Digimon Adventure Special Edition
----- Part V : The Light waking up -----
Warning : ฟิคชั่นต่อไปนี้ ผู้แต่งขอสงวนสิทธิ์ ห้ามคัดลอก ห้ามดัดแปลง ห้ามตีพิมพ์เผยแพร่หรือนำไปแอบอ้าง รวมทั้งห้ามกระทำการใดทั้งสิ้นกับฟิคชั่นนี้ นอกจากอ่านเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ถ้าพบเห็นจะเอาเรื่องอย่างถึงที่สุดแล้วจะไม่นำเรื่องอื่นๆมาลงอีก
ดินแดนแห่งจุดเริ่มต้น...เกาะไฟล์ที่เคยสดใส...แสงจันทร์ที่เคยส่องสว่างผ่านก้อนเมฆยามราตรี...ตอนนี้ทุกอย่างได้ตกอยู่ภายใต้อำนาจของความมืดแล้ว การุรุมอน เทลมอนในร่างของเลดี้เดวิมอน วิซาร์ดมอน และโอกามอน ได้เดินผ่านป่ากลับเข้ามาอยู่ส่วนในของเกาะ พวกเขาเดินผ่านความมืดและความเงียบสงัด มีแต่เสียงฝีเท้าของพวกเขา ที่ก้าวผ่านดงป่าดงหญ้ารกในแต่ละก้าวเท่านั้น พวกเขาตัดสินใจหยุดพักเมื่อแลเห็นว่าเพื่อน ๆ บางคนเริ่มเหนื่อยล้า โดยเฉพาะโอกามอนที่ได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีของเลโอมอน วิซาร์ดมอนอาสาออกไปหาผลไม้ ส่วนเลดี้เดวิมอนก็จัดการรักษารอยแผลรอยถลอกของโอกามอนด้วยพลังของเธอ การุรุมอนก็ทำหน้าที่เฝ้ายาม ตรวจดูพื้นที่โดยรอบให้ทุกคนได้พักผ่อน
อืม...ทางนั้นก็มืด...ทางนี้ก็มืด...มองไปทางไหนก็มืดไปหมด...ทั้งมืด...และเงียบ การุรุมอนพูดกับตัวเองในขณะที่เขาเดินไปมารอบ ๆ กองไฟที่เหล่าเพื่อน ๆ ของเขาได้ช่วยกันทำขึ้น โอกามอนหลับไปแล้ว ส่วนคนอื่น ๆ ก็นั่งทานผลไม้ที่เก็บมา แล้วคุยกันอยู่สักพักจนกระทั่งเริ่มรู้สึกง่วง วิซาร์ดมอนได้มาเปลี่ยนเวรเฝ้ากับการุรุมอน เพื่อให้การุรุมอนได้มีเวลาพักบ้าง
ขอบใจนะ วิซาร์ดมอน...มีอะไรก็เรียกล่ะกัน การุรุมอนเอ่ยกับดิจิมอนพ่อมด ก่อนที่เขาจะนอนงีบหลับลงใต้ต้นไม้ใกล้ ๆ กองไฟ ท่ามกลางความมืดและความเย็นจากลมที่พัดผ่านร่างกายของเขา
*** ในความฝันอันมืดมิดของการุรุมอน ***
แฮ่กๆๆๆ....
แฮ่กๆๆๆๆๆๆ....
เสียงหอบของการุรุมอนที่หนักหน่วง ราวกับว่าเขาเพิ่งวิ่งหนีบางสิ่งบางอย่างมาในความมืด...ความมืดที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากร่างที่เปียกปอนไปด้วยเหงื่อของเขา เขาฟุบตัวลงบนบางสิ่งบางอย่าง แล้วมองหาทางออกเหมือนกับว่าเขากำลังหลงทาง อะไร....ที่นี่....ที่ไหน...
