Take me back to my home

--- ( Main Character : Garurumon and Tailmon ) ---

 Warning : ฟิคชั่นต่อไปนี้ ผู้แต่งขอสงวนสิทธิ์ ห้ามคัดลอก ห้ามดัดแปลง ห้ามตีพิมพ์เผยแพร่หรือนำไปแอบอ้าง รวมทั้งห้ามกระทำการใดทั้งสิ้นกับฟิคชั่นนี้ นอกจากอ่านเพื่อความบันเทิงเท่านั้น  ถ้าพบเห็นจะเอาเรื่องอย่างถึงที่สุดแล้วจะไม่นำเรื่องอื่นๆมาลงอีก

------- ณ บ้านอันแสนสุขของการุรุมอนที่ตั้งอยู่ริมทะเลสาบของเกาะไฟล์  การุรุมอนลุกขึ้นจากเตียงนอนยาวของเขาเมื่อแสงอาทิตย์ยามเช้าเริ่มสาดส่องเข้ามาในบ้าน  เขายืดเส้นยืดสายตัวเองตามประสาสุนัขที่เพิ่งตื่นนอนแล้วเดินออกมานอกบ้าน   อากาศยามเช้าวันนี้ช่างดีจริง ๆ ท้องฟ้าสดใส มีเมฆเล็กน้อย แสงจากดวงอาทิตย์ส่องกระทบผืนน้ำของทะเลสาบ เกิดแสงระยิบระยับออกมาอย่างสวยงาม สายลมเย็น ๆ ที่พัดโบกผ่านต้นไม้ใบหญ้ารอบ ๆ ตัวของการุรุมอน ทำให้เขารู้สึกสดชื่นขึ้นมาก  เขาเดินไปนั่งอยู่ที่ริมทะเลสาบอยู่สักพักก่อนที่จะย่อตัวลงไปดื่มน้ำและล้างหน้าล้างตาของเขาเอง -------

" เอ้!! การุรุมอน อรุณสวัสดิ์ " เสียงของอากุมอนเรียกการุรุมอนก่อนที่จะมานั่งลงข้าง ๆ เขาอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง

" สวัสดีอากุมอน เช้านี้เป็นไงบ้าง ? " การุรุมอนขยับตัวขึ้นมานั่ง แล้วหันไปยิ้มทักให้กับเพื่อนสนิทของเขา

" ก็งั้น ๆ แหละ...แต่นี่...ลองดูข่าวนี้หน่อยสิ..." อากุมอนวางหนังสือพิมพ์ประจำวันนี้ลงบนพื้นหญ้าให้การุรุมอนอ่านดู

" อืม...ข่าวไหนล่ะ?...หืม? " การุรุมอนนอนลงแล้วเริ่มอ่านทีละหัวข้อข่าว ซึ่งมีดังนี้

" ไทแรนโนมอนตกต้นไม้เพราะคิดว่าตัวเองมีปีก...เบิร์ดรามอนไล่จิกหนูจนชนเสาไฟฟ้า!!??...เวลมอนว่ายน้ำชนกันอาการสาหัสเพราะจราจรน้ำไม่มาทำงาน!!!???..."

        หลาย ๆ คนคงงงหรือไม่ก็ขำกับข่าวเหล่านี้ ซึ่งการุรุมอนก็กำลังทำเหมือนกับคุณ  แต่ว่านี่คือเหตุการณ์ปกติที่มีอยู่ประจำหลังจากโลกดิจิมอนกลับคืนสู่ภาวะเดิม

" !!...อะไรของนายเนี่ย อากุมอน??...มีแต่ข่าวติ๊ง ๆ ต๊อง ๆ ทั้งนั้นเลย..." การุรุมอนกุมขมับด้วยเท้าหน้าข้างหนึ่งของเขา ในขณะที่อากุมอนหัวเราะอยู่พักใหญ่

