Digimon Adventure Special Edition
----- Part XX-II : Prepare for War Garurumon is the enemy!! -----
Warning : ฟิคชั่นต่อไปนี้ ผู้แต่งขอสงวนสิทธิ์ ห้ามคัดลอก ห้ามดัดแปลง ห้ามตีพิมพ์เผยแพร่หรือนำไปแอบอ้าง รวมทั้งห้ามกระทำการใดทั้งสิ้นกับฟิคชั่นนี้ นอกจากอ่านเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ถ้าพบเห็นจะเอาเรื่องอย่างถึงที่สุดแล้วจะไม่นำเรื่องอื่นๆมาลงอีก
หลังจากที่กาโอกามอนและอากุมอนได้กลับเข้ามาในตัวเมือง พวกเขาก็มุ่งหน้าไปที่สำนักงานของเซราฟิมอน โดยที่นั่นก็มีกิลมอนกำลังยืนรออยู่ตรงหน้าประตูทางเข้า
ฮ้า มาแล้วหรอ กาโอกามอน... กิลมอนหันไปโบกมือทักแล้วก็รู้สึกแปลกใจ เมื่อเห็นอากุมอนตามกาโอกามอนเข้ามาด้วย อ๊ะ อากุมอน...แล้วนาย มาทำอะไรที่นี่ล่ะเนี่ย...
กาโอกามอนเห็นว่ากิลมอนยังไม่รู้ เขาจึงหันไปบอกกิลมอนให้เข้าใจ อากุมอนเขารู้เรื่องหมดแล้วล่ะกิลมอน...เขาเลยอยากจะช่วยพวกเราด้วยเหมือนกัน
ใช่แล้ว กิลมอน...แต่ไม่ต้องห่วงหรอก เพราะฉันจะไม่บอกใครให้ตื่นตระหนกเหมือนกัน อากุมอนพูดแล้วเดินนำหน้าทุกคนเข้าไปในตัวอาคาร
กาโอกามอน... กิลมอนเรียกด้วยความรู้สึกไม่แน่ใจ
หือ อะไรกิลมอน
มันจะดีหรอ แบบนี้...
กาโอกามอนยักไหล่แล้วทำหน้าเฉย ๆ กับคำถามของกิลมอน มันก็ช่วยไม่ได้นี่นา กิลมอน...ยังไงซะ หลายคนช่วยกัน มันอาจจะพบทางออกได้ง่ายขึ้นก็ได้...
กิลมอนกอดอกและพยักหน้าเล็กน้อย โดยตอนแรกเขาก็ไม่ค่อยเห็นด้วยกับกาโอกามอนสักเท่าไร แต่ในเมื่ออากุมอนรู้เรื่องของพวกเขาแล้ว มันก็คงจะห้ามอะไรไม่ได้แล้วล่ะ โอเค ไปกันเถอะ...เซราฟิมอนกำลังรอพวกเราอยู่
กาโอกามอนพยักหน้าตอบแล้วเดินตามอากุมอนไปพร้อม ๆ กับกิลมอน จนกระทั่งพวกเขาทั้งหมดก็มาถึงห้องทำงานของเซราฟิมอน
พวกเรามากันแล้ว...อากุมอนก็ด้วยหรือ เซราฟิมอนหันเก้าอี้ที่นั่งอยู่มาทักทายทุกคน โดยเขาก็รู้สึกแปลกใจเช่นกันที่เห็นอากุมอนเข้ามาด้วย อากุมอนเลยถือโอกาสตอนนั้นพูดกับเซราฟิมอนซะเลย
ผมรู้เรื่องของการุรุมอนแล้วครับ...ผมอยากมีส่วนในการช่วยเหลือครั้งนี้ด้วย...ยังไงซะ การุรุมอนก็คือ คนที่ช่วยผมให้หนีรอดกลับมาได้พร้อม ๆ กับคนอื่น...คราวนี้ผมก็อยากจะช่วยเขาเป็นการตอบแทนเช่นกัน
เซราฟิมอนฟังอากุมอนอธิบายแล้วก็พยักหน้ายอมรับ อืม...งั้นก็ได้ เขาพูดแล้วก็เดินไปที่โต๊ะยาวอีกตัวหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ ห้อง โดยบนนั้นมีแผนที่ทางภูมิศาสตร์ของเกาะไฟล์และดินแดนแห่งทิศตะวันตกอยู่ ซึ่งระยะทางแบบหยาบ ๆ ระหว่างสองที่นั้นก็ดูไกลโพ้น และมีมหาสมุทรอันกว้างใหญ่กั้นแบบไกลสุดลูกหูลูกตา พวกเราลองมาดูนี่กันหน่อย เซราฟิมอนยืนมองดูแผนที่ดังกล่าวแล้วก็เรียกทุกคนให้เข้ามาดูเช่นกัน
หืม...นี่มันแผนที่โลกนิ กิลมอนเอ่ยขึ้นแล้วชี้ไปตรงจุดที่เป็นเกาะ นี่คือเกาะไฟล์ใช่ไหมครับ...
และนั่นก็คือ ดินแดนแห่งตะวันตกที่พวกเราไปมาใช่ไหมครับ อากุมอนเองก็เข้ามาดูแล้วชี้จุดเช่นกัน
เซราฟิมอนพยักหน้าและเริ่มอธิบายแผนการให้ทุกคนได้ฟังกัน จากเท่าที่พวกเราเห็น ก็บอกได้ว่าดินแดนตะวันตกนั้นอยู่ห่างไกลจากเกาะไฟล์ของเรามาก...การที่เราจะเดินทางไปได้นั้น ถ้าไม่ใช้ประตูมิติ เราก็คงต้องนั่งเรือ หรือไม่ก็บินไปเท่านั้น...
กาโอกามอนเดินเข้ามาดูแผนที่อย่างละเอียดแล้วส่ายหน้าเล็กน้อย อืม ไม่มีทางทำได้หรอก เซราฟิมอน...ระยะทางไกลมากขนาดนี้ คงใช้เวลาหลายวัน...เราเองก็รับประกันความปลอดภัยของการุรุมอนไม่ได้ซะด้วย...
งั้นวิธีไหนที่จะเดินทางไปถึงที่นั่นแบบเร็ว ๆ ได้ล่ะ กาโอกามอน กิลมอนถาม
อืม...อืม อากุมอนกอดอกคิดและมองดูเกาะไฟล์บนแผนที่อยู่สักพัก ซึ่งตอนนั้นเองเขาก็นึกอะไรได้อย่างหนึ่ง เดี๋ยวก่อนนะ พวกเรา... เขาชี้นิ้วลงไปที่จุดที่เป็นโรงงานผลิตเครื่องจักรของแอนโดรมอน ฉันคิดว่า ตรงจุดนี้น่าจะเป็นทางออกของพวกเราได้นะ...
เซราฟิมอนมองดูจุดที่อากุมอนชี้แล้วถาม โรงงานของแอนโดรมอน...ตรงนั้นมันมีอะไรหรือ อากุมอน
อากุมอนมองดูแผนที่อยู่สักพักแล้วก็เริ่มอธิบาย ตรงนี้คือ แหล่งผลิตเครื่องจักร...อืม เป็นไปได้ไหมที่เราจะขอให้แอนโดรมอนกับพวกกาโดรมอนประดิษฐ์ยานพาหนะที่เดินทางเร็วให้แก่พวกเราน่ะ...