ไม่มีคำตอบนอกจากความเงียบ การุรุมอนไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องเหนื่อยหอบแบบนี้ เขาคิดว่าเขาน่าจะอยู่ในแค้มป์ไฟกับเพื่อน ๆ ของเขา แล้วเขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน
*** แว้บๆ...แว้บๆๆๆ...แว้บๆๆๆๆ ***
ทันใดนั้นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าก็เริ่มปล่อยลำแสงสีทองออกมาจากช่องว่างช่องหนึ่ง ราวกับแสงที่ส่องลอดออกมาจากประตูที่ปิดไม่สนิท การุรุมอนลุกขึ้นช้า ๆ แล้วเดินไปยังทางออกตรงนั้น แสงสว่างทวีความแรงมากขึ้นเมื่อเขาเดินผ่านออกไปจนกระทั่งมันได้เผยบางสิ่งบางอย่างให้การุรุมอนได้เห็น ฮ้า...ที่นี่มัน... การุรุมอนมองดูสิ่งที่เขาเห็นด้วยความสุขสบายใจเมื่อสิ่งนั้น มันคือภาพทิวทัศน์ของทะเลสาบในโลกดิจิตอล ที่ถูกแสงแดดในยามกลางวันส่องสะท้อนไปมาบนผิวหน้าน้ำระยิบระยับไปหมด เขาสูดอากาศเข้าไปเต็มปอดแล้วค่อย ๆ เดินตรงไปที่ต้นไม้ต้นหนึ่งที่ใกล้กับทะเลสาบนั้น เขานอนฟุบลงอย่างสบายใจจนลืมไปเลยว่าเขาอยู่ที่ไหนกันแน่
อืมม...สบายจริง ๆ เลย...อบอุ่น มีความสุขจัง... การุรุมอนเอ่ยกับตัวเองแล้วนอนกลิ้งไปมาบนพื้นหญ้า แต่แล้วบางสิ่งบางอย่างก็ทำให้เขาเริ่มฉงนสงสัย วิวต่าง ๆ หยุดนิ่งค้าง ใบไม้ที่กำลังจะร่วงหล่นก็ลอยค้างบนอากาศราวกับว่าเวลาได้ถูกทำให้หยุดนิ่ง ยกเว้นตัวของเขา อะไร...นี่มันอะไรกัน...เกิดอะไรขึ้น!! เขาตกใจมองไปรอบ ๆ เพื่อดูว่ามีใครกำลังเล่นตลกกับเขาอยู่หรือเปล่า แต่แล้วแสงสว่างสีทองก็ได้ส่องออกมาตรงหน้าทะเลสาบ เขาเดินออกไปยังจุดที่แสงส่องออกมานั้นแล้วก็ตกใจเดินถอยห่างออกมา เมื่อแสงดังกล่าวกำลังลอยเข้ามาหาตัวของเขา
เอิ้บ!!...เฮ้ย!!..อะไร..อะไร!!... การุรุมอนอุทานขึ้นเมื่อเขารู้สึกว่าตัวของเขาเริ่มขยับไม่ได้ ทั้งขาหน้าและขาหลังถูกอะไรบางอย่างล็อกให้ติดอยู่กับพื้น เหมือนกับตั้งใจให้เขายองรับกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นตรงหน้าของเขา เขามองกลับไปยังก้อนแสงสว่างนั่นอีกครั้ง มันลอยหยุดนิ่งขึ้น ๆ ลง ๆ เหมือนกับมันมีชีวิตแล้วในที่สุดมันก็พูดออกมา
แสงสว่าง...แสงสว่าง...
แสงสว่างรึ...แสงสว่างอะไร... การุรุมอนถามสิ่งปริศนานั้น
แสงสว่าง...แสงสว่างเมื่อส่องไปที่วัตถุใด...ย่อมให้เงามืด...ย่อมให้เงามืด...เมื่อใดที่แสงสว่างบังเกิด...เงามืดก็จะปรากฏขึ้นตามมา...ไม่มีทางหลุดพ้นได้...
แสงสว่าง...เงามืด...นี่นายพูดเรื่องอะไร...
