Digimon Adventure Special Edition
----- Part X-VIII : Holy Soul Nearly Wake up...Garurumon -VS- Blackgarurumon -----
Warning : ฟิคชั่นต่อไปนี้ ผู้แต่งขอสงวนสิทธิ์ ห้ามคัดลอก ห้ามดัดแปลง ห้ามตีพิมพ์เผยแพร่หรือนำไปแอบอ้าง รวมทั้งห้ามกระทำการใดทั้งสิ้นกับฟิคชั่นนี้ นอกจากอ่านเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ถ้าพบเห็นจะเอาเรื่องอย่างถึงที่สุดแล้วจะไม่นำเรื่องอื่นๆมาลงอีก
*** เปรี้ยง!!...ครึก ๆ ครืนนน *** เสียงของฟ้าแลบฟ้าผ่าดังเข้ามาในห้องเต้นรำที่พวกการุรุมอนอยู่ ณ ปราสาทดีวา พวกเขาตอนนี้ได้พบกับแบล็คการุรุมอนอีกครั้ง และคราวนี้ดูเหมือนว่าพวกเขาจะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ หลังจากที่พวกเขารู้ว่าสถานที่แห่งนี้ คือที่อยู่ที่แท้จริงของพวกดิจิมอนแห่งความมืด ซึ่งจากเท่าที่การุรุมอนดูแล้ว การุรุมอนก็แน่ใจว่าที่นี่ไม่ได้มีเพียงแต่แบล็คการุรุมอนเท่านั้น...มันจะต้องมีดิจิมอนตัวอื่นที่ร้ายกาจกว่า และน่ากลัวกว่า อาศัยอยู่ที่นี่แน่นอน
เอาล่ะ พวกแก...ไม่ได้เจอกันนาน ขอดูหน่อยสิว่าฝีมือพัฒนาไปถึงไหนกันแล้ว *** แว้ป ๆๆ ฟู่ ๆๆ *** แบล็คการุรุมอนพูดท้ารบกับพวกการุรุมอน โดยในขณะที่เขาพูดไป พลังของเขาก็ถูกปล่อยออกไปจนพวกการุรุมอนต้องก้าวเท้าถอยหลังออกมาด้วยความระมัดระวัง
ระวังด้วยนะ การุรุมอน...ฉันรู้สึกว่าเจ้านี้มันมีพลังเพิ่มขึ้นกว่าแต่ก่อนมากเลย กาโอกามอนบอกให้การุรุมอนระวังตัว เมื่อเขาสังเกตเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามกำลังเล็งเป้าหมายมายังเพื่อนของเขา
ฉันรู้แล้วล่ะ...พวกนายเองก็ระวังด้วยล่ะกัน การุรุมอนหันไปบอกแต่ละคนแล้วเดินก้าวกลับเข้าไปใหม่ เขาย่อตัวลงเล็กน้อย เพื่อตั้งท่ารับเตรียมพร้อมเข้าเผชิญหน้า เอาล่ะ...อยากเข้ามา ก็เข้ามาเลย!!
ฮึ ๆๆ ได้!! แบล็คการุรุมอนตะวาดใส่ แล้วทันใดนั้นเขาก็พุ่งเข้าหาการุรุมอนอย่างรวดเร็ว *** ฟับ!!...ตุบ ๆๆ *** ย๊าาา!!... เขากระโดดขึ้นไปด้วยกรงเล็บข้างหนึ่งที่กางออก แล้วฟาดมันลงมาที่การุรุมอน โดนซะ!!
ฮึบ!! การุรุมอนจับตามองกรงเล็บแล้วหลบออกไปทางด้านข้างอย่างรวดเร็ว *** ฟับ...ตูม!! *** ผลจากการหลบหลีก ทำให้กรงเล็บของแบล็คการุรุมอนกระแทกพื้นอย่างแรงจนพื้นมันแตกกระจายออกเป็นหลุม การุรุมอนเห็นจังหวะดังนั้นเลยหันกลับแล้วกระโจนเข้าใส่เป้าหมายเป็นการตอบโต้ ย๊าาา เขากางเล็บออกแล้วเหวี่ยงมันเข้าไปหาแบล็คการุรุมอน
เฮ้ยย!! แบล็คการุรุมอนหันมาแยกเขี้ยวแล้วสวนกรงเล็บไปหาการุรุมอนอย่างทันควัน *** ฟับ...ผัวะ!! ***
อึก...ฮึ่มม!! การโจมตีของการุรุมอนไม่เป็นผลหลังจากที่เขาโดนศัตรูตอบโต้กลับมา ทำให้เขาต้องกระโดดถอยออกไปตั้งหลักใหม่ ด้วยกรงเล็บเท้าทั้งสี่ข้างขูดกับพื้นห้องจนเกิดฝุ่นฟุ้งกระจาย *** ตุบ ครืด ๆๆๆ **
กาโอกามอน เราเข้าไปช่วยการุรุมอนกันเถอะ กิลมอนหันไปบอกแล้วตั้งท่าเตรียมพร้อมที่จะวิ่งออกไป แต่ว่าทันใดนั้นมันก็มีแสงสว่างสีแดงเหมือนเลเซอร์ยิงเข้ามาขู่เขาเอาไว้ *** แว้ป...เปรี้ยง ตูม!! *** หยา ๆๆๆ อะไรกันเนี่ย
เดี๋ยวก่อน!!...ดูตรงนั้นสิ กิลมอน กาโอกามอนอุทานขึ้นแล้วบอกให้กิลมอนหันมองขึ้นไปข้างบน ซึ่งตรงนั้นมันมีรูปปั้นการ์กอยหลายตัวประดับประดาอยู่ตามมุมเสา เขาสังเกตเห็นว่ารูปปั้นการ์กอยเหล่านั้นมันเหมือนกับระบบป้องกันการบุกรุก เพราะว่าเลเซอร์ดังกล่าวที่เพิ่งยิงเข้ามามันออกมาจากนัยน์ตาของรูปปั้นเหล่านั้น ชิ...มันวางกับดักไว้รอบตัวพวกเราเลย กิลมอน...อย่าขยับสุ่มสี่สุ่มห้าเชียวนะ กาโอกามอนเตือนแล้วหันมองไปรอบ ๆ ตัวอย่างระมัดระวัง
ฉันบ้างล่ะนะ!!... การุรุมอนขอเป็นฝ่ายบุกบ้าง โดยเขาได้ใช้ทักษะขั้นสูงวิ่งหายไปกับสายลม เหลือเพียงเงาที่เคลื่อนวับไปวับมาอยู่รอบ ๆ ตัวของแบล็คการุรุมอน *** ฟับ...ฟับ...ฟับ ๆๆ ***
ฮึ ๆๆ... แบล็คการุรุมอนยืนหัวเราะมองดูการเคลื่อนไหวของการุรุมอนอย่างนิ่งเฉย ราวกับว่าเขามองเห็นการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วนั้นได้ออกอย่างทะลุปรุโปร่ง เฮอะ...มีปัญญาแค่นี้เองเร๊อะ!! เขาพูดด้วยความสมเพชพร้อมกับยกเท้าหน้าทั้งสองขึ้น แล้วทันใดนั้นเขาก็กระแทกมันลงมาที่พื้นอย่างแรง ก่อให้เกิดแรงสั่นสะเทือนไปทั่วปราสาท ย๊าาา *** ปึ้งง...ครึก ๆๆ ตูม!! ***
อะ...อะไรเนี่ย การเคลื่อนไหวของการุรุมอนหยุดชะงักเข้ากับแรงสั่นสะเทือน ทำให้เขาเสียจังหวะโดนแบล็คการุรุมอนวิ่งเข้าไปชนอย่างเต็มแรง *** ปึก!!...*** โอ๊ย *** ตุบ ***
การุรุมอน กาโอกามอนอุทานแล้วทำท่าจะวิ่งออกไปเหมือนกิลมอน แต่เขาก็นึกได้ว่ารูปปั้นการ์กอยพวกนั้นยังทำงานอยู่ เขาจึงสะอึกหยุดแล้วถอยออกมา ปัดโธ่เอ้ย!!...จะทำยังไงดีเนี่ย
การุรุมอนเสียหลักล้มลงไปแต่ก็มีแรงลุกขึ้นมายืนใหม่ เพราะการโจมตีที่เขาเพิ่งโดนไปเมื่อสักครู่นี้เป็นแค่แรงชนธรรมดา ๆ เท่านั้น เขามองไปที่เป้าหมายแล้วรู้สึกว่าแบล็คการุรุมอนต้องมีแผนการอะไรบางอย่างอยู่ในใจแน่ ๆ ฮึ...แค่นี้น่ะ...มันล้มฉันไม่ได้หรอก...ย๊าาา เขาแยกเขี้ยวแล้ววิ่งออกไปอีกครั้ง
ดี...เข้ามาเลย!! แบล็คการุรุมอนตอบแล้วกระโจนเข้าไปฟาดฟันกับการุรุมอนอีกครั้ง
การต่อสู้ของทั้งสองเริ่มดุเดือดและรุนแรงมากขึ้น เมื่อทั้งสองเริ่มยืนสองขาแล้วใช้กรงเล็บฟาดฟันกันอย่างรวดเร็วราวกับดาบ ย๊าา!! ย๊าา!! *** ฟับ ๆๆ...ฟับ ฟุบฟับ ๆๆ...ครึก ๆ ฟับ ตุบ ตุบ ๆๆ ฟุบฟับ ๆๆ *** แบล็คการุรุมอนฟาดซ้าย การุรุมอนหลบฟาดขวา แบล็คการุรุมอนต่อมาด้วยหาง การุรุมอนหันข้างเอาหนามบนบ่ารับแทน *** เปรี้ยงง ตูม!! ***
โห อะไรกันเนี่ย...ดุเดือดชะมัดเลย กิลมอนมองตาค้างพูดออกมาด้วยความอึ้ง เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นการุรุมอนปล่อยความสามารถออกมาใช้ในสนามรบ ซึ่งเขาก็ไม่นึกเลยว่าการุรุมอนจะความเร็วและการตอบโต้ที่รุนแรงได้ถึงเพียงนี้
นั่นสิ กิลมอน...แต่ฉันว่า ตอนนี้เรามาช่วยกันคิดหาวิธีที่จะเข้าไปช่วยการุรุมอนกันดีกว่า กาโอกามอนหันไปบอกกิลมอนแล้วเขยิบถอยออกมาจากรัศมีการยิงของรูปปั้นนั้น เพื่อมองหาทางที่จะเข้าไปช่วยเพื่อนของเขา ฮืม...มันน่าจะมีทางที่เข้าไปหาการุรุมอนได้สิ...ทางไหนดี ๆๆ
*** วูปปป เปรี้ยงง!! *** โอ๊วะ!!...อึก ฮึ่มมม!! การุรุมอนเสียจังหวะโดนหลังเท้าของฝ่ายตรงข้ามจนกระเด็นออกไป แต่เขาก็ยังมีแรงวิ่งเข้าไปสู้ใหม่ ฮึ่มมม ฉันชักจะโมโหแล้วนะ แก!!
