาวบ้านที่มองดูเธอกับกิลมอน
โอ้ การุรุมอน...ดูเหมือนว่า กิลมอนของเราจะได้รับรักจากสาวเจ้าเข้าซะแล้วนะเนี่ย กาโอกามอนพูดแซว ๆ กับการุรุมอนเมื่อเขาเห็นเพื่อนของเขาคนนั้นยังกระโดดโลดเต้นไปมาเหมือนเด็ก
ฮึ ๆๆ นั่นสินะ...กาโอกามอน...เพราะกิลมอนพิสูจน์ตัวเองให้เธอเห็นแล้วไง ว่าเขาสามารถปกป้องเธอได้...น่าอิจฉาจังเลยนะ การุรุมอนตอบแล้วก็ยิ้มให้กับดิจิมอนสองตนนั้นด้วยความยินดี
เมื่อทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ เหล่าดิจิมอนชาวบ้านก็เริ่มพาคนเจ็บมารักษา โดยหนึ่งในนั้นก็มีจิจิมอนอยู่ด้วย ซึ่งพอพวกเขารักษาคนเจ็บกันเสร็จ พวกเขาก็ออกมาช่วยกันซ่อมแซมบ้านเรือนที่ถูกทำลายจนเรียบร้อยอีกด้วย
อืม...เอาล่ะ เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว...งั้นพวกเราขอตัวกันก่อนล่ะนะ การุรุมอนหันไปบอกพวกดิจิมอนชาวบ้านแล้วก็เดินออกมาจากกลุ่มเพื่อเข้าที่พักกับกาโอกามอน
เอ่อ การุรุมอน แล้วกิลมอนไปไหนล่ะ กาโอกามอนถามแล้วหันหากิลมอน ซึ่งดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้อยู่แถวนั้นซะแล้ว
การุรุมอนนึกขึ้นได้เลยหันมากระซิบกับเพื่อนสนิทเขาเบา ๆ รายนั้นน่ะ ไม่ต้องห่วงเขาหรอกน่ะ
เอ๊าะ...ออ...อ๋อ...ฮึ ๆๆ จริงสินะ กาโอกามอนฟังคำตอบจากการุรุมอนก็รู้ทันทีว่ามันหมายความว่าอะไร เขาจึงยักคิ้วแล้วเดินเข้าที่พักไปนอนกับการุรุมอนด้วยกันสองคน ปล่อยให้กิลมอนได้มีเวลาคุยกับสาวที่เขาแอบชอบไปอย่างมีความสุข ท่ามกลางค่ำคืนที่เงียบสงัดและแสงดาวเต็มท้องฟ้า
****************************
*** จิ๊บ จิ๊บ...จิ๊บ จิ๊บ *** เสียงของนกร้องดังขึ้นในยามเช้าท่ามกลางแสงแดดอ่อน ๆ และอากาศที่สดใสรายรอบไปทั่วหมู่บ้านของจิจิมอน การุรุมอนและกาโอมอนได้มายืนอยู่ตรงทางออกของหมู่บ้านพร้อมกับจิจิมอน เพื่อเตรียมตัวที่จะออกเดินทางต่อ โดยพวกเขาก็ได้พูดคุยสอบถามข้อมูลต่าง ๆ ที่พอจะเป็นประโยชน์เพื่อใช้ในการตามหาเพื่อน ๆ ที่เหลือของเขาจากจิจิมอนไปพลาง ๆ ซึ่งจิจิมอนเองก็ยินดีตอบให้ตามที่เขารู้มาทั้งหมด
อืม...เท่าที่ข้ารู้นะ...ปกติแล้วในป่าแห่งนี้จะไม่ค่อยมีใครผ่านมาเท่าไหร่...แต่ว่าข้าเคยได้ยินมีคนพูดกันนะว่า เคยมีดิจิมอนต่างถิ่นถูกส่งตัวผ่านป่านี้เข้าไปที่ปราสาทดีวา...ซึ่งข้าเองก็ไม่แน่ใจว่ามันจริงหรือเปล่า
ปราสาท...ดีวา... การุรุมอนเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัยแล้วถามจิจิมอนต่อ ปราสาทดีวางั้นหรอ...มันคืออะไร...เป็นที่อยู่ของใคร...