หือ ยานพาหนะหรอ... กิลมอนคิดแล้วเท้าคางบนโต๊ะ มันจะไหวเร๊ออากุมอน...
ก็น่าจะไหวนะ...เพราะโรงงานของแอนโดรมอน ใคร ๆ ก็รู้ว่าผลิตเครื่องจักรได้สารพัด แถมยังสามารถทำให้เสร็จได้ภายในไม่กี่วันด้วย...
กาโอกามอนรู้สึกแปลก ๆ กับความคิดของอากุมอนเล็กน้อย แต่ว่ามันก็มีเค้าของความเป็นไปได้แฝงอยู่ อืม...ถ้าพวกเราจะใช้วิธีนี้จริง ๆ...พวกเราก็ต้องไปปรึกษากับแอนโดรมอนกันก่อนแหละ...
เซราฟิมอนยืนคิดแล้วก็รู้สึกเห็นด้วยกับความคิดของกาโอกามอน อือ ถ้ายังนั้น...พวกเธอลองไปถามแอนโดรมอนเขาดูก่อนล่ะกัน...ถ้าได้ผลยังไง เดี๋ยวเราจะประสานงาน ส่งเหล่าไนท์มอนออกไปช่วยด้วยนะ...
งั้นก็เอาตามนี้...ไปหาแอนโดรมอนกันก่อน แล้วค่อยกลับมาบอกเซราฟิมอนกันนะ พวกเรา กิลมอนบอกกับทุกคนแล้วก็หันหลัง ขออนุญาติเดินออกจากห้องของเซราฟิมอนไป
โอเค...เดี๋ยวพวกเราจะกลับมารายงานให้ทราบนะครับ เซราฟิมอน อากุมอนพยักหน้าตกลงกับเซราฟิมอนและก็ตามกิลมอนไปเช่นกัน ส่วนกาโอกามอนเขาก็คิดอะไรบางอย่างอยู่สักพักจนเซราฟิมอนต้องเอ่ยปากถาม เป็นอะไรหรือเปล่า กาโอกามอน
อือ...ไม่รู้สิครับ...ผมรู้สึกถึงลางสังหรณ์อะไรบางอย่าง... เขาพูดแล้วมองออกไปดูบรรยากาศตอนกลางคืนนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าที่วิตกกังวล
ลางสังหรณ์อย่างนั้นหรือ...มันบอกว่าเธอว่ายังไงล่ะ
กาโอกามอนมีสีหน้าที่เคร่งเครียดมากขึ้นเมื่อเขาหันกลับมาตอบเซราฟิมอน มันคล้ายกับกำลังจะบอกผมว่า...ไม่มีความจำเป็นต้องเดินทางไปไหนน่ะสิครับ...
หือ ไม่จำเป็นอย่างนั้นหรอ...งั้นก็หมายความว่า พวกเขา...พวกเขาจะมาหาเราเองอย่างนั้นล่ะสิ
เรื่องนั้น...ผมเองก็ให้คำตอบอะไรไม่ได้หรอกครับ...ลางสังหรณ์...มันก็คือลางสังหรณ์...มันอาจจะเกิดขึ้น หรือ อาจจะไม่เกิดขึ้นก็ได้... กาโอกามอนมองหน้าเซราฟิมอนด้วยความรู้สึกอย่างเดียวกัน...ความรู้สึกที่สัมผัสได้ถึงภัยอันตรายที่เกิดขึ้นจากลางสังหรณ์เหล่านั้น เพราะถ้าเกิดว่ามันเป็นอย่างที่เขาพูดจริง ๆ...นั่นก็แปลว่า อีกไม่นาน เกาะไฟล์ของพวกเขาก็จะต้องพบกับปัญหาครั้งใหญ่ ด้วยกองทัพของดิจิมอนแห่งความมืดที่กำลังเดินหน้าเข้ามายังสถานที่แห่งนี้...
************* ณ ปราสาทดีวา ในห้องโถงใหญ่ที่อยู่ชั้นล่างของตัวปราสาท *************
เอาล่ะพวกเรา...มารับฟังแผนการรบกันหน่อย แบล็คการุรุมอนประกาศเรียกตัวดิจิมอนแม่ทัพศึก ผู้ที่เป็นหน่วยย่อยของกองกำลังสีดำ อันประกอบด้วยแม่ทัพคนที่หนึ่ง คือเดวิมอนผู้ที่ควบคุมกองทัพเหล่าดิจิมอนแห่งความมืดทั้งหลาย เช่น เดวิมอน เดวิดรามอน ไอซ์เดวิมอน ก็อบลินมอน เป็นต้น ต่อมาแม่ทัพคนที่สอง คือไทแรนโนมอนผู้ที่ควบคุมกองทัพเหล่าดิจิมอนไดโนเสาร์และดิจิมอนสัตว์ป่าต่าง ๆ เช่น ไทแรนโนมอน เกรย์มอน โอกามอน โมโนโครมอน เป็นต้น แม่ทัพคนที่สาม คืออะควีรามอนที่ควบคุมกองทัพดิจิมอนสัตว์ปีกทั้งหลาย เช่น อะควีรามอน เบิร์ดรามอน ฟลายมอน แอร์ดรามอน เป็นต้น และแม่ทัพคนสุดท้ายคือซีดรามอน ผู้ที่ควบคุมเหล่ากองทัพดิจิมอนน้ำทั้งหมด เช่น ซีดรามอน ฮังโยมอน ด็อปลินมอน และอโนมาโรคาริมอน...ทั้งสี่คนนี้คือผู้ที่จะออกรบและจะเป็นแนวหน้าของผู้กุมกุญแจแห่งความมืดด้วยความภักดี...
แผนของเรามีดังต่อไปนี้... แบล็คการุรุมอนพูดแล้วเริ่มแจกแจงงานให้กับแม่ทัพแต่ละคน เราจะบุกประชิดรอบด้านของเกาะไฟล์ โดยให้กองทัพของซีดรามอนเป็นผู้ควบคุมหลักในเรื่องของการเดินทัพทางน้ำ...หลังจากนั้น ให้ทัพอากาศของอะควีดรามอนเข้าควบคุมสถานการณ์เป็นทัพแรก ก่อนที่กองทัพของเดวิมอนและไทแรนโนมอนจะตามเข้าไปสมทบ...ทุกอย่างต้องรวดเร็วและเฉียบขาด...เข้าใจไหม
เข้าใจแล้วครับ ท่านแบล็คการุรุมอน แม่ทัพทั้งสี่เขานรับคำสั่งพร้อม ๆ กัน แล้วก็หันไปมองตรงทางเข้า เมื่อพวกเขาเห็นผู้กุมกุญแจแห่งความมืดได้เดินเข้ามาทักทาย
ฮึ ๆๆ แผนการรบของเราไปถึงไหนแล้ว แบล็คการุรุมอน
แบล็คการุรุมอนหันมาทำความเคารพนายของเขาแล้วตอบด้วยความสุภาพ เรียบร้อยแล้วครับ...พร้อมที่จะเดินหน้าได้ทุกเมื่อ
ฮึ ๆๆ ดีมาก... ดิจิมอนสุนัขป่าหัวเราะเล็กน้อยแล้วพยักหน้าให้กับทุกคน ข้าจะช่วยเปิดประตูมิติให้พวกเจ้าได้เดินทางผ่านเข้าไป...โดยข้าจะให้พวกเจ้าไปปรากฏอยู่ตรงจุดที่ไม่ห่างไปจากเกาะไฟล์มากนัก เผื่อว่าพวกเจ้าจะได้มีเวลาเตรียมตัวบุกเข้าไปง่าย ๆ หน่อย
ขอบคุณครับนายท่าน...ข้ารับรองว่า แผนการของเราจะต้องสำเร็จอย่างแน่นอนครับ
ดีมาก แบล็คการุรุมอน... ดิจิมอนสุนัขป่าพยักหน้าและสะแหยะยิ้มด้วยความพึงพอใจ
แล้วนายท่านมาที่นี่...มีอะไรให้ข้ารับใช้รึเปล่าครับ...