แบล็คการุรุมอนได้ยินเช่นนั้นก็สะแหยะยิ้ม ฮึ ๆๆ ดีนี่...โมโหเข้าไปเยอะ ๆ เลย...ยิ่งแกโมโห...ฉันก็ยิ่งสนุกมากขึ้น เขากระโดดหลบออกทางด้านข้างแล้วสวนชนเข้ามาด้วยหนามแหลมที่อยู่บนบ่า นี่แน่ะ!! *** เปรี้ยงง **
อะ อ๊าาา.... *** ตุบ...ครึก ๆๆๆ ***
ร่างของการุรุมอนกระเด็นออกไปครูดกับพื้นจนฝุ่นตลบ ทำให้เขาเริ่มมีบาดแผลและรอยถลอกเกิดขึ้นตามตัว อึก...ฮื่อ...แฮ้ก แฮ่ก แฮ่ก... เขาพยุงตัวลุกขึ้นมาหอบแล้วมองไปที่แบล็คการุรุมอนด้วยความโมโห สิ่งที่แบล็คการุรุมอนทำกับเขานั้น มันเหมือนกับการยั่วโทสะของเขาเอาซะมาก ๆ...มากซะจนใจของเขาเริ่มขุ่นมัวด้วยความโกรธแค้นแล้วเริ่มปล่อยพลังที่แฝงอยู่ออกมาโดยไม่รู้ตัว *** แว้ป ๆๆ...ครึก ๆๆ...ฟู่ ๆๆ *** ฮื่อ...ฮื่ออออ
หือ...นั่นมัน กาโอกามอนอุทานขึ้นเมื่อเขาเห็นร่างของการุรุมอนมีพลังบางอย่างถูกปล่อยออกมาเป็นไอออร่าสีฟ้าสว่าง เหมือนควันไฟที่กำลังคุกกรุ่นเตรียมพร้อมที่จะระเบิดออกมา หรือว่า... กาโอกามอนมองไปที่สีหน้าของการุรุมอนแล้วก็ต้องตกใจ เพราะเขายังจำเหตุการณ์ในตอนนั้นได้...เหตุการณ์ตอนที่การุรุมอนอาละวาดเพราะพลังลึกลับที่แฝงอยู่ในตัว...เจ้าแบล็คการุรุมอนมันกำลังจะทำให้การุรุมอนเป็นแบบนั้นอีกแล้ว แย่ล่ะสิ การุรุมอน..ใจเย็นไว้...ควบคุมสติของนายหน่อย!! เขาตะโกนออกไปเพื่อเตือนสติเพื่อนของเขา ในขณะที่เขาเองก็พยายามหาทางเข้าไปช่วยอยู่เหมือนกัน
กาโอกามอน เกิดอะไรขึ้น!!...การุรุมอนเขาเป็นอะไร!! กิลมอนหันไปถามกาโอกามอนด้วยความตื่นตระหนก หลังจากที่เขาได้ยินกาโอกามอนพูดเช่นนั้น ซึ่งพอเขาหันไปมองดูการุรุมอนอีกที เขาก็เริ่มเห็นพลังบางอย่างนั้นเหมือนกัน หา!! นั่นมัน...อะไรน่ะ
การุรุมอนยืนก้มหน้าลงด้วยความสงบนิ่ง เมื่อเขาเริ่มเปิดใจยอมรับพลังหรืออะไรบางอย่างที่เป็นปริศนานั้นเข้ามาควบคุมร่างของเขาอีกครั้ง ซึ่งเวลาผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที เขาก็เงยหน้าขึ้นด้วยแววตาสีฟ้าที่ส่องสว่างออกมาด้วยพลังชนิดใหม่ ***แว้ป ๆๆ ฟู่ ๆๆๆ *** ฮื่อ...ฮื่ออ...ฮื่อ
โอ้ นั่นไง...มันกำลังจะออกมาแล้ว...พลังที่ถูกซ่อนอยู่ในตัวของแก มันกำลังจะตื่นขึ้นแล้ว แบล็คการุรุมอนพูดด้วยความพึงพอใจ เมื่อเขาเห็นว่าการุรุมอนกำลังจะเข้าสู่โหมดทร๊านต์ โหมดที่เจ้าของร่างกายยอมให้พลังบางอย่างที่ถูกซ่อนอยู่ในใจ ออกมาควบคุมร่างของเจ้าของนั้นทั้งหมด ผลของมันคือเจ้าของร่างนั้นจะมีพลังที่เพิ่มขึ้น มีความไวมากขึ้น และแน่นอน...ความร้ายกาจก็จะมีมากขึ้นด้วย เปรียบได้กับเวลาที่คนเราโกรธจัดมาก ๆ คนคนนั้นอาจจะทำอะไรบางอย่างที่คนทั่วไปคาดไม่ถึงได้ก็ได้ แต่สำหรับการุรุมอนแล้วมันมีบางส่วนที่แตกต่างจากกรณีเหล่านั้น ซึ่งนั่นก็คือ พลังที่ถูกปล่อยออกมานั้น มันไม่ใช่พลังของการุรุมอน...แต่มันเป็นพลังของคนอื่นที่ถูกฝากไว้อยู่ในร่างของการุรุมอนต่างหาก...การุรุมอนเปรียบเสมือนผู้ที่ควบคุมพลังเหล่านั้นเอาไว้ให้ถูกปล่อยออกมาเมื่อยามจำเป็น...แต่ว่าแบล็คการุรุมอนกำลังจะใช้ความโมโหโกรธาของการุรุมอนนี้ เป็นเครื่องมือที่จะทำให้การควบคุมพลังของการุรุมอนนั้นอ่อนแอลง ซึ่งผลที่จะเกิดขึ้นตามมาหลังจากนั้นก็คือ...ความบ้าคลั่ง
ฮื่อออ...ฮื่ออ ย๊าาาาาา *** ครืน ๆๆๆๆๆ *** เสียงคำรามของการุรุมอนดังมากจนปราสาททั้งหลังสั่นสะเทือน สันชาติญาณดิบของเขาเริ่มถูกปลุก เมื่อเขาแยกเขี้ยวแล้ววิ่งพุ่งเข้าไปหาแบล็คการุรุมอนด้วยความเร็วสูง *** ฟับ ฟับ...ฟับ ***
ฮึ ๆๆ มาเลย แบล็คการุรุมอนตั้งท่ารับแล้วทันใดนั้นเขาก็เห็นการุรุมอนปรากฏตัวขึ้นอย่างฉับพลันตรงหน้า ทำให้เขาไม่รอช้าที่จะสวนกรงเล็บฟาดเข้าไปที่ลำตัวของเป้าหมาย เสร็จล่ะ!! *** ฟุบ *** อะ ห๊ะ!! อะไรน่ะ เขาอุทานขึ้นเมื่อการุรุมอนที่เขาเห็นอยู่ตรงหน้าได้หายวับไปกับตาก่อนที่เขาจะโจมตี ซึ่งผลจากความผิดพลาดครั้งนี้ ทำให้เขาถูกการุรุมอนพุ่งเข้ามาชนจากด้านหลังอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว *** ฟุบ...เปรี้ยงงง!! *** อะ อ๊าาา... *** ตุบ ครืด ๆๆๆ ***