แสงสว่างที่ลอยอยู่นั้นเริ่มเปล่งแสงแรงขึ้นจนการุรุมอนต้องหันหน้าหนี เขาพยายามเหลือบมองดูแล้วเห็นแสงนั้นเริ่มค่อย ๆ ฝังเข้ามาตรงหน้าอกเขา เอ้ย...เฮ้ย จะทำอะไร!!...อย่านะ!!...ฉันไม่ใช่ศัตรูของนายนะ...อย่าโจมตีฉัน... การุรุมอนเอ่ยกับแสงพร้อมกับพยายามดิ้นไปมาจากแรงดึงที่ยังคงจับเท้าทั้งสี่ของเขา ในที่สุดแสงดังกล่าวก็จมหายเข้าไปในตัวของการุรุมอน เขารู้สึกร้อนวูบวาบแล้วก็ล้มลงนอนหอบอยู่ที่พื้นหญ้า จนกระทั่งเขามีแรงลุกขึ้นอีกครั้ง
นี่มันอะไรกัน...แสง...แสงสว่าง...อยู่ในตัวฉันงั้นหรอ... การุรุมอนพูดแล้วพยายามมองสำรวจตัวเองว่ามีอะไรผิดปกติหรือเปล่า แต่ก็ดูเหมือนว่าเขาก็ยังคงเป็นดิจิมอนหมาป่าเหมือนเดิม
สักพักเสียงปริศนานั่นก็พูดกับเขาอีกครั้ง แสงสว่าง...ย่อมให้เงามืด...เมื่อใดที่แสงสว่างบังเกิด...เงามืดก็จะปรากฏขึ้นตามมา...ไม่มีทางหลุดพ้นได้...
แสงสว่างย่อมให้เงามืด...เงา...เงา... การุรุมอนพูดแล้วหันมองไปข้างหลังเพื่อที่จะดูเงาของตัวเขาเอง แต่แล้วเขาก็ต้องตกใจมากเมื่อ เฮ้ย!!...เงา!!...เงาฉันหายไปไหน...ไหนบอกว่าแสงจะให้เงาไง
ฮึๆๆๆ...หาเงาอยู่รึการุรุมอน...นี่ไงเงาของแก!!...เงยหน้ามองดูสิ!!...
การุรุมอนรีบหันหน้ามาเมื่อได้ยินเสียงใครบางคนพูด ซึ่งเสียงนั้นเป็นเสียงโทนเดียวกับเสียงของเขาจนเขาเกือบจะนึกว่าตัวของเขาพูดเองซะด้วยซ้ำ....สิ่งที่อยู่ตรงหน้าก็คือ ดิจิมอนหมาป่าอีกตัวที่มีขนสีดำลายสีม่วง นัยน์ตาสีแดงเลือดราวกับปีศาจตนหนึ่ง.....การุรุมอน!!.....หน้าตาของเขาเหมือนกับการุรุมอนเปี๊ยบและตัวการุรุมอนเองก็เหมือนจะเคยเห็นดิจิมอนตัวนี้มาก่อนด้วย...
นาย...นี่นาย!!...Black Blackgarurumon!! การุรุมอนอุทานขึ้นด้วยความตกใจ ก่อนที่จะถูกดิจิมอนเงาของเขาเองกระโจนเข้ามากัดแบบไม่ทันตั้งตัว
อา...อ๊า!!...ฮึ้ย!!... การุรุมอนดิ้นตื่นทันควันแล้วมองไปรอบ ๆ ด้วยความตื่นตระหนก หน้าตาและร่างกายของเขามีแต่เหงื่อออกท่วมไปหมด วิซาร์ดมอนได้ยินเสียงการุรุมอนจึงรีบวิ่งมาดู
การุรุมอน...เป็นอะไรหรือเปล่า
แฮ่กๆ...ฉัน...ฉันคงแค่ฝันไป...แต่ว่ามันเหมือนจริงมาก...เหมือนจริงมากๆ... การุรุมอนหอบแฮ่กๆ ตอบแล้วลุกขึ้นมานั่งพัก ส่วนวิซาร์ดมอนก็พยักหน้าแล้วเดินกลับไปเฝ้ายามเมื่อเขาเห็นว่าการุรุมอนรู้สึกดีขึ้นแล้ว
*** อีกด้านหนึ่งของฟากเกาะ ณ ถ้ำที่มืดมิด ***
ฮืม การุรุมอน...นี่เป็นแค่การเริ่มต้นเท่านั้น...ไม่ช้าเราต้องได้พบกันอีก... เสียงของดิจิมอนหมาสีดำเอ่ยขึ้นในมุมมืดของถ้ำแล้วมองออกไปข้างนอก ด้วยเสียงหัวเราะที่เยือกเย็น
***************************************
รุ่งเช้าวันใหม่ก็มาถึง แต่ดูเหมือนว่ามันก็ไม่ต่างจากตอนกลางคืนมากนักเพราะหมอกควันสีดำเหล่านี้ยังคงลอยไปลอยมารอบ ๆ เกาะไฟล์โดยไม่มีที่สิ้นสุด การุรุมอนตื่นขึ้นอีกครั้งแล้วเดินออกมายืดเส้นยืดสายรอบ ๆ กองไฟที่มอดลง เขามองไปตรงจุดที่เฝ้ายามแล้วเห็นเลดี้เดวิมอนกำลังเดินเก็บผลไม้ตามต้นไม้แถวนั้น ก็เลยเดินเข้าไปทักด้วย
อรุณสวัสดิ์ เทลมอน
อรุณสวัสดิ์ การุรุมอน...เป็นไง เมื่อคืนนอนหลับสบายไหม... เลดี้เดวิมอนถามเขา ซึ่งดูเหมือนว่าเธอจะไม่รู้เรื่องเมื่อคืนที่การุรุมอนตกใจตื่น
อืม...ก็สบายดีแหละ...แล้วนี่ โอกามอนเค้าอาการดีขึ้นหรือยัง...