อืม ไม่หรอก...ที่ข้ามานี่ ก็อยากจะขอแนะนำที่ปรึกษาของพวกเจ้าซะหน่อย...ข้าขอแต่งตั้งให้เขาเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดที่พวกเจ้าจะต้องเชื่อฟังคำสั่งอย่างเคร่งครัด ซึ่งรวมทั้งตัวเจ้าเองก็ด้วยนะ แบล็คการุรุมอน...
ครับนายท่าน...ข้าจะทำตามที่ท่านสั่งครับ แบล็คการุรุมอนพยักหน้ารับคำสั่ง
ถ้าอย่างนั้น ข้าก็ขอเชิญเขาเลยล่ะกัน ดิจิมอนสุนัขป่าสีดำพูดแล้วหันไปเรียกบุคคลหนึ่งให้เข้ามา เข้ามาได้แล้ว...การุรุมอน
*** ตึก...ตึก *** การุรุมอนในสภาพร่างกายที่ดูดีขึ้นและแข็งแรงขึ้นจนเหมือนปกติ ได้เดินเข้ามาพบปะกับแม่ทัพทั้งสี่ รวมทั้งแบล็คการุรุมอนที่มีสีหน้าวางเฉยและยอมรับกับการดำรงตำแหน่งใหม่ของการุรุมอน ซึ่งนั่นก็เป็นเพราะว่า คำสั่งของนายเขา ก็คือคำสั่งที่เขาจะต้องยอมรับปฏิบัติตาม...และอีกอย่างตอนนี้ การุรุมอนก็คือพวกเดียวกับเขาแล้ว แถมยังเป็นคนที่ยืนอยู่ในตำแหน่งสูงกว่าเขาอีกด้วย
ทุกคน นี่คือ การุรุมอน...ที่ปรึกษาของพวกเรา แบล็คการุรุมอนขออนุญาติกล่าวแนะนำและเดินเข้าไปทำความเคารพให้ด้วยความสุภาพ พวกเราขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ...ท่านการุรุมอน...
อืม...ไม่ต้องมีพิธีรีตองกันมากก็ได้...ฉันขอแค่ให้พวกนายเชื่อฟังในสิ่งที่ฉันบอกก็พอล่ะกัน... การุรุมอนพูดกับทุกคนด้วยความเป็นกันเอง เพื่อสร้างมิตรใหม่ให้ง่ายต่อการปฏิบัติงานของเขา ซึ่งเท่าที่เขาดูแล้วก็เห็นว่า แต่ละคนก็ดูเชื่อฟังเขาดีและมีความประพฤติเรียบร้อย สมกับเป็นสมาชิกในกลุ่มของกองกำลังแห่งทิศตะวันตกจริง ๆ
ดิจิมอนสุนัขป่าสีดำเห็นดังนั้นแล้วก็คิดว่าคงไม่มีปัญหาอะไร เขาจึงปล่อยให้การุรุมอนพูดคุยทำความเข้าใจกับเพื่อนใหม่ไปตามอัธยาศัย ส่วนตัวเขาเองนั้น ยังมีแผนการอื่น ๆ ที่เขาจะต้องไปทำอีก ซึ่งไม่มีใครสามารถรู้ได้ว่า แผนการเหล่านั้นมันคืออะไร
เอาล่ะ...เรามาคุยถึงจุดประสงค์ของพวกเรากันก่อนดีกว่านะ การุรุมอนพูดแล้วเดินไปที่โต๊ะวางแผนที่ ซึ่งเขายืนดูรายละเอียดอะไรต่อมิอะไรไปสักพักแล้วก็พูดต่อ อย่างแรกที่ฉันต้องการก็คือ... เขาพันไปจ้องหน้าแม่ทัพเหล่านั้นด้วยสายตาที่จริงจัง ห้ามทำลาย เกาะทั้งเกาะ...และห้ามทำร้ายประชาชนที่อยู่บนเกาะนั้นโดยเด็ดขาด เข้าใจไหม!!
เข้าใจแล้วครับ
แบล็คการุรุมอนพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปถามผู้บัญชาการของตนเล็กน้อยด้วยความสงสัย ถ้ายังนั้น...การุรุมอนมีคำแนะนำอะไรรึไม่ ที่จะให้พวกเราสามารถยกทัพไปทำลายพลังแห่งความมืดได้
การุรุมอนหันไปชี้จุดที่เป็นภูเขามุเก็นเมาเทนท์ให้ทุกคนได้เห็นแล้วเริ่มสั่งการ เราจะโจมตีเพียงแค่จุดนี้จุดเดียวเท่านั้น...เพราะที่นี่ คือ ที่อยู่ของพลังแห่งความมืด...ทำลายมันเพียงอย่างเดียวเท่านั้นและห้ามให้ทหารออกไปอาละวาดทำลายเมืองโดยเด็ดขาด
แล้วถ้าชาวเมืองไม่ยอมเชื่อฟังพวกเราและยังต่อต้านพวกเรา...เราจะทำยังไงล่ะ การรุมอน แบล็คการรุมอนถามต่อ
เรื่องนั้นน่ะ...ฉันกับผู้กุมกุญแจแห่งความมืดจะจัดการกันเอง การุรุมอนตอบแล้วหันมามองแบล็คการุรุมอนด้วยการตัดสินใจอะไรบางอย่างที่เขาคิดเอาไว้แล้วอยู่ในใจ...
************* เกาะไฟล์ในยามราตรี ณ เกียร์ซาวันนา *************
*** ฟิ้ววว ฟิ้ววว *** บรื้อออ หนาวจังเลยแฮะพวกเรา... กิลมอนพูดเสียงสั่นเมื่อลมเย็น ๆ ในเขตทะเลทรายพัดผ่านมาโดนร่างของเขา
อากุมอนเองก็เริ่มรู้สึกหนาวเหมือนกัน โดยเขาก็กอดอกตัวเองเอาไว้แน่น ๆ เพื่อให้มือของเขาจะได้อุ่น ๆ ในขณะที่เขากำลังเดินผ่านทะเลทรายไปพร้อม ๆ กับทุกคน เง้อ...ฉันลืมไปเลยนะเนี่ย ว่าทะเลทรายตอนกลางคืนนี่มันหนาวพอ ๆ กับเมืองฝั่งน้ำแข็งเลยอ่ะ...รู้ยังงี้ มาตอนเช้าจะดีกว่า...