โหย การุรุมอน...เก่งชะมัดเลย กิลมอนมองดูแล้วอึ้งมากกว่าเดิมอีก เพราะการุรุมอนดูรวดเร็วขึ้นและร้ายกาจมากขึ้นอย่างน่าตกใจ
อย่ามัวแต่สนใจ กิลมอน...รีบมาช่วยฉันตรงนี้ก่อน!! กาโอกามอนตะโกนเรียกแล้วเดินเข้าไปหลบอยู่ที่มุมเสาด้านขวามุมหนึ่ง ซึ่งตรงจุดนี้จะเป็นจุดที่รูปปั้นการ์กอยมองไม่เห็นเขา จึงไม่สามารถยิงเลเซอร์ออกมาได้
กิลมอนเห็นดังนั้นก็วิ่งเข้าไปหลบด้วยเช่นกัน ไหน นายจะให้ฉันช่วยอะไร
นายลองดูนี่ กาโอกามอนหันไปคาบแจกันจากชั้นวางแถว ๆ นั้นมา แล้วโยนมันไปทางด้านหน้าแบบเฉียงซ้าย ซึ่งทันทีที่แจกันใบนั้นได้ลอยออกไป เจ้ารูปปั้นการ์กอยที่อยู่ตามเสาก็ยิงเลเซอร์ออกมาใส่มันอย่างแม่นยำ *** เปรี้ยง!!...เพล้ง!! ***
หือ...รูปปั้นพวกนั้น...มันยิงแจกันแตกพร้อมกันเลย... กิลมอนพูดตามที่เขาเห็นแล้วหันมาถามต่อ เพราะเขายังไม่ค่อยเข้าใจ แล้วมัน...หมายความว่ายังไงหรอ
กาโอกามอนมองไปที่รูปปั้นเหล่านั้นแล้วเริ่มอธิบาย ฟังนะ กิลมอน...รูปปั้นเหล่านั้น มันจะจับตาดูทุกสิ่งที่ล้ำเขตเข้าไปไม่ว่าจะเป็นดิจิมอนหรือสิ่งของ...ถ้าเราเบนความสนใจมันโดยใช้เป้าหลอก ๆ ได้...เราก็จะมีโอกาสโจมตีสวนออกไปในจังหวะที่มันยิงแสงเลเซอร์ออกมา...
กิลมอนได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าเข้าใจขึ้นมาทันที อ้า...จริงด้วยสินะ...ถ้ายังนั้น ถ้าเราใครคนใดคนหนึ่งออกไปเป็นตัวล่อให้รูปปั้นพวกนั้นมันยิงใส่....ใครอีกคนก็จะสามารถหาช่องทางโจมตีรูปปั้นเหล่านั้นได้ใช่ไหมล่ะ
ใช่แล้ว... กาโอกามอนพยักหน้า
โอเคเลย กาโอกามอน...งั้นฉันจะเป็นตัวล่อให้นะ เพราะฉันตัวเล็กหลบหลีกง่ายกว่านาย...นายก็คอยยิงไม้ตายออกไปทำลายพวกมันทีละตัวล่ะกัน
กาโอกามอนตกลงยอมรับคำแนะนำแล้วเริ่มวางแผนร่วมกับกิลมอนว่าใครจะเล็งตัวไหน ไปทางไหน ซึ่งในขณะที่พวกเขาวางแผนกันนั้น การุรุมอนก็ยังคงต่อสู้ฟาดฟันกับแบล็คการุรุมอนอย่างดุเดือดไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
ย๊า!!
ฮึก...ฮึ่ท...ย๊า!!
*** ผัวะ ๆๆ...ผัวะ...ฉับ ฉั๊วะ ฉั๊วะ ๆๆ !! ***
กิลมอนชะเง้อหน้าออกไปมองดูรูปปั้นแล้วพยักหน้าให้สัญญาณกับกาโอกามอน เป็นการบอกว่าเขาพร้อมที่จะเป็นตัวล่อให้แล้ว เอาล่ะนะ...ฮึบ!! เขากระโจนออกไปเข้าเขตรัศมีการยิง ทำให้รูปปั้นการ์กอยเหล่านั้นเริ่มตื่นขึ้นแล้วยิงแสงเลเซอร์ออกมาจากทั่วทุกสารทิศอย่างพร้อมเพรียงกัน *** แว้ป แว้ป...เปรี้ยง ๆๆๆ *** ฮึบ!! กิลมอนได้จังหวะหันไปมองแสงพวกนั้น แล้วก็กระโดดตีลังกาเป็นล้อเกวียนออกไปทางด้านหน้า ทำให้แสงเลเซอร์พวกนั้นพลาดเป้าไปโดนพื้นแทน *** ตูม ๆๆๆ ***
ในจังหวะนั้นเอง กาโอกามอนก็กระโจนออกมาจากมุมเสาแล้วปล่อยไม้ตายใส่รูปปั้นตัวหนึ่งทันที Spiral Blow!! *** ฟู่ ๆๆๆ...เปรี้ยง ตูม ***
กิลมอนกระโดดหลบไปด้านหลังเสามุมตรงข้ามกาโอกามอนแล้วพยักหน้าดีใจ ฮ้า ได้ผลแฮะ กาโอกามอน...เล่นมันต่อเลยดีไหม
เอาเลย กิลมอน...เดี๋ยวฉันจะเป่าพวกมันให้กระจุยเอง กาโอกามอนตอบแล้วมองไปยังเป้าหมายอีกครั้ง ซึ่งตอนนี้รูปปั้นการ์กอยที่อยู่ตรงหน้าได้พังไปตัวหนึ่งแล้ว แต่ก็ยังเหลืออีกตั้งสามสี่ตัวที่อยู่ตามมุมเสา เขาจึงตั้งสมาธิใหม่เพื่อที่จะโจมตีเป้าหมายต่อไป
กิลมอนได้ยินกาโอกามอนตอบเช่นนั้น เขาจึงวิ่งออกไปเป็นตัวล่อใหม่อีกรอบ ซึ่งผลที่ได้ออกมาก็เหมือนเดิม คือ รูปปั้นทั้งหมดต่างพากันยิงออกมาใส่เขาคนเดียว ซึ่งเขาก็รอจังหวะจนพวกมันยิงมาถึงระยะประชิด เขาก็ตีลังกาหลบออกไปอีก ทำให้พวกมันพลาดแถมยังโดนการโอกามอนเก็บเพิ่มเข้าไปอีกด้วย
Spiral Blow!! *** ฟู่ ๆๆๆ...เปรี้ยง ตูม ***
Spiral Blow!! *** ฟู่ ๆๆๆ...เปรี้ยง ตูม ***
Spiral Blow!! *** ฟู่ ๆๆๆ...เปรี้ยง ตูม ***
*** ครึก ๆๆ พล็อก!! *** สุดท้ายรูปปั้นการ์กอยก็ถูกไม้ตายของกาโอกามอนทำลายไปจนหมดเกลี้ยง เหลือแต่ซาก ที่ตกลงมาสู่พื้นเป็นเศษอิฐแตก ๆ รอบห้อง
อ้า เยี่ยม
สำเร็จ!!
กาโอกามอนและกิลมอนยิ้มดีใจเมื่อแผนของเขาสำเร็จลงด้วยดี ทำให้พวกเขามีโอกาสที่จะเข้าไปช่วยการุรุมอนได้แล้ว การุรุมอน...พวกเรามาช่วยแล้ว!!