ดีขึ้นมากแล้วล่ะ ได้พักผ่อนเต็มที่ก็หายเร็วดีเลย...
อืม ดีแล้ว...เราจะได้เดินทางต่อซะที...เส้นทางอีกยาวและคงไม่ง่ายแน่ที่จะกลับไปยังภูเขาลูกนั้น...
การุรุมอนเอ่ยกับเธอแล้วคาบผลไม้ลูกนึงขึ้นมากินเล่นแล้วยิ้มให้ เดี๋ยวฉันขอไปดื่มน้ำที่ลำธารแถวนี้ซะหน่อยนะ เขาพูดแล้วเดินออกไป ส่วนเลดี้เดวิมอนก็หัวเราะเขาเล็กน้อยแล้วก็เดินกลับมาหาคนอื่น ๆ ที่นอนพักกันอยู่
เอ้า...ผลไม้มาแล้วจ้า...ตื่นได้แล้วสุภาพบุรุษ...
อืม...หืม อา...ดีจัง...ขอบใจมากเลดี้เดวิมอน วิซาร์ดมอนลุกขึ้นนั่งบิดตัวไปมา
โอย...ขอบใจนะ...ข้าเองก็กำลังหิวอยู่พอดี... โอกามอนเองก็ตื่นขึ้นแล้วค่อย ๆ พยุงร่างของเขาขึ้นมาพิงกับต้นไม้
เลดี้เดวิมอนยิ้มให้กับพวกเขาทั้งสองราวกับนางฟ้าแม้ว่าร่างของเธอคือร่างมืด เธอวางเหล่าผลไม้หลากสีลงกองกับพื้นแล้วเริ่มนั่งกินกับพวกเขาอย่างเอร็ดอร่อย
แล้วนี่การุรุมอนเขาไปไหนแล้วล่ะ... วิซาร์ดมอนถาม
ไปที่ลำธารน่ะ เดี๋ยวคงมา...
*** ณ ที่ลำธาร ***
การุรุมอนเดินอย่างสบายใจผ่านต้นไม้ลงไปที่ลำธาร แม้ว่าความมืดยังคงปกคลุมไปทั่วบริเวณแต่ว่าน้ำในลำธารก็ยังคงใสเห็นตัวปลา เขาย่อตัวลงดื่มน้ำโดยที่ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกใครบางคนมองอยู่ในพุ่มไม้ ณ อีกฟากหนึ่งของลำธารนี้ เขาถอนหายใจแล้วนั่งลงมองดูเงาสะท้อนของเขาในน้ำ เมื่อเขาเริ่มคิดถึงความฝันนั้นอีกครั้ง
ทำไมนะ...ทำไมเราถึงได้รับแสงสว่าง...แล้วแสงสว่างนั่นมันมาจากไหน...