มาตอนเช้า เราก็โดนแดดเผาตายน่ะสิ พวกนาย กาโอกามอนขอพูดบ้าง โดยสำหรับเขาแล้ว อากาศหนาวแค่นี้ถือว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก
เฮ้อ แย่จริง ๆ เลย
ทั้งสามคนเดินไปเรื่อย ๆ เรื่อย ผ่านพายุทะเลทรายที่พัดไปมาจนบางครั้งพวกเขาก็เกิดหลบกันแทบไม่ทัน *** ครืน ๆๆๆ ฟู้ววว ๆๆๆ *** โฮ้ยยยยย เมื่อไหร่จะถึงเนี่ย!! อากุมอนเริ่มบ่น เมื่อเขากับทุกคนพากันหนีพายุไปหลบอยู่ที่เนินหินแห้ง ๆ แถวนั้น ซึ่งพอพายุเคลื่อนผ่านไป พวกเขาแต่ละคนก็ถึงกับขอหยุดพักด้วยความเหนื่อยและอ่อนแรง
ฉันว่านะ เราควรจะหาที่พักกันก่อนดีกว่า...ขืนเดินทางต่อ มีหวังต้องโดนพายุทรายลูกใดลูกหนึ่งพัดตายแน่ ๆ กิลมอนเสนอความเห็นเมื่อเขารู้สึกว่า ทั้งหนาวและพายุเยอะแบบนี้ คงไปไม่ไหวแล้วล่ะ
กาโอกามอนเริ่มเห็นด้วยกับความคิดนี้ เพราะว่าอากาศหนาวไม่ร้ายกว่าโดนพายุพัดตาย โดยเขาก็นึกได้ว่ามีสถานที่หนึ่งที่พวกเขาพอจะไปพักได้ งั้นไปที่หมู่บ้านของ เปียวโยโกมอนกันดูมะ...ที่นั่นน่ะ ใกล้ที่สุดแล้ว
โอ้ยยย ที่ไหนก็ได้ก็เอาแล้วตอนนี้...ไปกันเถอะ ๆๆ อากุมอนชักทนไม่ไหว เลยรีบวิ่งฝ่าฝุ่นทรายออกไปตามด้วยกิลมอนกับกาโอกามอน โดยพวกเขาทั้งหมดก็มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านของ เปียวโยโกมอนเพื่อพักผ่อน
**************************
นิโด้...ยินดีต้อนรับสู่หมู่บ้านของเรา เปียวโยโกมอนฝูงหนึ่งเอ่ยคำกล่าวต้อนรับกับพวกกาโอกามอนเมื่อพวกเขาได้เดินทางมาถึงทางเข้าหมู่บ้าน ซึ่งที่แห่งนั้นมีแต่กระท่อมหลังเล็ก ๆ ที่ยากนักจะพาตัวของพวกเขาเองเข้าไปพักได้ จึงทำให้เกิดปัญหากับพวกเขาขึ้นอีกครั้ง
อ่ะ...เอายังไงล่ะทีนี้ กาโอกามอน...บ้านเล็กขนาดนี้ จะเข้าไปได้ยังไง อากุมอนถามแล้วกอดอกมองไปรอบ ๆ
เอ่อ นี่พวกเธอ...พอจะมีที่ที่ให้พวกเราเข้าไปพักได้บ้างไหม...เอาแบบว่า ขนาดของพวกเราทั้งสามคนเข้าไปได้อ่ะ กาโอกามอนเอนตัวลงไปถามเปียวโยโกมอนตัวหนึ่ง โดยโชคดีมากที่คำตอบที่เขาได้ยินก็คือ
นิโด้...มีครับ นิโด้...ช่วงหลายวันมานี้ เราเจอนักท่องเที่ยวที่หลงเข้ามา...พวกเราก็เลยสร้างห้องใต้ดินเอาไว้ให้พวกเขาได้เข้าไปพักผ่อนกันครับ
กิลมอนได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับดีใจยกใหญ่ ฮ้าา ใต้ดินหรอ...ดี ๆๆ ฉันชอบบบ
อากุมอนทำเชอะใส่เล็กน้อยเมื่อเห็นว่ากิลมอนได้ที่ที่ตัวเองชอบอยู่มากกว่าเขา เชอะ...ดีสำหรับนายน่ะสิ เจ้าจิ้งเหลน...
กิลมอนหยุดกึกทันทีที่ได้ยินคำนั้น ซึ่งทันใดนั้นเองเขาก็หันกลับไปว่าตอบอากุมอนเช่นกัน เอ้า อยู่ดี ๆ มาว่าฉันทำไมล่ะเนี่ยห๊ะ เจ้าจิ้งจก...
หนอยยย จิ้งเหลน ๆๆๆๆ
หนอยยย จิ้งจก ๆๆๆๆ
กาโอกามอนเกาหัวด้วยความงงว่า อยู่ดี ๆ แท้ ๆ ก็เริ่มทะเลาะกันซะแล้ว เขาก็เลยต้องออกมาเป็นฝ่ายห้ามทั้งสองคนนั้นเอาไว้ซะเอง เอ้อ เอาเหอะน่าพวกเรา...จะเหลน หรือ จะจก ก็ขอเชิญเข้าไปพักกันก่อนเถอะนะ...อย่าทะเลาะกัน ๆ
เชอะ... ทั้งกิลมอนและอากุมอนต่างก็สะบัดหน้าใส่กันราวกับเด็ก ทำให้กาโอกามอนต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วส่ายหน้า เฮ้อออ อากาศมันหนาวเกินไปหรือยังไงกันนะ...ประสาทกันไปหมด
นิโด้ ๆ งั้นเชิญตามพวกเรามาได้เลยครับ
เปียวโยโกมอนนำทางทุกคนไปยังทางเข้าห้องใต้ดิน ซึ่งอยู่ใกล้ ๆ กับบ่อน้ำบาดาลของหมู่บ้าน โดยหลังจากที่เขาเปิดประตูออกมา แสงจากโคมไฟตามบันไดลงก็สว่างขึ้นเพื่อให้พวกเขาได้เดินทางลงไป จนกระทั่งพวกเขาก็มาถึงห้องโถงใหญ่ ๆ ที่มีเคาเตอร์เหมือนบาร์เล็ก ๆ กับเตียงนอนนิ่ม ๆ หลายเตียงตั้งอยู่ตรงนั้น
อะโห ว้าวว...หรูเหมือนกันนะเนี่ย กาโอกามอน กิลมอนตะลึงแล้วสะกิดเรียกกาโอกามอน ในขณะที่อากุมอนเองก็รู้สึกแบบเดียวกัน ฮู้ววว...ยังกับ โรงแรมเลยแน่ะ...