หือ...พวกมันสามารถเข้ามาได้แล้วหรือนี่...ฮึ ๆๆ เก่งใช่เล่นเลยนะ... แบล็คการุรุมอนหันไปชำเลืองมองพวกกาโอกามอนแล้วหัวเราะอย่างมีเลศนัย...ดูเหมือนว่าเขายังมีแผนการอื่นอีกหนึ่งแผน ซึ่งทันใดนั้นเขาก็ตัดสินใจใช้มันขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ฮื่อออ...ย๊ากกกก!! *** แว้ปปปป...ฟู่ ๆๆๆๆ ***
อะ...อะไรน่ะ กาโอกามอน กิลมอนหยุดชะงักเมื่อเห็นบางสิ่งบางอย่างคล้ายกับเงาวงกลมกำลังแผ่ขยายออกมาจากพื้นที่แบล็คการุรุมอนกับการุรุมอนยืนอยู่ ซึ่งพอกาโอกามอนสังเกตเห็น เขาก็อุทานขึ้นมาด้วยความตกใจ แย่ล่ะสิ...นั่นมัน...ช่องว่างต่างมิติ!!
ช่องว่างต่างมิติ...หมายความว่ายังไง กิลมอนถามด้วยความสงสัย
กาโอกามอนไม่มีเวลาพอที่จะให้คำตอบกับกิลมอนเมื่อเขารู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น เขาจึงรีบวิ่งออกไปหาการุรุมอนอย่างรวดเร็ว โดยหวังว่าเขาคงจะเข้าไปหาเพื่อนของเขาคนนั้นได้ทัน การุรุมอน!! ออกมา...ออกมาเร็วเข้า
ฮื่อออ...ฮึ่ม...ฮื่อ การุรุมอนส่งเสียงขู่แล้วแยกเขี้ยวใส่แบล็คการุรุมอนอย่างไม่สนใจใคร ทำให้ความพยายามของกาโอกามอนยากขึ้นเข้าไปอีก
การุรุมอน...ตื่นซะทีสิ...ตื่นแล้วออกมาจากตรงนั้น!! กาโอกามอนตะโกนอีกครั้งแล้วรีบวิ่งเข้าไปเร็วขึ้น ๆ จนเขาใกล้จะถึงพื้นเงาดำที่การุรุมอนยืนอยู่แล้ว แต่ว่า...
ฮึ ๆๆ ไม่มีวันซะล่ะ กาโอกามอน *** แว้ป ๆๆๆ ซู่มมม *** ทันใดนั้นเองแบล็คการุรุมอนก็ได้ร่ายเวทย์มนต์เปิดประตูมิติขึ้นมาบนพื้นที่สีดำ ๆ นั้น ซึ่งทันทีที่ประตูเปิดออก มันก็ได้ดูดเขาและการุรุมอนเข้าไปยังห้วงมิติเวลาอย่างรวดเร็ว เป็นผลให้กาโอกามอนที่กำลังจะเข้าไปถึงตัวการุรุมอนนั้น พลาดโอกาสไปอย่างน่าเสียดาย
เฮ้ย บ้าจริง!!...การุรุมอน!!
*** ซู่มมม...ฟู่ ๆๆ *** และแล้วทั้งการุรุมอนและแบล็คการุรุมอนได้หายไป
อา...กา...กาโอกามอน... กิลมอนมองตาค้างแล้วเดินเข้าไปหาเพื่อนของเขาที่ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น กาโอกามอน...การุรุมอน...การุรุมอนเขาหายไปไหนแล้วน่ะ...เขาหายไปไหน...เขาหายไปไหน!!
เราไปไม่ทันแล้วกิลมอน...การุรุมอนเขา...เขาถูกพาไปที่อื่นแล้ว กาโอกามอนก้มหน้าตอบอย่างเศร้า ๆ
ไปที่อื่น...ไปที่ไหนเล่า กิลมอนออกอาการกระวนกระวายเมื่อเขาเริ่มรู้สึกกลัวกับสิ่งที่เขาเห็น
กาโอกามอนส่ายหน้าแล้วมองไปรอบ ๆ ห้อง ไม่รู้สิ...มันเป็นช่องว่างต่างมิติ...พวกเขาจะไปโผล่ที่ไหนก็ได้...
โอย...อย่างนี้ต้องแย่แน่ ๆ เลย...โธ่เอ้ย!! การุรุมอน
***** ณ ห้วงมิติเวลาที่รายล้อมไปด้วยจักรวาลและอวกาศ *****
*** แว้ป ๆๆๆ *** อึก...อือ การุรุมอนค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ เพื่อมองดูสิ่งต่าง ๆ ที่อยู่รอบตัว มันเป็นอวกาศ...จักรวาลและอวกาศที่เวิ้งว้างและเงียบเหงา ไม่มีสิ่งใดเลยนอกจากดวงดาวที่ส่องแสงระยิบระยับลอยไปลอยมาอยู่ทั่วทุกทิศทาง อืม...ที่นี่มัน...ที่ไหนเนี่ย... เขาพูดกับตัวเองด้วยสีหน้าที่เหนื่อยหอบและอ่อนแรง หลังจากที่พลังปริศนานั้นได้หมดฤิทธิ์ เขารู้สึกเหนื่อยมากเหมือนเพิ่งถูกอะไรบางอย่างดูดพลังของเขาออกไปยังไงยังนั้น
ฮึ ๆๆ ไง การุรุมอน... เสียงเรียกของแบล็คการุรุมอน ทำให้การุรุมอนเงยหน้าขึ้นมองดูคู่ต่อสู้ของเขาอีกครั้ง เขาเห็นแบล็คการุรุมอนกำลังยืนอยู่ตรงหน้า มองดูสภาพของเขาอย่างนิ่งเฉยราวกับว่ายังไม่อยากต่อสู้อะไรกับเขาในตอนนี้
แก...แกคิดจะทำอะไรกันแน่...
ใจเย็นไว้น่า การุรุมอน...ตอนนี้ไม่มีใครมารบกวนพวกเราสองคนได้อีกแล้ว... แบล็คการุรุมอนพูดแล้วเดินเข้ามาประชิดตัวกับการุรุมอนด้วยสีหน้าที่จริงจัง ฉันมีเรื่องที่อยากจะคุยกับนาย...เรื่องสำคัญที่ฉันจะต้องคุยกับนายให้ได้
การุรุมอนชำเลืองมองแล้วเริ่มเอ่ยปากถามด้วยความสงสัย เรื่องสำคัญ...อย่างนั้นหรอ...
***** กลับมาที่ปราสาทดีวา *****
*** ตุบ ๆๆๆ *** หลังจากที่การุรุมอนได้หายตัวไป ทั้งกาโอกามอนและกิลมอนจึงตัดสินใจวิ่งออกตามหาตามห้องต่าง ๆ ในปราสาท โดยพวกเขาคิดว่าแบล็คการุรุมอนคงไม่พาเพื่อนของเขาออกไปไหนได้ เพราะที่นี่คือปราสาทของพวกมันอยู่แล้ว...การุรุมอนต้องอยู่ที่ไหนสักแห่งหนึ่งในปราสาทดีวาแน่นอน
กิลมอน ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง กาโอกามอนตะโกนถามจากอีกฟากหนึ่งของทางเดินในปราสาท หลังจากที่เขาตรวจห้องพักต่าง ๆ ที่อยู่ตรงจุดนั้นเสร็จ
กิลมอนได้ยินเสียงเรียก เขาก็วิ่งออกมาจากห้องที่อยู่อีกฟากหนึ่งแล้วตอบ แฮ่ก แฮ่ก...ไม่...ไม่เจอเลย กาโอกามอน
กาโอกามอนถอนหายใจแล้วมองดูห้องอื่น ๆ ที่เหลือตามทางเดินด้วยความเหนื่อยใจ เขารู้สึกว่าการที่จะตามหาใครสักคนในปราสาทแห่งนี้มันไม่ง่ายเลย เพราะว่าห้องต่าง ๆ ในแต่ละชั้นนั้นมันมีเยอะมากจนค้นแทบไม่ไหว นี่ขนาดพวกเขายังอยู่แค่ชั้นแรกเท่านั้น พวกเขาก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว และอีกอย่างมันไม่ใช่แค่มีเยอะเท่านั้น แต่ละห้องมันยังมีขนาดใหญ่อีกต่างหาก กว่าจะค้นทั่วก็ใช้เวลานานอยู่พอสมควรเลย
โฮ้ยยย!!...นี่มันปราสาทบ้าอะไรกันเนี่ย...ใหญ่โตชะมัดเลย เฮ้ยยย เสียงของกิลมอนตะโกนดังมาแต่ไกล ทำให้กาโอกามอนถอนหายใจอีกแล้วเดินเข้าไปหา
เฮ้อ ใจเย็น ๆ ก่อน กิลมอน...ฉันว่าพวกเราควรจะวางแผนอะไรใหม่สักหน่อยแล้วล่ะ...