จิจิมอนส่ายหน้าแล้วตอบ ไม่มีใครสามารถรู้ได้หรอก...เพราะปราสาทดีวา คือ สถานที่ที่มีแต่ความมืด...ใครก็ตามที่หลงเข้าไป จะไม่ได้กลับออกมาอีกเลย
ไม่ได้กลับออกมาอีกเลยงั้นหรอ กาโอกามอนพูดตามแล้วทำท่านึก
การุรุมอนรู้สึกถึงอะไรบางอย่างกับคำคำนี้ ปราสาทดีวา...ทำไม...ทำไมเราถึงรู้สึกแปลก ๆ เวลาเรียกชื่อนี้ เขาพูดกับตัวเองด้วยความสงสัยประกอบกับคำอธิบายของจิจิมอนที่บอกว่า มันมีแต่ความมืด เขาจึงคิดว่าที่นั่นน่าจะเป็นสถานที่ที่ชั่วร้ายแน่ ๆ เลย
การุรุมอน...การุรุมอน นายคิดว่ายังไง กาโอกามอนหันไปถามกับการุรุมอนเมื่อเขารู้สึกลังเลว่าจะทำยังไงต่อดี
เอ่อ...อืม...ตามที่จิจิมอนบอกนะ...บอกว่ามีดิจิมอนต่างถิ่นถูกส่งตัวเข้าไปที่นั่น...ไม่แน่นะอาจจะเป็นพวกเพื่อน ๆ ของเราก็ได้
งั้นนายก็หมายความว่า...นายจะไปที่ปราสาทดีว่า ใช่ไหม
อืม...ก็คงต้องเป็นยังนั้น
จิจิมอนพอได้ยินการุรุมอนพูดออกมาเช่นนั้นแล้ว เขาจึงพูดอีกครั้งเพื่อเป็นการแนะนำเพิ่มเติม ถ้าท่านตัดสินใจเช่นนั้น ข้าก็จะขอพูดแนะนำอะไรบางอย่างนะ...ปราสาทดีวา...เป็นปราสาทที่เก่าแก่และมีอยู่มานานก่อนที่พวกเราจะเกิดมาด้วยซ้ำ...ที่นั่นอาจจะมีดิจิมอน หรือ อะไรก็ตามที่พวกเจ้าไม่เคยเห็นมาก่อนก็เป็นได้...สิ่งสำคัญที่ข้าจะขอเตือนพวกเจ้าก็คือ...เมื่อพวกเจ้าเข้าไปในแดนแห่งความมืดแล้ว...จงอย่าให้จิตใจของพวกเจ้าตกไปอยู่ภายใต้อำนาจของความมืดตามไปเป็นอันขาด...อะไรก็ตามที่มันพยายามชักชวนเจ้าหรือยุยงเจ้า...ขอให้พวกเจ้าจงอย่าไปใส่ใจกับมันเป็นอันขาด...
การุรุมอนมองหน้าจิจิมอนแล้วรู้สึกว่าเหมือนเขากำลังถูกเตือนให้ระวัง...จิจิมอนคงรู้ว่า เขามีพลังลึกลับอะไรบางอย่างอยู่ในตัวและพลังนั้นมันก็เป็นพลังที่ง่ายต่อการถูกควบคุมด้วยพลังแห่งความมืดเสียด้วย...ถ้าเขาคุมมันไม่ได้...มันก็จะเหมือนเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นกับเพื่อน ๆ ของเขาอีก อืม..พวกเราเข้าใจแล้ว...ขอบคุณนะครับ ท่านผู้ใหญ่บ้านจิจิมอน
หลังจากที่พวกการุรุมอนได้ข้อมูลมาจากจิจิมอนแล้ว พวกเขาก็กล่าวอำลากับจิจิมอนแล้วเริ่มก้าวเท้าเดินออกไปจากหมู่บ้าน แต่ว่ายังไม่ทันไรพวกเขาก็ได้ยินเสียงของกิลมอนตะโกนเรียกมาแต่ไกล การุรุมอน...เดี๋ยวก่อนน!!