*** เฟี้ยว!! *** อ๊ะ...ศัตรู!! *** ตูม!! ***
การุรุมอนกระโดดหลบการโจมตีปริศนาได้อย่างทันท่วงที แล้วหันมองไปยังอีกฟากหนึ่งของลำน้ำ ใครน่ะ ออกมาเดี๋ยวนี้นะ... การุรุมอนตะโกนขู่เงาตะพุ่มในดงไม้ตรงหน้า แล้วเห็นดิจิมอนผู้ที่โจมตีเขากระโดดออกมา อย่างแรกที่เขาสังเกตได้จากดิจิมอนตัวนั้นก็คือ เขาเป็นร่างสุนัขยืนสองขาที่ดูอ่อนเยาว์และน่ารักน่าเอ็นดูมาก ๆ ร่างกายของดิจิมอนตัวนั้นการุรุมอนคิดว่าปกติแล้วน่าจะเป็นสีน้ำเงิน แต่ว่าตอนนี้มันดูเป็นสีน้ำเงินปนดำด้วยพลังแห่งความมืดปกคลุมอยู่ บนหัวของเขามีผ้าโพกสีแดง ส่วนมือทั้งสองข้างก็สวมนวมสีแดงหนา ๆ ราวกับนักมวยผู้ชำนาญการต่อสู้ระดับเจ้าสังเวียน การุรุมอนมองดูดิจิมอนตัวนั้นด้วยความรู้สึกสองอย่างปนกัน นั่นคือ ดีใจที่ได้เห็นเผ่าพันธุ์เดียวกับตนเองในสถานที่แบบนี้ อีกทั้งดูเหมือนว่าการุรุมอนจะรู้จักเขาผู้นั้นเป็นอย่างดีอีกด้วย อีกความรู้สึกคือ ผิดหวังที่เห็นว่าตอนนี้ดิจิมอนเผ่าพันธุ์เดียวกับเขาตัวนั้น ถูกควบคุมด้วยพลังแห่งความมืด แล้วกำลังตั้งท่าที่จะโจมตีเขาอยู่
ฮึๆๆ...การุรุมอน...ต้องทำลาย...ต้องทำลายการุรุมอน ดิจิมอนสุนัขตัวนั้นพูดพึมพัม แล้วค่อย ๆ ย่างก้าวเข้ามา ทำท่าจะโจมตีการุรุมอนอีกครั้ง
Gao Gaomon!!...นี่นายจำฉันไม่ได้หรอ...ฉันเองการุรุมอนไง... การุรุมอนเดินถอยห่างทุกครั้งที่กาโอมอนเดินก้าวเข้ามาเรื่อย ๆ ถ้าจะตอบโต้มันก็ไม่ยากหรอกเพราะกาโอมอนเป็นแค่ร่างเจริญวัย แต่กาโอมอนตัวนี้ เขาเคยมาหาการุรุมอนที่บ้านอยู่บ่อย ๆ เพราะต่างคนต่างก็สันโดษเหมือนกัน บ้างก็มาคุยเล่น บ้างก็มาพักค้างแรม แต่ส่วนใหญ่แล้ว กาโอมอนมักจะมาหากรุรุมอนเพื่อต้องการเรียนรู้ทักษะการต่อสู้ซะมากกว่า เขาอยากเก่งกาจ อยากพัฒนาตนเองให้เหมือนการุรุมอนผู้มีสายเลือดของดิจิมอนที่ถูกเลือกอยู่ในตัว ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและการุรุมอนนั้นบางทีแทบจะเรียกได้ว่า เหมือนกับพี่น้องเลยก็ว่าได้
การุรุมอน...ต้องทำลาย...ต้องทำลาย...ย๊า!! กาโอมอนคำรามขู่ใส่การุรุมอนแล้วพุ่งตรงเข้ามาหาเขาพร้อมหมัดข้างหนึ่งที่เล็งเป้ามาทางเขาแบบตรง ๆ
เฮ้ย!! อย่านะกาโอมอน...กาโอมอน!!...