แผนงั้นหรอ...แผนอะไร กิลมอนถามแล้วหันลงไปนั่งพิงกำแพงเพื่อพักเหนื่อยเล็กน้อย
กาโอกามอนมองไปรอบ ๆ ทางเดินแล้วเริ่มนึกถึงสภาพของปราสาท เขานึกภาพของมันจากภายนอกเข้ามาถึงภายในแล้วคาดเดาตำแหน่งว่า ห้องของพวกศัตรูมันน่าจะอยู่ตรงไหนบ้าง...ถ้าห้องมันเยอะขนาดนี้ เวลาจะตามหาคนก็ควรจะหาจากห้องที่สำคัญ ๆ ก่อนเป็นอันดับแรก อืมม...ฉันพอจะนึกอะไรออกแล้วล่ะ กิลมอน...
หือ...อะไรหรอ...
ไม่ว่าจะเป็นที่ไหนก็ตาม ต่อให้มันจะมีขนาดใหญ่โตแค่ไหน หรือจะมีห้องมากเท่าใด...สุดท้ายมันจะต้องมีห้องห้องหนึ่งที่เป็นห้องสำคัญที่สุดเพียงห้องเดียวเท่านั้น...
ห้องที่สำคัญที่สุด...ห้องที่สำคัญที่สุดของปราสาทแห่งนี้... กิลมอนคิดแล้วทันใดนั้นเขาก็นึกออกตามกาโอกามอน หรือว่า!!...
กาโอกามอนพยักหน้าตอบ ใช่แล้ว...ห้องนอนของเจ้าของปราสาทแห่งนี้ยังไงล่ะ!! เขาหันไปมองทางเดินที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งตรงนั้นมีบันไดที่จะพาขึ้นไปยังชั้นสอง มันจะต้องอยู่ชั้นบนสุดแน่ ๆ...ไปกันเถอะ กิลมอน
โอเคเลย กาโอกามอน
***** ณ ห้วงมิติเวลาที่การุรุมอนกับแบล็คการุรุมอนอยู่ *****
อยากจะพูดอะไรก็พูดมาสิ การุรุมอนพูดแล้วยืนจ้องมองแบล็คการุรุมอนอย่างระมัดระวัง อย่างน้อยเขาก็ยังวางใจไม่ได้ว่าแบล็คการุรุมอนมีอะไรจะมาตลบหลังเขาอีกรึเปล่า เพราะฉะนั้นระวังเอาไว้ก่อนก็ไม่เสียหาย
แบล็คการุรุมอนสะแหยะยิ้มแล้วเดินออกมาห่าง ๆ การุรุมอนเพื่อสร้างความมั่นใจให้กับฝ่ายตรงข้ามเล็กน้อย เขานั่งลงแล้วเริ่มบอกสิ่งที่เขาต้องการให้การุรุมอนได้ฟัง จากเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่เกิดขึ้นหลายต่อหลายครั้ง...การุรุมอน...แกคงเริ่มรู้สึกแล้วสินะว่า ในตัวของแกมีพลังอะไรบางอย่างแฝงอยู่ใช่ไหม...
การุรุมอนสะอึกเล็กน้อยกับคำถามของแบล็คการุรุมอน เพราะคำถามเหล่านั้นเป็นคำถามที่เขาเองก็อยากรู้และคิดเท่าไรก็คิดหาคำตอบไม่ได้สักที...ไม่แน่ว่าแบล็คการุรุมอนอาจจะไม่ได้มีจุดประสงค์ร้ายอย่างที่เขาคิดไว้ในตอนแรกก็ได้ เขาจึงก้มหน้าตอบแล้วพูดออกมาตามความรู้สึกของเขา ใช่ ฉันรู้สึกแล้ว...พลังเหล่านี้ มันคืออะไรกันแน่...ทำไม...ทำไมฉันถึงรู้สึกแปลก ๆ เวลาที่พลังเหล่านี้มันถูกปลดปล่อยออกมา...
แบล็คการุรุมอนหัวเราะเล็กน้อยแล้วเริ่มอธิบายให้การุรุมอนได้ฟัง ฮึ ๆๆ แกอยากรู้ไหมล่ะ...งั้นฉันก็จะบอกแกให้ก็ได้ เขาลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปหาการุรุมอนอีก พลังเหล่านั้น...มันคือพลังของดิจิมอนตนหนึ่ง...ดิจิมอนผู้ที่เคยปกครองและดูแลดินแดนในซีกตะวันตกทั้งหมดนี้มาก่อนเมื่อหลายร้อยปีมาแล้ว...
อะไรนะ... การุรุมอนอุทานขึ้นด้วยความประหลาดใจแล้วมองแบล็คการุรุมอนด้วยความสงสัย ดิจิมอน...ผู้ที่เคยปกครองดินแดนตะวันตก...ดินแดนแห่งนี้น่ะหรือ เขาถามแล้วก็เริ่มนึกถึงข้อความที่ถูกจารึกไว้ในปิรามิดที่เขาได้ไปเจอมา ข้อความที่กล่าวถึงประวัติและเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดในดินแดนตะวันตกทั้งหมดแห่งนี้ ดิจิมอนที่นายพูดถึง...ก็คือดิจิมอนสุนัขป่าสีขาวกับสีดำ ที่เคยต่อสู้ขับไล่ปีศาจเมื่อหลายร้อยปีก่อนใช่ไหม
ใช่แล้ว...ดิจิมอนสุนัขป่าทั้งสองตนนั้น คือ ผู้ที่มีพลังแห่งเทพที่ปกครองดินแดนแห่งนี้...ดินแดนแห่งทิศตะวันตกทั้งหมด...พวกเขาทั้งสองนั้น...คือผู้กล้าที่ต่อสู้ร่วมกันเพื่อขับไล่ปีศาจ และปิดผนึกมันด้วยพลังของพวกเขาเอง แบล็คการุรุมอนตอบแล้วเดินออกไปมองดูจักรวาลที่เวิ้งว้างอยู่รอบ ๆ ตัวสักพักก่อนที่จะพูดต่อ ...แต่ว่า...หลังจากที่ทุกอย่างจบลง...พวกเขาทั้งสองก็ได้อุทิศตัวเอง...กลายเป็นข้อมูลแห่งวิญญาณที่กระจัดกระจายออกไปปกคลุมพื้นที่ในดินแดนแห่งนี้...
การุรุมอนฟังคำอธิบายจากแบล็คการุรุมอนแล้วพยักหน้าเข้าใจ แต่ว่ามันก็ยังมีบางจุดที่เขารู้สึกสงสัย เขาจึงถามต่อ แล้ว...พวกเขาทั้งสองมีความเกี่ยวข้องอะไรกับฉันด้วยล่ะ...
แบล็คการุรุมอนหันกลับมามองการุรุมอนด้วยสายตาที่เย็นชาแล้วตอบว่า นั่นมันเพราะว่า...ในร่างกายของแกน่ะ...มีข้อมูลแห่งเทพสุนัขป่าสีขาว...หนึ่งในผู้กล้านั้นอยู่ยังไงล่ะ
อะ...อะไรนะ!!
***** กลับมาที่พวกกาโอกามอนกับกิลมอน *****
แฮ่ก ๆๆๆ...ชั้นสองแล้ว กาโอกามอน...เห็นอะไรบ้างไหม กิลมอนพูดแบบเหนื่อย ๆ เมื่อเขาวิ่งตามกาโอกามอนขึ้นมาจนถึงชั้นสองของปราสาท
เดี๋ยวนะ... กาโอกามอนตอบแล้วหันไปหันมาเพื่อที่จะหาทางไปต่อ เพราะว่าบันไดที่เขาขึ้นมานี้มันไม่ได้เชื่อมต่อไปยังชั้นสาม เขาเริ่มคิดว่าบันไดของปราสาทแห่งนี้คงไม่ได้มีเพียงแค่บันไดเดียว...มันจะต้องมีบันไดวนที่ทอดยาวขึ้นไปถึงชั้นบนสุดอยู่ที่ใดที่หนึ่งแน่ ๆ ทางนี้ล่ะกัน เขาสุ่มทางเอาแล้ววิ่งนำกิลมอนไป
ทั้งสองวิ่งผ่านทางเดินไปจนมาหยุดที่ห้องรับรองขนาดใหญ่ห้องหนึ่ง ซึ่งในนั้นมีทางแยกที่จะพาพวกเขาไปต่ออีกสามสี่ทาง และจากตรงนี้นี่เอง มันทำให้การตัดสินใจของกาโอกามอนยากขึ้นมากกว่าเก่า
เจอกับทางแยกอีกแล้ว...ไปทางไหนดี กาโอกามอน กิลมอนบ่นแล้ววิ่งตามเข้ามา โดยเขารู้สึกว่าเขาใกล้จะหมดความอดทนกับปราสาทแห่งนี้เต็มที เขาบ่นในใจ...ไอ้ปราสาทบ้านี่...มันจะพาฉันหลงไปถึงไหน!!...