หือ...กิลมอน การุรุมอนหันไปมองกิลมอนกำลังวิ่งมาหาด้วยอาการเหนื่อยหอบ มีอะไรหรอ กิลมอน
กิลมอนขอเวลาหยุดหายใจสักพักแล้วเงยหน้าขึ้นมาพูดเมื่อเขาวิ่งมาถึง การุรุมอน...กาโอกามอน...ฉันขอร่วมทางไปกับนายด้วยนะ
เอ๋...ทำไมอ่ะ กาโอกามอนอุทานขึ้นด้วยความสงสัยแล้วถามกิลมอนอีก แล้วสวอนมอนของนายล่ะ...นายจะทิ้งเธอหรอไง...
นั่นสิ...นายควรจะอยู่ที่นี่และใช้ชีวิตร่วมกันคนที่นายรักนะ การุรุมอนพูดเสริมแล้วพยักหน้าเห็นด้วยกับกาโอกามอน
กิลมอนเกาหัวแล้วยิ้มกับพวกการุรุมอนก่อนที่จะอธิบายให้ฟัง คือว่า จากเหตุการณ์เมื่อคืนนี้...มันก็ทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันอยากจะช่วยพวกนายอ่ะ การุรุมอน...ฉันเองก็มีกำลัง สามารถเปลี่ยนร่างได้...ฉันก็อยากที่จะมีส่วนร่วมในการช่วยเพื่อนเหมือนกันนะ... เขาก้มหน้าเขินอายเล็กน้อยแล้วพูดต่อ แล้วก็อีกอย่าง...สวอนมอนเธอเองก็เข้าใจ...เมื่อคืนนี้เราก็...เอ่อ...คุยกัน...บอกความรู้สึกให้แก่กันไปแล้วล่ะ
แล้วนายไม่เสียใจหรอที่ต้องจากเธอมา กาโอกามอนถามต่อ เพราะเขาไม่อยากให้กิลมอนต้องมาเสี่ยงอันตรายแล้วมาเสียใจภายหลัง เพราะยังไงเขากับการุรุมอนมันก็เหมือนชายโสดไม่มีพันธะอะไรอยู่แล้ว
อือ ไม่หรอก...ฉันตัดสินแล้ว...อ๊ะ ไม่สิ...สวอนมอนและฉันได้ตัดสินใจแล้วต่างหาก... กิลมอนตอบแล้วหันไปมองที่หมู่บ้าน ซึ่งตรงนั้นเขาก็เห็นสวอนมอนเดินออกมายิ้มแล้วโบกมือลาให้กับเขาด้วยความปลื้มใจ
การุรุมอนมองเห็นความกล้าหาญของกิลมอนที่แฝงอยู่ภายในและภาพของสวอนมอนที่กำลังโบกไม่โบกมืออยู่ตรงนั้น เขาจึงพยักหน้าเข้าใจแล้วเดินเข้าไปตอบรับความต้องการของกิลมอนด้วยรอยยิ้ม งั้นก็ได้...ถ้านายตัดสินใจเช่นนั้นฉันเองก็ไม่มีปัญหา กิลมอน
อืม...สำหรับฉันก็ไม่มีปัญหาเช่นกัน กาโอกามอนก็พยักหน้าตอบตาม ซึ่งเขาก็มองเห็นถึงความกล้าหาญของกิลมอนเช่นกัน
ฝ่ายจิจิมอนพอเห็นว่าลูกบ้านคนหนึ่งของเขากำลังจะจากไปต่อสู้ เขาจึงหยิบไม้เท้าขึ้นมาแล้วทำท่าเหมือนร่ายมนต์ให้พรแก่ลูกบ้านของเขา อืมม...ขอให้อำนาจแห่งแสงสว่างจงคุ้มครองเจ้า...และขอให้เจ้ากลับมาอย่างปลอดภัย
กิลมอนก้มหัวรับคำอวยพรแล้วหันไปตะโกนบอกลากับสวอนมอน สวอนมอน...ไม่ต้องเป็นห่วงฉันนะ...ฉันสัญญาว่าจะกลับมาให้ได้...ฉันจะต้องกลับมาหาเธอให้ได้ เธอได้ยินน๊าาา
สวอนมอนน้ำตาล้นเอ่อแล้วตะโกนตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม ค้าาา กิลมอน...ฉันเองก็จะรอคุณ..รอคุณกลับมาเช่นกันค้าาา
และแล้วการผจญภัยของทั้งสามคนก็ไดเริ่มอีกครั้งเมื่อทั้งหมดได้เดินออกจากบ้านไป
To be continued
Back to Part XV Go to Part X-VII