นิโด้ ๆๆ...ถ้าท่านต้องการอาหาร สามารถเรียกพวกเราได้นะครับ...พวกเรายินดีช่วยเหลือ หลังจากที่แนะนำสถานที่เรียบร้อยแล้ว เปียวโยโกมอนก็กระโดดขึ้นบันไดกลับไปข้างบน ปล่อยให้พวกกาโอกามอนกระโดดลงเตียงนอนพักได้ตามอัธยาศัย
ว้าาาาา ***ตุบบบ** อากุมอนกระโดลงเป็นคนแรกด้วยความสบายใจ สบายจังเลย
ฮื้มมมม เตียงก็นิ้ม นิ่ม กิลมอนกลิ้งไปกลิ้งมา นอนกอดหมอนอย่างเป็นสุข
อืม...หือ กาโอกามอนมองไปยังอีกด้านหนึ่งของห้อง แล้วก็เห็นดิจิมอนตนอื่นกำลังนอนพักอยู่ด้วยเช่นกัน...ร่างของเขามีสีน้ำเงินสดใส แต่สวมเกราะลายไฟเอาไว้ที่ร่างกาย แขนขาและใบหน้าของเขา แสดงให้เห็นว่าเขาผู้นี้คงจะเป็นนักสู้ที่เก่งกาจอยู่พอสมควรเลยทีเดียว เอ่อ...สวัสดี...นายเองก็เข้ามาหลบพายุเหมือนกันหรอ กาโอกามอนแสดงความเป็นมิตรและเดินเข้าไปทักทาย
ดิจิมอนตนนั้นค่อย ๆ ลุกขึ้นมานั่งแล้วมองกาโอกามอนก่อนที่จะตอบด้วยเสียงที่เนิบ ๆ ฮืม ใช่...อากาศมันแย่มาก ไม่เหมาะต่อการเดินของฉันเอาซะเลย... เขาพูดไปแล้วบีบ ๆ นวด ๆ แขนของเขาเล็กน้อยเป็นการผ่อนคลายตัวเอง
เอ่อ ฉันกาโอกามอนนะ...นายคงจะเป็น...
ฟราดรามอน...เรียกฉันว่า ฟราดรามอนก็ล่ะกัน ดิจิมอนตนนั้นตอบแล้วยิ้มให้กับกาโอกามอนเล็กน้อย ฉันได้ยินเรื่องของนายกับเพื่อนของนายมาเยอะมากเลยนะ...พวกนายนี่ช่างกล้าหาญกันจริง ๆ
กาโอกามอนยิ้มตอบแล้วขึ้นไปนั่งบนเตียงอีกเตียงหนึ่ง ที่อยู่ถัดมาจากฟราดรามอน ฮึ ๆๆ ฉันก็ไม่เท่าไหร่หรอกน่ะ...แต่ก็ขอบใจนะที่ชม
ฮึ ๆๆ แล้ว...พวกนายมาทำอะไรกันที่นี่ล่ะ...กำลังหาทางช่วยเพื่อน ๆ ของพวกนายอยู่ใช่ไหม
กาโอกามอนรู้สึกแปลกใจเหมือนว่า ฟราดรามอนจะรู้สิ่งที่พวกเขาปกปิดอยู่ เขาจึงพยายามทำตัวให้เป็นปกติแล้วค่อย ๆ ถาม ช่วยเพื่อนหรอ...ก็ใช่แหละ ก็คนที่เหลือยังไม่ได้กลับมากันเลย...เราก็กำลังจะหาวิธีที่จะไปช่วยพวกเขาอยู่เหมือนกัน
ฮึ ๆๆ ไม่ช่าย...ฉันหมายถึง การุรุมอน ต่างหาก...
อึก...การุรุมอน...น่ะหรอ กาโอกามอนพูดโดยเริ่มมีเหงื่อผุดขึ้นตามใบหน้า
ฮืมม...เป็นอย่างที่ฉันคิดไว้จริงๆ ด้วย ฟราดรามอนอ่านความรู้สึกและท่าทางของกาโอกามอนออก เขาจึงเริ่มถามคำถามบางอย่างด้วยการคาดเดา ...เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับ การุรุมอน ใช่ไหม
เอ่อ คือ...เอ่อ... กาโอกามอนไม่มีทางเลือก เลยถอนหายใจแล้วพยักหน้าตอบ เฮ้อ ใช่...ประมาณนั้นแหละ
ปัญหา...ใหญ่มากไหม
ก็ใหญ่มาก... กาโอกามอนตอบแล้วมองหน้าฟราดรามอน ใหญ่พอสมควรเลยล่ะ...
ฟราดรามอนนิ่งเงียบไปสักพักแล้วหันไปมองดูกิลมอนกับอากุมอนที่เริ่มหลับกันแล้ว โดยเขาคิดว่าถ้าปัญหามันใหญ่ขนาดนั้นจริง ๆ เขาก็น่าที่จะมีส่วนร่วมในการแก้ไขปัญหาด้วยเหมือนกัน แล้ว ฉันพอจะช่วยนายได้ไหมล่ะ...เท่าที่ฉันดูแล้วเนี่ย ท่าทางนายยังคงต้องการดิจิมอนร่างสูง ๆ อย่างนายและฉันมาช่วยอีกนะ
กาโอกามอนประเมินสภาพจากลักษณะความแข็งแรงของฟราดรามอน เขาก็รู้สึกว่าดิจิมอนตนนี้ก็มีพลังแห่งไฟที่แข็งแกร่งอยู่พอสมควร อีกอย่างฟราดรามอนก็เป็นนักรบที่ยังรู้เรื่องปัญหาของเขาอีกด้วย ดังนั้นเขาก็เลยตัดสินใจตอบออกไปว่า ก็ได้...ถ้านายเต็มใจที่จะช่วยพวกเรา พวกเราก็ยินดีรับ
โอเค... ฟราดรามอนกอดอกพยักหน้า ขอบใจมากนะ กาโอกามอน...ฉันเองก็อยากจะทำประโยชน์ให้กับทุกคนบ้างเหมือนกัน...เป็นนักรบ ถ้าไม่ช่วยคน แล้วจะให้ไปช่วยใครที่ไหน นายว่ามะ...
กาโอกามอนหัวเราะเล็กน้อยแล้วพยักหน้า ฮึ ๆๆ ใช่แล้ว...พวกเราเองก็เป็นนักรบเหมือนกัน...มันก็ถูกอย่างที่นายว่านั่นแหละ...
งั้นพรุ่งนี้เช้า ฉันขอตามพวกนายไปด้วยล่ะกัน...ฉันเองก็อยากรู้ว่าเรามีแผนอะไรที่จะช่วยเหลือเพื่อน ๆ ของเราได้บ้าง...
กาโอกามอนพยักหน้าแล้วก็เอนตัวลงไปนอนที่เตียง แน่นอน ฟราดรามอน...เดี่ยวพรุ่งนี้ฉันจะอธิบายแผนการของพวกเราให้ฟังก็แล้วกันนะ...ส่วนตอนนี้ พวกเรานอนกันก่อนเถอะ...