*** ปึ้ง *** ห๊ะ *** ปึ้ง ๆๆๆๆ *** ทันใดนั้นประตูเหล็กตามทางแยกต่าง ๆ ก็ปิดลงอย่างรวดเร็ว ทำให้กาโอกามอนกับกิลมอนตั้งท่าพร้อมสู้ทันที
โอย...แจ็คพ็อตอีกแล้ว กาโอกามอน
ฉันรู้แล้วน่า...นายนี่ช่วยหยุดบ่นได้ไหม กาโอกามอนเริ่มพูดด้วยความรำคาญ เพราะเสียงบ่นของกิลมอนนี่แหละ เป็นตัวที่ทำให้เขาเสียสมาธิ เขามองไปรอบ ๆ ตัวเพื่อหาสิ่งผิดปกติ แต่ไม่พบอะไรนอกจากความเงียบ...เงียบมาก ๆ จนทำให้เขาเริ่มรู้สึกระแวง ประตูเหล็กคงไม่ปิดลงมาเองได้หรอก ถ้าไม่มีใครเห็นพวกเขาเข้ามาในนี้แล้วปิดมันลง กิลมอน...นายลองมองรอบ ๆ ให้หน่อยสิ...นายเห็นอะไรผิดปกติบ้างไหม เขาหันไปกระซิบบอกกิลมอน
กิลมอนลองมองไปรอบ ๆ อย่างช้า ๆ แล้วรู้สึกขนลุกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก บรรยากาศที่มืด ๆ สลัว ๆ ภายในปราสาทนี่ก็หน้ากลัวพออยู่แล้ว...นี่มาอยู่ห้องนี้นี่ มันยังกลับเพิ่มความเงียบ ความวังเวงให้มันน่ากลัวเพิ่มขึ้นเข้าไปอีก อึก...อือ... เขากลืนน้ำลายเอื้อกแล้วพยายามลบความกลัวต่าง ๆ ออก เมื่อเขาเริ่มมองเข้าไปในมุมมืดตามจุดต่าง ๆ เพื่อดูว่ามีอะไรซ่อนอยู่รึเปล่า หืม...หืมม... เขาตั้งสติแล้วพยายามมองไป...มองไป...มองไป...แล้วก็เจอ...
*** วิ้ง *** หือ...ว้ากกกก ว้ากกกก!! ด้วยประกายแสงสว่างสีแดงที่ส่องออกมาจากมุมมืดมุมหนึ่งที่ริมหน้าต่าง ทำให้กิลมอนตกใจร้องแหกปากลั่น แล้วดันหลังไปชนกับกาโอกามอนจนกาโอกามอนต้องพลอยสะดุ้งตกใจตามเข้าไปอีก
เฮ้ย อะไร...อะไร...อะไร!! กาโอกามอนหันไปถามกิลมอนด้วยเสียงที่หนัก ๆ ถี่ ๆ เหมือนกับคนที่กำลังตกใจ แล้วมองไปที่จุดนั้น ไหนเล่า กิลมอน...นายเห็นอะไร....พูดสิ พูด!!
นะ ๆๆๆ นั่นอ่ะ กาโอกามอน กิลมอนพูดเสียงสั่นแล้วชี้นิ้วไปที่มุมหน้าต่างตรงนั้น สักพักแสงก็ส่องประกายออกมาอีก *** วิ้งง *** ว้ากกก ผี...ผีหลอกกกก
เฮ้ย เดี๋ยว...ใจเย็นก่อนกิลมอน กาโอกามอนพูดเพื่อหยุดความกระวนกระวายของเพื่อนเขา แล้วลองเดินออกไปที่ริมหน้าต่างอย่างช้า ๆ หืม เขามองเข้าไปใกล้ ๆ แล้วทันใดนั้นเขาก็รีบกระโจนตะปบสิ่งนั้นออกมา ซึ่งมันก็ได้กระเด็นตกลงมาแล้วกลิ้งไปหากิลมอน *** ผัวะ!! ตุบ คลุก ๆๆๆ กึก ***
หือ กิลมอนเห็นแล้วก้มลงไปหยิบของสิ่งนั้นขึ้นมา ซึ่งพอเขาเห็นมันชัด ๆ เขาก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที เพราะว่ามันเป็นแค่ส่วนหัวของรูปปั้นนก และแสงที่ส่องประกายออกมาทำให้เขาตกใจเมื่อสักครู่นี้ มันเป็นแค่แสงสะท้อนที่ส่องมาจากพลอยสีแดงที่ฝังอยู่ในตาของมันเท่านั้นเอง เฮ้อ...นึกว่าอะไร...ที่แท้ก็แค่รูปปั้น
กาโอกามอนเดินกลับมามองหน้ากิลมอนด้วยสายตาที่แปลก ๆ แล้วพูดออกมาว่า ...ตัวโตยังกับอะไร แต่แหกปากร้องยังกับดิจิมอนทารก...
กิลมอนสะอึกหน้าแตกแล้วหันไปเถียง ก็ทำไมล่ะ...คนมันตกใจนี่...นายเองก็ตกใจด้วยไม่ใช่หรอ อย่ามาทำฟอร์ม
กาโอกามอนสะอึกแล้วยื่นหน้าเข้าไปเถียงกลับ ใครตกใจ...พูดให้มันดี ๆ นะ!! กิลมอน...
ในระหว่างที่ทั้งสองเถียงใส่กันอยู่นั้น มันก็มีบางสิ่งบางอย่างคล้ายกับเถาวัลย์พิษได้ถูกเหวี่ยงออกมารัดแขนขาของพวกเขาอย่างรวดเร็ว *** วืด ๆๆ พับ ๆๆ...พับ ๆๆๆ ***
หา อะ..อะไรเนี่ย!! กิลมอนสะดุ้งเฮือกแล้วเสียหลักล้มลงไป
ถะ...เถาวัลย์พิษ กาโอกามอนอุทานตัวสั่นแข็งทื่อราวกับว่าร่างกายของเขาโดนยาชาจากเถาวัลย์นั้นซึมเข้าไป ขยับ...ขยับไม่ได้เลย
ฮึ ๆๆๆ เสียงของดิจิมอนผู้ที่ปล่อยเถาวัลย์ได้ปรากฏตัวออกมาจากมุมหนึ่งของห้อง ซึ่งทันทีที่พวกกาโอกามอนเห็น พวกเขาก็ต้องอุทานด้วยความตกใจ ห๊ะ...พัล...พัลมอน!!
สวัสดี กาโอกามอน...กิลมอน พัลมอนกล่าวทักแล้วบีบรัดพวกกาโอกามอนด้วยเถาวัลย์มากขึ้น ทำให้ทั้งสองคนนั้นแทบจะขยับตัวหนีไปไหนไม่ได้เลย
พัลมอน...นี่เธอทำอะไรน่ะ...ปล่อยพวกเราเดี๋ยวนี้นะ พวกกาโอกามอนคิดว่าที่พัลมอนทำแบบนี้ อาจจะเป็นเพราะว่าเธอกำลังถูกควบคุมจิตใจอยู่เหมือนคนอื่น ๆ แต่พอพวกเขาสังเกตดูพัลมอนอีกที พวกเขาก็ต้องรู้สึกแปลกใจ เพราะว่าพัลมอนเธอก็ยังคงมีรูปร่างหน้าตาปกติเหมือนยังที่เคยเป็น แววตาก็ไม่ได้เปลี่ยนสีหรือแสดงออกถึงความมืดที่ปกคลุมอยู่เลย
ฉันปล่อยพวกเธอไม่ได้หรอก กาโอกามอน...พวกเธอคือ ผู้บุกรุก พัลมอนตอบแล้วสะแหยะยิ้ม
พัลมอน เธอพูดอะไรของเธอ...เรามาที่นี่ก็เพื่อจะมาช่วยพวกเธอนะ...ปล่อยพวกเราสิ แล้วพวกเราจะได้กลับเกาะไฟล์ด้วยกัน กิลมอนพูดแล้วพยายามบิดตัวไปมาเมื่อเขาเริ่มรู้สึกอึดอัด
ฉันไม่คิดที่จะกลับไปอีกแล้วล่ะ กิลมอน... พัลมอนตอบด้วยเสียงนิ่ม ๆ แล้วยิ้มออกมา ฉันอ่ะนะ...ตัดสินใจที่จะอยู่ที่นี่แล้วล่ะ
ห๊ะ...เธอว่ายังไงนะ กาโอกามอนอุทานขึ้นด้วยความสงสัย ไม่รู้ว่าพัลมอนเธอคิดอะไรของเธออยู่กันแน่ เธอคิดยังไงถึงจะอยู่ที่นี่...ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเธอนะ...นี่เธอถูกศัตรูมันควบคุมจิตใจอยู่ใช่ไหมเนี่ย
พัลมอนส่ายหน้าแล้วคลายแส้เถาวัลย์ออกมาจากพวกกาโอกามอน คล้ายกับว่าเหมือนเธอจะปล่อยพวกเขา แต่ว่าฤทธิ์จากยาชาของเธอก็ยังคงอยู่ ทำให้พวกกาโอกามอนยังคงขยับไปไหนไม่ได้อยู่อย่างนั้นต่อไป ฉันจะอธิบายให้ฟังก็ได้...การที่ฉันได้เข้ามาที่ปราสาทแห่งนี้...มันทำให้ฉันค้นพบสัจธรรมอะไรบางอย่าง...สัจธรรมของการอยู่ร่วมกับความมืด...ความไม่ยุติธรรมทั้งหลายที่ทำให้คนดีที่ถูกทำร้ายต้องหันมาพึ่งความมืด เพื่อเรียกร้องสิทธิและความชอบธรรมของพวกเขากลับคืนมา...ความมืดนี่แหละ คือ สิ่งที่จะสามารถรักษา และเยียวยาความเจ็บปวดที่พวกเราได้รับ...ความมืด คือ เพื่อนที่แท้จริงของพวกเรา!!...