*** ตูม!!...*** เสียงระเบิดของพื้นดินที่แตกกระจายดังสนั่นลั่นไปทั่ว แรงต่อยของกาโอมอนอัดโดนพื้นแบบเต็ม ๆ แต่โชคดีมากที่การุรุมอนกระโดดหลบออกมาได้อย่างหวุดหวิด เขาหันมามองการุรุมอนแล้วพุ่งเข้ามาโจมตีด้วยอีกครั้งซึ่งคราวนี้เสียงระเบิดดังมากกว่าเดิมจนกระทั่งพวกวิซาร์ดมอนได้ยิน
*** ตูม!!...***
เสียงระเบิดนี้... โอกามอนเอ่ยเป็นคนแรก
แย่แล้ว!!... วิซาร์ดมอนเอ่ยตามมาพร้อมกับหันไปทางเสียง
การุรุมอน!!... เลดี้เดวิมอนเอ่ยไม่รอใคร แล้วรีบวิ่งไปที่ลำธารก่อนที่คนอื่น ๆ จะวิ่งตามมา
ทันทีที่ทั้งสามมาถึง พวกเขาก็เห็นดิจิมอนสุนัขสองตัวกำลังต่อสู้อยู่ข้างลำธาร โดยฝ่ายหนึ่งก็พยายามโจมตีแบบไม่คิดชีวิตในขณะที่อีกฝ่ายก็พยายามหลบหลีกอย่างรวดเร็ว
การุรุมอน!!...ระวังนะ...เดี๋ยวฉันจะลงไปช่วยเดี๋ยวนี้แหละ เลดี้เดวิมอนพูดแล้วทำท่าจะบินโฉบลงมาแต่ว่า การุรุมอนรีบตะโกนห้ามเอาไว้ เดี๋ยวก่อนเทลมอน!!...กาโอมอนเค้า!!...***เปรี้ยง!!*** โอ้ย!!... การุรุมอนร้องเจ็บเมื่อเขาพลาดท่าโดนกาโอมอนต่อยเข้าที่สีข้างจนกระเด็นออกมา ส่วนคนอื่น ๆ ที่มองดูอยู่ก็ตกใจรีบวิ่งลงมาช่วย แต่ว่ากาโอมอนก็พุ่งเข้าไปปล่อยหมัดดินระเบิดใส่พื้นที่พวกเขาวิ่งมาอย่างรุนแรง
*** ตูม!!...*** โอ้ย!! อ๊า!! ว้าย!! พวกวิซาร์ดมอนโดนแรงระเบิดเข้าอย่างจังจนกระเด็นออกมาสลบแน่นิ่งอยู่กับพื้น
การุรุมอนได้ยินเสียงเพื่อน ๆ ถูกโจมตีเลยรีบลุกขึ้นแล้วกระโจนเข้าตะครุบกาโอมอนอย่างแรง กาโอมอนโดนแรงกระแทกของการุรุมอนจนเสียหลักล้มลงกับพื้น กรรรร...การุรุมอน...ต้องทำลาย...ต้องทำลาย!! กาโอมอนส่งเสียงขู่การุรุมอนแล้วกำหมัด ทำท่าจะสวนหมัดตอบโตการุรุมอนแต่การุรุมอนรีบผละออกมาได้เสียก่อน
พอได้แล้วน่ากาโอมอน...นายเคยบอกฉันไม่ใช่หรอว่านายอยากมีฝีมือเพราะนายต้องการช่วยเหลือคนอื่น ไม่ใช่ทำร้ายคนอื่นแบบนี้!!... การุรุมอนพูดพยายามเตือนสติแต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผล กาโอมอนลุกขึ้นมาอีกครั้ง โดยคราวนี้มีสีหน้าจริงจัง สายตาของเขาจ้องมาที่การุรุมอนแบบจะกินเลือดกินเนื้อในขณะที่ริมฝีปากของเขาเริ่มเผยเขี้ยวที่แหลมคมออกมา การุรุมอนรู้สึกว่า คำพูดของเขาดูเหมือนจะไม่เข้าหูกาโอมอนเลยแม้แต่น้อย...สงสัยคงต้องใช้กำลังแล้วล่ะ...