อืม เอายังนั้นก็ได้ ฟราดรามอนพยักหน้าแล้วหันกลับลงไปนอนตะแคงข้าง หันหลังให้กาโอกามอนก่อนด้วยหางที่สะบัดไปมาเล็กน้อย งั้นก็ ราตรีสวีสดิ์นะ...
กาโอกามอนยิ้มเล็กน้อยแล้วก็หลับตานอนลง ราตรีสวัสดิ์ ฟราดรามอน...
************* ณ ห้องลานประลองชั้นใต้ดิน ในปราสาทดีวา *************
ณ ลานประลองที่เซราฟิมอนกับดิจิมอนตนอื่น ๆ เคยหลงเข้ามาติดกับดักนั้น ตอนนี้มันได้กลายเป็นลานกว้างขนาดใหญ่ ไว้ให้สำหรับกองทัพดิจิมอนทั้งสี่กองทัพได้ยืนประจำที่ เพื่อรอรับฟังคำสั่งสุดท้ายจากผู้บังคับบัญชา ก่อนที่จะเริ่มเดินทางไปสู่สนามรบ ซึ่งนั่นก็คือ...เกาะไฟล์ นั่นเอง
พวกเราทุกคนจงฟัง... เสียงของดิจิมอนสุนัขป่าดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏร่างของเขาตรงหน้าแม่ทัพทั้งสี่คน เขามองดูเหล่าดิจิมอนทั้งหลายที่เข้าแถวกันอย่างเป็นระเบียบ ซึ่งแต่ละกองทัพนั้นก็มีจำนวนดิจิมอนไม่น้อยกว่าห้าสิบหรือ หกสิบกว่าคน...มากพอที่จะยึดเกาะไฟล์ทั้งเกาะได้ในคราวเดียวซะด้วย ก่อนที่พวกเราจะเดินทาง...ข้าขอพูดอะไรไว้อย่างหนึ่ง...เราทำเพราะต้องการปกป้องดินแดนของเรา...เราทำเพราะต้องการแก้ปัญหาที่ค้างคามาตลอดหลายร้อยปี...เราทำเพราะต้องการปกป้อง ไม่ใช่การทำลายล้าง... เขาหยุดพูดแล้วหันไปมองการุรุมอนที่เดินเข้ามายืนอยู่ข้าง ๆ เขา ซึ่งมันก็ทำให้เขารู้สึกถึงช่วงเวลาที่ย้อนกลับไปในอดีต...ช่วงเวลาที่เขากับชิโรคารุเคยยืนอยู่ด้วยกัน...กล่าวให้โอวาสกับเหล่าทหารด้วยกัน...ซึ่งบรรยากาศตอนนั้นกับตอนนี้ มันดูไม่แตกต่างกันเลย...
การุรุมอนพยักหน้าแล้วขอออกมาเป็นฝ่ายพูดบ้าง โดยเขายังคงเน้นหนักที่จุดประสงค์เดิมของเขา เพื่อเตือนสติเหล่าดิจิมอนที่ยืนอยู่ตรงนั้นเอาไว้ ทุกคนจงอย่าลืมนะว่า เราไปเพื่อแก้ไข...ไม่ได้ไปทำลายล้าง...จงอย่าทำร้ายประชาชน หรือ อาคารบ้านเรือนโดยเด็ดขาด
หลังจากที่การุรุมอนพูดจบ ดิจิมอนทั้งหลายต่างก็ขานรับคำสั่งของเขาอย่างกึกก้องและพร้อมเพรียง ทำให้เขาพอรู้สึกวางใจไปได้บ้างว่า ดิจิมอนเหล่านี้เชื่อฟังเขาและสามารถควบคุมได้
ดิจิมอนสุนัขป่าสีดำเห็นว่าการุรุมอนกล่าวให้โอวาสเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาจึงขอเป็นฝ่ายกล่าวต่อ เพื่อปลุกขวัญและกำลังใจให้กับทาสรับใช้ทั้งหลายก่อนออกเดินทาง พวกเราทุกคน...ตอนนี้เราทั้งหมดคือพวกเดียวกัน...ไม่ว่าจะมาจากไหน...จะเป็นดิจิมอนแห่งทิศตะวันตก หรือ ทิศตะวันออกหรือไม่...จุดหมายของพวกเราในวันนี้...คือจุดหมายปลายทางเดียวกัน...ขอให้พวกเราทุกคน จงสามัคคีกันเข้าไว้...แล้วเรื่องทุกอย่าง...ก็จะได้จบลงกันซะที!!
*** ครึก ๆๆๆ...แว้ป ๆๆๆๆ...ฟู่วววว *** ทันใดนั้นเอง ประตูมิติบานใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมาก็ได้ถูกเปิดขึ้นด้วยพลังแห่งความมืดของดิจิมอนสุนัขป่าสีดำตนนั้น *** ครึก ๆๆๆ แว้ป ๆๆๆ *** ประตูดังกล่าวเริ่มขยายขนาดออกไปให้กว้างขึ้น และกว้างขึ้น จนกระทั่งมันได้กลายเป็นจอขนาดยักษ์ที่แสดงให้เห็นถึงบรรยากาศในยามกลางคืนของเกาะไฟล์ ที่ตั้งอยู่ห่างจากพวกเขาออกไปไม่ไกลมากนัก...ตอนนี้พวกเขาทุกคนเหมือนกับว่ากำลังลอยอยู่ในมหาสมุทรที่กว้างใหญ่ เพื่อรอเวลาเคลื่อนพลลงสู่ผืนน้ำมุ่งเข้ายึดเกาะไฟล์...
เอาล่ะทุกคน!!...ถึงเวลาแล้ว!! ดิจิมอนสุนัขป่าสีดำเอ่ยขึ้นเสียงดังลั่น หลังจากนั้นจึงปล่อยให้กองทัพดิจิมอนแต่ละกองเริ่มออกเดินทางผ่านประตูมิติเข้าไป โดยกลุ่มของซีดรามอนพากันกระโดดลงน้ำ กลุ่มของอะควีรามอนกางปีกออกพากันโบยบินขึ้นสู่ท้องฟ้า ส่วนกองทัพของเดวิมอนและไทแรนโนมอนนั้น พวกเขาถูกสั่งให้หยุดรอก่อน เพราะว่าตอนนี้พวกเขายังอยู่ที่ผืนน้ำ จึงไม่สะดวกต่อการเดินทางเข้าไปยึดพื้นที่บนเกาะไฟล์
ฮืมม... การุรุมอนหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก็มองไปยังเกาะไฟล์ที่ตั้งอยู่ตรงนั้น เขารู้ตัวดีกว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ และที่นั่นมันก็เป็นบ้านเกิดของเขาเหมือนกัน...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม เขาก็จะพยายามควบคุมสถานการณ์ทั้งหมดเอาไว้ให้ได้ตลอดรอดฝั่ง เพื่อคงบ้านเกิดของเขาและเพื่อนดิจิมอนของเขาไว้ไม่ให้ถูกทำลายไปพร้อม ๆ กับความมืด ที่ถูกเก็บซ่อนเอาไว้อยู่ใต้ภูเขามุเก็นเมาเทนท์ลูกนั้น
เอาล่ะ การุรุมอน ดิจิมอนสุนัขป่าสีดำหันมามองหน้าการุรุมอนแล้วพยักหน้าลงเล็กน้อย ถึงตาของพวกเราบ้างแล้วล่ะ...