***** ณ ห้วงมิติเวลาที่การุรุมอนอยู่กับแบล็คการุรุมอน *****
การุรุมอนยืนนิ่งด้วยความตกตะลึง หลังจากที่เขาได้ยินคำอธิบายที่ไขข้อสงสัยต่าง ๆ จากแบล็คการุรุมอน คำตอบเหล่านั้นมันทำให้เขาเริ่มเข้าใจถึงสาเหตุของสิ่งที่เกิดขึ้น และในทางกลับกัน มันก็ทำให้เขาเริ่มรู้สึกหวาดกลัวกับพลังที่แฝงอยู่ในตัวของเขาอีกด้วย มันเป็นพลังแห่งเทพ...เทพแห่งทิศตะวันตกผู้ที่สามารถขับไล่ปีศาจได้...มันเป็นพลังระดับสูงที่ดิจิมอนทั่วไปไม่สามารถที่จะมีได้ แต่เขากลับมีมันขึ้นอย่างที่ไม่รู้ตัว ฉันไม่เข้าใจ...ถ้านี่คือพลังแห่งเทพ...ทำไมมันถึงต้องมาอยู่ในตัวของฉันด้วยล่ะ เขาพูดออกมาแล้วเริ่มก้มหน้ามองดูตัวเองอย่างครุ่นคิด ฉันเป็นแค่ดิจิมอนสุนัขป่าธรรมดา ๆ...ไม่เห็นจะมีความเกี่ยวข้องอะไรกับพลังเหล่านี้เลย
แบล็คการุรุมอนสะแหยะยิ้มเมื่อเขารู้สึกว่าคู่สนทนาของเขากำลังสับสน เขาจึงเดินเข้าไปหาการุรุมอนแล้วเอียงหน้าเข้าไปให้คำตอบแบบชิด ๆ ก็นั่นเป็นเพราะ...แกคือผู้ที่ถูกเลือกแล้วยังไงล่ะ การุรุมอน...วิญญาณของสุนัขสีขาวได้เลือกแกเป็นร่างของเขาเอาไว้แล้ว...แกกับเขาจะกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน เมื่อเวลานั้นมาถึง...
เวลานั้นมาถึง...เวลาอะไร การุรุมอนเงยหน้าขึ้นมาถาม
ฉันเองก็ไม่รู้หรอก การุรุมอน...เพราะนั่นเป็นสิ่งที่แกจะต้องหาคำตอบเอาเอง แบล็คการุรุมอนพูดเสร็จแล้วก็เดินกลับออกไปยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามใหม่อีกครั้ง เอาล่ะ...เรามาคุยต่อกันอีกเรื่องนึงเถอะนะ...
อีกเรื่องนึงหรอ...เรื่องอะไรล่ะ
แบล็คการุรุมอนยืนนิ่งเงียบอยู่ไปสักพักแล้วเริ่มพูดออกมาด้วยสีหน้าที่จริงจัง ฉันอยากให้แก...มาร่วมมือกับฉัน
อะ...อะไรนะ...ร่วมมือ...ร่วมมือกับพวกนาย การุรุมอนอุทานขึ้นด้วยความแปลกใจแล้วเริ่มเดินถอยห่างออกมาจากแบล็คการุรุมอน นายเห็นว่าฉันโง่มากนักหรือไง แบล็คการุรุมอน...มันเรื่องอะไรที่ฉันจะต้องไปร่วมมือกับนายด้วยห๊ะ!!
ฮึ ๆๆ ฮ่า ๆๆ ฉันรู้อยู่แล้วว่าแกจะต้องพูดแบบนี้ การุรุมอน...แกคิดว่าฉันเองก็อยากได้จะแกมามากนักหรือยังไง... แบล็คการุรุมอนสวนตอบแล้วหันไปเรียกประตูมิติบานหนึ่งออกมาจากด้านหลังของเขา ตามฉันมาทางนี้สิ...แล้วแกก็จะได้ค้นพบกับคำตอบที่ว่า ทำไมฉันถึงต้องการให้แกมาร่วมมือกับฉัน...แม้ว่าฉันจะไม่ค่อยชอบแกมากสักเท่าไหร่ก็ตาม... *** แว้ป ๆๆ ฟู่ *** หลังจากนั้นแบล็คการุรุมอนก็เดินผ่านประตูมิติเข้าไป
อึก... การุรุมอนยืนคิดแล้วเริ่มตัดสินใจกับคำพูดของแบล็คการุรุมอนด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด คำพูดเชิญชวนเหล่านั้น มันยากนักที่จะเขาจะไว้ใจได้ แต่อีกด้านหนึ่ง...เขาก็รู้สึกว่า...แบล็คการุรุมอนไม่ได้มีท่าทีที่จะหลอกเขาสักเท่าไหร่ เพราะอย่างน้อยเขาก็ได้เห็นกิริยาอาการที่ไม่พอใจของแบล็คการุรุมอนก่อนที่จะหายเข้าไปในประตูมิติ...มันอาจจะเป็นไปได้ว่า มีคนอื่นสั่งให้แบล็คการุรุมอนมาพูดเชิญเขาแบบนี้ โดยที่แบล็คการุรุมอนไม่ค่อยจะเต็มใจสักเท่าไหร่ก็เป็นได้ ฮืม...เอาล่ะ เป็นไงก็เป็นกันสิ... ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจได้ แล้วเริ่มเดินตามแบล็คการุรุมอนเข้าไปในประตูมิติอย่างช้า ๆ ***แว้ป ๆๆ ฟู่ ***
***** กลับมาที่เหตุการณ์ของพวกกาโอกามอนกับพัลมอน *****
พัลมอน เธอเลิกพูดไร้สาระซะทีจะได้ไหม!! กิลมอนตะโกนใส่แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล พิษของพัลมอนยังคงอยู่ในตัวของเขา แต่ว่ามันก็ค่อย ๆ จางลงไปบ้างแล้วหลังจากที่พัลมอนดึงเถาวัลย์กลับไป
ไร้สาระงั้นหรอ...นี่ฉันจะต้องใช้กำลังกับพวกเธอก่อนใช่มะห๊ะ พวกเธอถึงจะเชื่อ... พัลมอนสะบัดเถาวัลย์ออกมาเป็นแส้ แล้วทำท่าขู่เตรียมพร้อมโจมตี
กาโอกามอนรู้สึกว่าสถานการณ์เริ่มตึงเครียด เพราะพัลมอนมีท่าที่ว่าอยากจะสู้กับพวกเขาจริง ๆ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมพัลมอนถึงต้องทำแบบนี้ แต่อย่างไรก็ตามเขาก็ไม่อยากที่จะมาสู้กับพัลมอนอยู่ดี เพราะฉะนั้นเขาจึงต้องหาทางทำอะไรสักอย่าง กิลมอน...นายช่วยอะไรฉันสักอย่างหน่อยสิ เขาหันไปกระซิบกับกิลมอนเพื่อที่จะวางแผนการ
กิลมอนจ้องมองพัลมอนอย่างระมัดระวังแล้วเขยิบเข้าไปหากาโอกามอนเพื่อเงี่ยงหูฟัง จะให้ทำยังไง กาโอกามอน
กาโอกามอนกลืนน้ำลายเอื้อกหนึ่งแล้วเริ่มอธิบายแผนให้กิลมอนฟัง เท่าที่ฉันดูนะ...พัลมอนคงไม่ยอมปล่อยพวกเราไปแน่ ๆ...เพราะฉะนั้น ฉันจึงอยากให้นายถ่วงเวลาสู้กับเธอไปก่อน...ระหว่างนั้นฉันจะออกไปตามหาการุรุมอนแล้วหาทางจัดการกับเจ้าของปราสาทแห่งนี้ให้ได้...ถ้าฉันทำได้ พัลมอนก็อาจจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง...