หลังจากการตัดสินใจที่ต้องใช้กำลังเป็นทางออกสุดท้าย การุรุมอนได้เดินเข้ามายืนอยู่ตรงหน้ากาโอมอนผู้ที่กำลังตั้งท่าเตรียมพร้อมรับมือกับการต่อสู้ที่กำลังจะเริ่มขึ้น จากที่แล้วมา ที่การุรุมอนเคยเป็นคู่ซ้อม คอยให้คำแนะนำและสอนการโจมตีแบบต่าง ๆ ให้แก่กาโอมอนราวกับน้องคนหนึ่งในอดีต แต่เวลานี้กาโอมอน...ดิจิมอนสุนัขตัวน้อยตัวนี้กำลังจะใช้ทักษะที่เรียนมาจากการุรุมอน มาทำร้ายการุรุมอนซะเอง
ฮึ่ม!!...ตายซะเถอะ!! กาโอมอนกระโดดขึ้นฟ้าแล้วพุ่งหมัดดินระเบิดลงมาที่การุรุมอนอย่างรวดเร็วโดยหวังว่าจะซัดการุรุมอนให้โดนอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ง่ายเหมือนเมื่อกี้แล้ว
*** เปรี้ยง!!...ผัวะ!! *** โอ๊ย!!... กาโอมอนร้องเจ็บเมื่อเขาถูกการุรุมอนตวัดหางที่เรียวยาวฟาดเข้าเต็มหน้าก่อนที่หมัดของเขาจะถึงเป้าหมาย เขากระเด็นออกไปหลายเมตรแต่ก็ยังมีแรงลุกขึ้นมาได้อีกโดยมีรอยแผลถลอกอยู่บนหน้าของเขา กรรรร....การุรุมอน!!...ตาย ตาย ตาย!!... เขาเริ่มบ้าคลั่งแล้งพุ่งเข้ามาต่อยแบบไม่ยั้ง แต่ว่าการุรุมอนอาศัยความเร็วของเขาหลบได้ทุกกระบวนท่าอย่างชำนาญ โธ่เอ้ย เจ้าเด็กน้อย!!...ที่ฉันสอนมา นายทำได้แค่นี้เองเรอะ!!... การุรุมอนพูดเย้ยหยั่นซึ่งก็ทำให้กาโอมอนทวีความโกรธมากขึ้นแล้วโจมตีแบบบ้าคลั่ง ความประหม่าเริ่มเกิดขึ้นจนการุรุมอนเริ่มเห็นช่องโหว่ของการโจมตีแบบรัว ๆ นี้ เขาจับจังหวะของกาโอมอนแล้วกระโดดข้ามไปข้างหลังตามด้วยการกระโจนกัดด้วยเขี้ยวที่แหลมคมและเย็นยะเยือก
Sub-zero Ice Fang!! อ๊า!! กาโอมอนร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อเขี้ยวเยือกแข็งของการุรุมอนได้ฝังจมเข้าไปที่ไหล่ข้างหนึ่งของเขา ร่างกายของเขาหยุดนิ่งเหมือนถูกแช่แข็งด้วยความเย็นก่อนที่จะมีบางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้น
*** แว้บๆๆ...แว้บๆๆ...แว้บๆๆๆๆ *** แสงสีทองอันสว่างไสว ทันใดนั้นมันก็ส่องประกายออกมาจากตัวของการุรุมอนผู้ที่ยังคงกัด ฝังเขี้ยวเยือกแข็งของเขาอยู่ที่ไหล่ของกาโอมอน เขาไม่เคยคิดว่าเขาจะต้องมาทำอะไรแบบนี้กับกาโอมอนเลย กาโอมอนยังเด็กและยังอ่อนประสบการณ์นัก เขาแทบไม่อยากเชื่อเลยว่า ตอนนี้เขากำลังทำร้ายน้องคนที่เขาคอยประคบประหงมมาตลอด ความสงสารและความเป็นห่วงของเขาเริ่มทำให้แสงสว่างทวีความแรงมากยิ่งขึ้นจนกระทั่งมันเริ่มเคลื่อนตัวไปปกคลุมร่างของกาโอมอน แสงสว่างค่อย ๆ เจือจางชำระล้างความมืดที่ปกคลุมรอบ ๆ ตัวไปทีละส่วน ๆ จนสีขนของกาโอมอนเริ่มเปลี่ยนกลับมาเป็นสีน้ำเงินสดใส แววตาสีแดงที่เหมือนปีศาจก็เริ่มกลับมาส่องประกายเหมือนดิจิมอนปกติอีกครั้ง การุรุมอนคลายการกัดแล้วเดินถอยออกด้วยความตกตะลึง อะไร...อะไรล่ะนี่... การุรุมอนเอ่ยขึ้นแล้วจ้องมองไปยังแสงสว่างนั้น ซึ่งตัวเขาเองก็ยังไม่แน่ใจเลยว่านั่นเป็นพลังที่มาจากตัวของเขาเองหรือนี่
ไม่นานแสงสว่างก็เริ่มดับลง สิ่งที่การุรุมอนเห็นคือ กาโอมอน...กาโอมอนคนเดิมที่เขาเคยเห็น ดิจิมอนสุนัขตัวน้อยไร้เดียงสาสีน้ำเงิน แววตาสีทองที่เป็นโทนสีเดียวกับของการุรุมอน หมัดทั้งสองข้างสวมนวมสีแดงสดใสซึ่งเป็นสีเดียวกับผ้าโพกหัวของเขา เขากระพิบตาเล็กน้อยเหมือนคนที่เพิ่งตื่นนอนแล้วมองไปรอบ ๆ ตัวด้วยความสงสัยก่อนที่เขาจะหันมาเห็นการุรุมอนที่ยืนอยู่ตรงนั้น
การุรุมอน...พี่การุรุมอน...