การุรุมอนเห็นดังนั้นแล้วก็พยักหน้าตอบด้วยความเข้าใจ โอเค...งั้นพวกเรา ไปกันเถอะ... หลังจากนั้น เขาก็หันหลังเดินออกจากห้องไปพร้อม ๆ กับดิจิมอนสุนัขป่า โดยปล่อยให้หน้าที่ที่เหลือเป็นงานของแบล็คการุรุมอนต่อไป
**************************
*** ครืนนน ๆๆๆ ***
อืม...หือ กาโอกามอนได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดังขึ้นมาจากพื้นด้านบน ทำให้เขาค่อย ๆ ตื่นลุกขึ้นมาจากเตียงพร้อมกับฟราดรามอน ฟราดรามอน...ได้ยินอะไรไหม...
ฟราดรามอนมองขึ้นไปบนเพดานแล้วพยักหน้า อืม...ฟังดูผิดปกติแฮะ...ลองขึ้นไปดูกันเถอะ
ดังนั้นทั้งสองคนจึงได้รีบขึ้นไปยังบนพื้นดิน และทันใดนั้นเองพวกเขาก็ได้เห็นท้องฟ้ายามราตรีของเกาะไฟล์เต็มไปด้วยฝูงนกดิจิมอนบินเข้ามาเป็นแถวยาวเต็มไปหมด
เฮ้ย นี่มันอะไรกันเนี่ย
ตายล่ะ...หรือว่า กาโอกามอนแทบรู้สึกช็อคเมื่อเขานึกถึงสิ่งที่พูดกับเซราฟิมอนไว้เมื่อตอนกลางวัน...เหตุการณ์เลวร้ายที่สุดของเกาะไฟล์ได้เริ่มเกิดขึ้นแล้ว...
*** หวอออออ หวอออออ....หวอออออออ *** เสียงสัญญาณเตือนภัยได้เริ่มดังขึ้นตามจุดต่าง ๆ ของเกาะไฟล์ พร้อมกับเหล่ากองทัพดิจิมอนที่เริ่มยกพลขึ้นบกจากทุกทิศทุกทางของดินแดนแห่งนี้ เหล่าดิจิมอนที่กำลังหลับไหลอยู่ ต่างก็ต้องตื่นขึ้นมามองดูท้องฟ้า และเริ่มวิ่งหนีตกใจกันอย่างชุลมุนวุ่นวายกันไปหมด
ยกพลขึ้นบกได้!! *** ครึกกก ครืนนนน ๆๆๆ *** เสียงของแบล็คการุรุมอนออกคำสั่ง ทำให้เหล่าดิจิมอนทั้งหลายที่ขึ้นบกกันมาแล้วเริ่มเดินหน้า ตราทัพเข้าไปเป็นแถวยาว โดยมีกองทัพของเดวิมอนและไทแรนโนมอนเป็นแนวหน้า หลังจากที่ประตูมิติได้เปิดออกที่ชายฝั่ง ทัพอากาศของอะควีรามอนเริ่มร่อนลงตามจุดสำคัญ ๆ ของเกาะไฟล์เพื่อเข้าควบคุมสถานการณ์เอาไว้อย่างรวดเร็วจนชาวบ้านไม่สามารถทำอะไรได้ ในขณะที่กองทัพของซีดรามอนก็ได้ยึดครองการคมนาคมทางทะเลและทางแม่น้ำทุกสายได้เป็นที่เรียบร้อย...บนเกาะไฟล์ในตอนนี้ไม่ต่างจากการเกิดจราจลเลย เพราะมีแต่ดิจิมอนเดินเพ่นพ่านอยู่เต็มไปหมด ดิจิมอนชาวบ้านบางตนก็ถูกกักตัวไว้ในบ้าน บางตนก็พยายามขัดขืนจึงถูกจับตัวไว้ในพื้นที่กักกัน ตามอาคารบ้านเรือนต่าง ๆ ก็ถูกดิจิมอนทหารดักประตูเอาไว้เพื่อไม่ให้คนในนั้นออกมาเดินตามท้องถนนได้...เกาะไฟล์ในตอนนี้ได้ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากเข้าซะแล้ว...
ดิจิมอนเกาะไฟล์ทั้งหมดจงฟัง...เราคือ กองทัพแห่งดินแดนตะวันตก ขอเข้าควบคุมอาณาเขตพื้นที่ทุกหัวระแหงของเกาะนี้ ด้วยเหตุจำเป็นพิเศษที่มิได้หมายถึงการบุกรุกเพื่อทำลายล้าง...ของให้ทุกท่านจงอยู่ในความสงบและอย่าได้ขัดขืนพวกเรา...ขอย้ำ...จงอยู่ในความสงบและอย่าได้ขัดขืนพวกเรา... เสียงประกาศที่ดังก้องไปทั่วท้องฟ้า ทำให้เหล่าดิจิมอนที่อยู่ในเมืองต่างก็มองขึ้นไปข้างบนด้วยความฉงนสงสัย บางรายก็ถึงกับตัวสั่นด้วยความกลัว เพราะไม่เคยมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นมาก่อนในชีวิตของพวกเขาเลยก็ว่าได้
กาโอกามอน กับ ฟราดรามอนยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูกไปหลายนาที ซึ่งตอนนั้นเองอากุมอนกับกิลมอนก็ตื่นแล้ว เลยเดินออกมามองดูสถานการณ์ไปรอบ ๆ ตัวเช่นกัน
หวาาา นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย กาโอกามอน
แย่แล้ว...ดิจิมอน...ดิจิมอนบุกเกาะไฟล์!!
กาโอกามอนนึกขึ้นได้ว่าจะต้องทำยังไง เลยรีบหันไปบอกกับทุกคนอย่างรวดเร็ว ทุกคน..รีบไปที่สำนักของเซราฟิมอนกันเร็ว... เขาพูดเสร็จก็รีบวิ่งออกไปโดยทันที ทำให้คนอื่นที่ยังไม่ได้ทันพูดอะไรก็ต้องตามไปเหมือนกัน รวมทั้งฟราดรามอนด้วย
**************************
หลังจากที่การบุกรุกของเหล่าดิจิมอนแห่งทิศตะวันตกเสร็จสิ้น เกาะไฟล์ทั้งเกาะจึงกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง โดยทั้งหมดได้ถูกควบคุมอยู่ภายใต้การทำงานของดิจิมอนประจำกองทัพต่าง ๆ ที่อยู่ตามบ้านและท้องถนน ซึ่งแต่ละคนก็ทำหน้าที่เฝ้าดูแลความเรียบร้อยกันอย่างดี โดยไม่มีการทำร้ายชาวบ้านตามคำสั่งของการุรุมอน ทำให้อย่างน้อยความโกลาหลวุ่นวายก็เริ่มลดระดับลงจนอยู่ในสภาวะที่เป็นปกติ ดิจิมอนที่อยู่ในเมืองต่างก็ออกมาดูสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยความสงสัย และที่แปลกใจมากก็คือ บางคนในกลุ่มดิจิมอนที่บุกเข้ามา กลับเป็นคนที่พวกเขารู้จักกันอีกด้วย...