กิลมอนเข้าใจในเหตุผลของกาโอกามอน เขาจึงพยักหน้าแล้วเดินออกไปตั้งท่าเตรียมพร้อมสู้กับพัลมอน เข้ามาเลยพัลมอน...ถ้าเธอคิดว่า เธอสู้ฉันได้... กิลมอนพูดท้าเพื่อเรียกร้องความสนใจ ซึ่งในขณะเดียวกันนั้น กาโอกามอนก็วิ่งไปที่ประตูบานหนึ่งแล้วใช้ไม้ตายของเขาเพื่อพังมันออกไป
Dash Double Claw!! *** เปรี้ยงง ***
คิดจะหนีงั้นเรอะ!!... พัลมอนหันไปเห็นกาโอกามอนพยายามพังประตูออกไป เธอจึงทำท่าที่จะเหวี่ยงเถาวัลย์ไปจับไว้ แต่ว่า...
Firer Ball!! *** ฟู่มมม ***
ชิ!!... *** ฟับ...เปรี้ยงง *** พัลมอนตกใจเบี่ยงหนีแล้วสะบัดแส้ตีลูกไฟของกิลมอนจนแตกกระจาย ซึ่งจังหวะนั้นกาโอกามอนก็ใช้ไม้ตายโจมตีใส่ประตูเข้าไปอีก...ใส่เข้าไปอีก...ใส่เข้าไปอีก...
Dash Double Claw!! *** เปรี้ยงง ***
หน็อย...อย่าหนีนะ พัลมอนเธอทำท่าที่จะวิ่งเข้าไปอีก แต่คราวนี้กิลมอนเข้ากระโจนตะลุมบอลกับเธอเลย
ย้ากกก ***พลั่กก ตุบ...คลุก ๆๆๆ *** นี่กิลมอน ปล่อยฉันสิ...บอกให้ปล่อย
กาโอกามอน ตอนนี้แหละ...ไปเลย ๆ กิลมอนตะโกนบอกแล้วหันไปจับตัวพัลมอนเอาไว้เป็นการถ่วงเวลาเพื่อช่วยกาโอกามอน
Dash Double Claw!! *** เปรี้ยงง ***
Dash Double Claw!!
*** เปรี้ยงง...ครึก ๆๆ...***Dash Double Claw!! *** เปรี้ยงง...แอ้ดดด ตูมมม *** ในที่สุดประตูเหล็กก็หงายหลังพังลงไปทั้งบาน ทำให้กาโอกามอนสามารถหนีออกไปได้ในที่สุด
***************************
*** แว้ป ๆๆๆ...ฟู่ *** เสียงของประตูมิติได้ปิดลง หลังจากที่การุรุมอนเดินตามแบล็คการุรุมอนออกมา เขามองไปรอบ ๆ แล้วรู้สึกว่า เขากลับมาอยู่ในปราสาทดีวาอีกครั้ง แต่ว่าคราวนี้ดูเหมือนเขาจะขึ้นมาอยู่ชั้นบนสุดที่เป็นห้องโถงกว้าง ราวกับห้องรับรองของพระราชา...ทุกอย่างดูเหลืองอร่ามไปหมดจนการุรุมอนคิดว่าเขาอยู่ในห้องทองคำยังไงยังนั้น มีโคมเทียนอันหรูหราห้อยอยู่บนเพดาน ที่ส่องแสงให้ความสว่างแก่ห้องที่สวยงามห้องนี้ อืมมม...หือ... การุรุมอนมองไปรอบ ๆ แล้วไปสะดุดสายตากับสิ่งสิ่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ไกลออกไปจากตัวเขาข้างหน้า...มันคือบัลลังค์ทองสีเหลืองอร่ามที่ดูสวยงามสะอาดสะอ้าน และสูงใหญ่ ประดับประดาไปด้วยอัญมณีหลากสีสรร เขาเดินเข้าไปใกล้ ๆ เพื่อสำรวจดูมันแล้วก็รู้สึกถึงความคุ้นเคยอะไรบางอย่างกับบัลลังค์นี้
รู้สึกคุ้นเคยใช่ไหมล่ะ การุรุมอน แบล็คการุรุมอนยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วหันหน้าเข้าไปถาม เขาไม่รู้สึกแปลกใจหรอกที่การุรุมอนจะคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้ เพราะเจ้านายของเขาได้บอกกับเขาล่วงหน้าเอาไว้แล้ว สิ่งเดียวที่เขาทำได้ในตอนนี้ก็คือ...การรอ...
*** ตุบ...ตุบ *** เสียงก้าวเท้าเดินของใครบางคนได้ดังเข้ามาจากด้านหลังของห้อง พร้อมกับเงาดำที่ปกคลุมบังร่างร่างนั้นจนมืดสนิท ซึ่งพอการุรุมอนได้ยินเสียงดังกล่าว เขาก็รีบหันไปมองอย่างรวดเร็ว หือ...ใครกันน่ะ
*** ตุบ...ตุบ *** .... มาแล้วหรอ....
หือ... *** วิ้งงง *** อึก!! ทันทีที่การุรุมอนได้ยินเสียงของดิจิมอนตนนั้นพูดออกมา เขาก็รู้สึกว่าจิตใจของเขาเริ่มมีอะไรบางอย่างมากระตุ้นทำให้เขาเดือดพล่าน...อะไรบางอย่างที่เหมือนกับว่ามันกำลังจะตื่นขึ้นมาจนเขาต้องสะอึก ความรู้สึกแปลก ๆ ที่เขาไม่สามารถอธิบายได้ เริ่มเข้ามามีผลกระทบต่อจิตใจของเขาที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน ฮื่อออ...ฮื่อออออ เสียงขู่กรรโชกของเขาเริ่มดังออกมาพร้อมกับเขี้ยวแหลมคมที่ค่อย ๆ โผล่ออกมาจากริมฝีปากของเขา เขารู้สึกร้อน...ร้อนไปหมดทั่วทั้งร่างราวกับว่าพลังอะไรบางอย่างมันกำลังลุกโชนออกมาเหมือนไฟลุก...
*** ฟู่ ๆๆๆๆ *** ฮื่ออออ...ฮื่อออออ...แก...แกกกกกก
ฮึ ๆๆ ดูเหมือนว่าเจ้าจะยังเติบโตได้ไม่เต็มที่เลยนะ การุรุมอน... ดิจิมอนในเงาดำพูดแล้วก้าวเท้าทั้งสี่เข้ามาหาการุรุมอนใกล้มากขึ้น ซึ่งยิ่งใกล้มากเท่าไหร่ การุรุมอนก็ยิ่งมีอาการตอบสนองที่ดุร้ายมากขึ้น...
อึก...แก...แกเป็น...อึก...ใครกันแน่ การุรุมอนพยายามรวบรวมสติเพื่อควบคุมตัวเองให้ทรงตัวเอาไว้ แต่ว่านั่นมันก็ยังไม่มากพอที่จะทำให้เขาควบคุมพลังที่กำลังลุกโชนออกมานี้ได้มากสักเท่าไรนัก ฮื่อออ....ฮื่ออออ
ดิจิมอนตนนั้นมองดูอาการของการุรุมอนแล้วหัวเราะออกมาอย่างพึงพอใจ ฮึ ๆๆ...ฮึ ๆๆๆ...ข้าน่ะหรอ...ข้าก็คือ เขาสะแหยะยิ้มแล้วเริ่มปล่อยพลังแห่งความมืดให้ลุกโชนออกมา เป็นไอออร่าสีดำที่ร้อนจัดอยู่รอบ ๆ ตัว ทำให้บรรยากาศของห้องเริ่มมืดสลัว ด้วยแสงเทียนที่หรี่ลงตามความมืดที่มีมากขึ้น
*** ซู่มมม ฟู่ ๆๆๆ *** ข้าคือ ผู้กุมกุญแจแห่งความมืด...ดิจิมอนสุนัขป่าสีดำผู้พิทักษ์ดินแดนแห่งทิศตะวันตก!!...
To be continued
Back to Part X-VII Go to Part X-IX