เสียงเรียกของกาโอมอน ทำให้การุรุมอนรู้สึกดีใจมากแล้วรีบวิ่งเข้าไปหา ส่วนกาโอมอนเองก็วิ่งเข้ามากระโดดกอดการุรุมอนเช่นเดียวกัน ลักษณะอาการท่าทางของดิจิมอนตัวน้อยตัวนี้เปลี่ยนไปจากเมื่อกี้ ความโกรธแค้นและความดุร้ายต่าง ๆ ได้มลายหายไปจนหมดสิ้น กาโอมอนทั้งกอดทั้งไซร้การุรุมอนยังกับเด็ก ก่อนที่การุรุมอนจะนั่งลงแล้วปล่อยให้เขาลื่นไหลลงมา โว้ว พี่การุรุมอน...ผมดีใจจังที่เจอพี่วันนี้...แต่ว่านี่ผม...มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงอ่ะ...
การุรุมอนได้เพียงแต่ยิ้มแล้วลูบหัวกาโอมอนเขาเล็กน้อย เขาไม่อยากจะเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้กับกาโอมอนเลย แต่เขาคิดว่าถึงจะปกปิดไปก็คงปกปิดไม่อยู่หรอก สถานการณ์ของเกาะไฟล์ที่เป็นอยู่ในขณะนี้มันชัดเจนมากจนทุกคนสามารถรู้ได้ด้วยตัวเอง เขามองกลับไปที่กลุ่มเพื่อนคนอื่น ๆ ที่ดูเหมือนว่าจะได้รับพลังแห่งแสงสว่างจากเขาจนสามารถยันตัวลุกขึ้นมาได้อีกครั้ง เขาหันกลับมาแล้วเริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดให้กาโอมอนฟังซึ่งในระหว่างนั้นเพื่อน ๆ คนอื่น ๆ ก็วิ่งเข้ามาหาการุรุมอนด้วยความเป็นห่วง
อะไรนะ!!...นี่ผม...ผมโดนพลังแห่งความมืดอย่างงั้นหรอ...แล้วที่ผมทำไรพวกพี่ ๆ ไปบ้างหรือเปล่า...พี่การุรุมอนเจ็บตรงไหนไหม!! กาโอมอนพูดด้วยความตกใจแล้วรีบปีนป่ายขึ้นไปบนตัวการุรุมอนเพื่อตรวจดูว่าเขาได้ทำการุรุมอนเจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่า การุรุมอนเองก็อดขำไม่ได้กับความเป็นเด็กของน้องคนนี้ เขาปล่อยให้กาโอมอนคลานไปมาบนหลังของเขาแล้วหันมาพูดคุยกับคนอื่น ๆ ที่ยืนมองดูอยู่ด้วยความสงสัย
การุรุมอน...แปลกมาก...ทำไมกาโอมอนถึงกลับมาเป็นปกติได้ล่ะ...เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกับพวกนายหรือเปล่า วิซาร์ดมอนเป็นคนถามคนแรก แล้วมองดูกาโอมอนอย่างละเอียดจนเขาแน่ใจแล้วว่ากาโอมอนกลับมาเป็นปกติแล้วจริง ๆ
ฉัน...ฉันเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน...มันมีแสง...แสงสว่างส่องออกมา...แสงนั่นมันทำให้กาโอมอนกลับมาเป็นปกติ
แสงสว่าง....แสงสว่างอะไร...แสงสว่างนั่นมากจากไหนล่ะ... เลดี้เดวิมอนถาม
แสงสว่าง...มันมาจาก...มาจาก...ตัวของฉันเอง... การุรุมอนตอบแล้วเดินไปที่ลำธาร เขาก้มลงมองดูเงาสะท้อนของเขาในน้ำด้วยความสงสัย คำถามหลายอย่างเริ่มผุดขึ้นมาในใจของเขา ทั้งเรื่องของแสงสว่างปริศนาที่ปรากฏออกมา...ความฝันที่เหมือนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง...และเรื่อง...เรื่องเงาแห่งความมืดที่เกิดขึ้นมาจากตัวของเขาเอง....