*** ตึก...ตึก...ตึก *** แบล็คการุรุมอน และ แม่ทัพทั้งสี่กอง เข้ามายืนหยุดอยู่ตรงหน้าสำนักงานของเซราฟิมอน ที่ถูกล้อมไปด้วยเหล่าทหารที่ยืนเฝ้ากันอย่างแน่นหนา โดยในขณะนั้นเองพวกกาโอกามอนก็วิ่งมาถึงทางเดินที่อยู่ไม่ไกลไปจากตรงจุดนั้นเช่นกัน ทำให้พวกเขาทั้งหมดสามารถมองเห็นเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นได้อย่างชัดเจน
หา นี่มันอะไรกันเนี่ย กาโอกามอนอุทานขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อเขาเห็นเซราฟิมอนถูกควบคุมตัวออกมาจากอาคารด้วยดิจิมอนทหารสองสามตนที่พากันออกมาด้วยกันกับเขา
แย่แล้ว กาโอกามอน...เซราฟิมอนโดยจับตัวซะแล้ว กิลมอนพูดแล้วมองไปรอบ ๆ ตัวด้วยความตื่นตระหนก เพราะมันมีแต่ดิจิมอนของฝ่ายตรงข้ามยืนเฝ้ากันอยู่ตลอดแนวทางเดินของถนน ซึ่งเขาคิดว่าถ้าจะทำอะไรตอนนี้ล่ะก็ มีหวังถูกเล่นงานแน่ ๆ เลย
ฟราดรามอนยืนมองดูเหตุการณ์อยู่ตรงนั้นแล้วก็เริ่มออกความคิดเห็น กาโอกามอน...เท่าที่ฉันดูนะ...ท่าทางพวกมันคงอยากจะเจรจากับเซราฟิมอนมากกว่า... เขาพูดและชี้มือให้ทุกคนมองดูเซราฟิมอน ที่กำลังเดินลงมาจากบันไดหน้าตึกโดยไม่มีการถูกมัดหรือจับตัวใด ๆ เลย เห็นนั่นไหม...เซราฟิมอนไม่ได้อยู่ในสภาพของนักโทษเลย...แสดงว่าฝ่ายตรงข้าม คงต้องการคุยกับเขามากกว่าที่จะจับตัว...
แล้วนี่ กิลมอน...เซราฟิมอนเขาจะปลอดภัยใช่ไหม อากุมอนสะกิดถามอากุมอนด้วยสีหน้าที่วิตก
งืมม...น่าจะปลอดภัยดีแหละ อากุมอน กิลมอนตอบแล้วคิด เขาเป็นถึงดิจิมอนร่างสุดยอด...ยังไงซะ เขาก็เก่งพอที่จะป้องกันตัวเองได้แหละน่ะ...
อากุมอนพยักหน้าตอบและมองดูที่เหตุการณ์ตรงนั้นต่อ ซึ่งตอนนี้เซราฟิมอนก็ได้มายืนอยู่ตรงหน้าแถวของแม่ทัพทั้งสี่ รวมทั้งแบล็คการุรุมอนที่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วย ฮึ ๆๆ สวัสดีอีกครั้ง ท่านเซราฟิมอน...เราเจอกันอีกแล้วนะ
เซราฟิมอนยืนนิ่งด้วยความสงบแล้วเริ่มสนทนากับแบล็คการุรุมอน แบล็คการุรุมอน... เขาพูดแล้วก็มองไปที่กองทัพของดิจิมอนเหล่านั้น ซึ่งทันทีที่เขาทอดสายตามองดู เขาก็เห็นดิจิมอนบางตนที่อยู่ตรงนั้นเคยเป็นดิจิมอนที่อยู่เกาะไฟล์มาก่อนอีกด้วย...มันทำให้เขารู้สึกหดหู่ใจเป็นอย่างมากจนเขาต้องหันกลับมามองแบล็คการุรุมอนแทน ดิจิมอนเหล่านั้น...พวกเขาก็เคยอยู่เกาะไฟล์...เป็นเพื่อนและสมาชิกคนหนึ่งในครอบครัวของพวกเรา...ทำไมพวกท่าน...ทำไมพวกท่านถึงต้องทำแบบนี้!!
แบล็คการุรุมอนได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับหัวเราะออกมา ฮ่า ๆๆๆ...นี่ ท่านเซราฟิมอน...แค่ท่านเห็นดิจิมอนชาวเมืองของท่านมาอยู่ฝ่ายศัตรู ก็ถึงกับเสียใจขนาดนี้...แล้วถ้าเป็นบุคคลสำคัญที่ท่านเคยรู้จักล่ะ...ท่าน...จะรู้สึกเสียใจมากแค่ไหนกันเชียว...
ห๊ะ...คนสำคัญที่เรา...เคยรู้จักอย่างนั้นหรือ
บทสนทนาของทั้งสองนั้นมันดังมากพอที่ทำให้กาโอกามอนและคนอื่น ๆ ต่างก็ได้ยิน ซึ่งพอกาโอกามอนได้ยินแบล็คการุรุมอนพูดออกมาอย่างนั้น ลางสังหรณ์อะไรบางอย่างของเขา มันก็พุ่งเข้ามาในจิตใจของเขาอย่างรุนแรงจนเขาต้องนิ่งตะลึงงังขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล *** วิ้งงงงง *** อึก...อะ ความรู้สึกแบบนี้นี่มัน...
*** ตึก...ตึก ***
หือ...
*** ตึก...ตึก *** เสียงย่ำเท้าของดิจิมอนสองตนหนึ่งได้เดินผ่านกองทหารเข้ามาสู่สถานที่ที่แบล็คการุรุมอนกับเซราฟิมอนอยู่...เหล่าทหารทั้งหลายค่อย ๆ หันข้างถอยหลังออกมา เพื่อเปิดทางให้แก่ดิจิมอนทั้งสองตนนั้นได้เดิน โดยเงาแห่งความมืดได้ปกคลุมร่างของพวกเขามาแต่ไกลจนเซราฟิมอนและพวกกาโอกามอนยังมองเห็นได้ไม่ชัด...แต่ว่าไม่นาน...พอแสงจันทร์ที่อยู่บนท้องฟ้าได้สาดส่องลงมายังร่างของพวกเขา...ทั้งเซราฟิมอนและกาโอกามอนต่างก็ต้องตาค้างตกตะลึงกันเป็นอย่างมาก...มากจนพวกเขาแทบจะไม่เชื่อสายตาของตัวเองเลยด้วยซ้ำไป...เพราะว่า ดิจิมอนที่กำลังเดินเข้ามานั้น...ตนหนึ่งคือ ผู้กุมกุญแจแห่งความมืด...ส่วนอีกตนหนึ่งนั้นก็คือ...คือ...
*** ตึก...ตึก...ตึก *** *** แว้ป ๆๆๆ...ฟู่วววว ***
อะห๊า!!...
ห๊าาาาา
นั่นมัน...
อึก!!...กา...การุรุมอน!!...
To be continued
Back to Part XXI Go to Part XX-III