" ฮ่าๆๆไม่ใช่ ไม่ใช่...ฉันหมายถึงข่าวนี้...นี่!!...หัวข้อข้างล่างต่างหาก..." อากุมอนเลื่อนหนังสือพิมพ์ขึ้นมาจนการุรุมอนเห็นหัวข้อที่เขายังไม่ได้อ่าน

" ประกาศดิจิมอนหาย!!...เมื่อวานนี้เจ้าหน้าที่ตำรวจสถานีเกาะไฟล์ ได้รับแจ้งว่ามีกลุ่มนักท่องเที่ยวกลุ่มหนึ่ง หลงเข้าไปในป่าของเกาะไฟล์ ทางตำรวจจึงรุดเข้าตรวจสอบเพื่อค้นหาผู้สูญหาย ณ บริเวณที่เกิดเหตุจนกระทั่งพบกลุ่มนักท่องเที่ยวกลุ่มดังกล่าวที่ละคน  แต่ปรากฏว่า หนึ่งในจำนวนนักท่องเที่ยวนั้นยังคงพลัดหลงอยู่ในป่า ซึ่งไม่สามารถทราบว่าบริเวณไหน  จากการตรวจสอบ ทางตำรวจคาดว่า นักท่องเที่ยวดังกล่าว คงหลงเข้าไปอยู่ส่วนลึกของป่า   รูปพรรณสัณฐานของผู้สูญหาย เป็นเพศหญิงอายุราว 18 - 19 ปี  มีลักษณะผิวขาว หูยาวปลายแหลม และที่หางของเธอจะมีลูกกระพรวนทองผูกอยู่  จึงได้ใคร่ขอให้ผู้ที่พบเห็นกรุณาแจ้งกลับต่อสำนักงานตำรวจดิจิมอนเวิลด์ด้วย "

         การุรุมอนนั่งรายละเอียดดังกล่าวอยู่พักใหญ่แล้วหันมาถามอากุมอน " แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันเล่า ?...คนหายก็ให้ตำรวจตามเอาสิ..."

" อ้าว!!...ก็บริเวณตำรวจสงสัยว่าที่ผู้หญิงคนนั้นน่าจะอยู่ก็มันแถว ๆ บ้านนายนี่...ถ้านายเจอเธอก็ช่วยบอกตำรวจด้วย.. แล้วนี่ฉันยังได้ข่าวว่า...เธอเป็นลูกผู้ดีมีตระกูลซะด้วยน้า..." อากุมอนพูดแซว ๆ แล้วยักไหล่ใส่การุรุมอน

" เออๆๆๆ...ถ้าฉันเจอแล้วจะบอก...แล้ว อืม...เดี๋ยวฉันจะต้องออกไปหาอาหารแล้ว นายจะเอาอะไรไหม ?..." การุรุมอนลุกขึ้นถาม

" อ๋อ ไม่ล่ะ ขอบคุณนะ....คือเดี๋ยวฉันก็ต้องไปแล้วล่ะ...มีธุระน่ะ..."

" ฮ้อ...มีเที่ยวกับกิ๊กใช่ม้า ??...อะแน่!! " การุรุมอนแซวกลับทำเอาอากุมอนหน้าแดงเลย

" หา!!...กะ..กิ๊ก!...กิ๊กไร??....ใครบอกว่าฉันมีกิ๊ก ?...ไม่เอาและกลับดีกว่า...ไปล่ะการุรุมอน..." อากุมอนตัดบทแล้วรีบร่ำลาเดินเข้าป่าไปอย่างเขินอาย ซึ่งทำให้การุรุมอนแอบหัวเราะเขาเล็กน้อย   หลังจากนั้นการุรุมอนก็เริ่มเดินเข้าป่าเพื่อไปหาอาหารเช้าของเขา

------- ณ ป่า ของโลกดิจิมอนนั้น มีหลายสิ่งหลายอย่างที่คล้ายคลึงกับป่าในโลกของมนุษย์มาก ไม่ว่าจะเป็นต้นไม้ใหญ่ แม่น้ำธาร โขดหินน้ำตก รวมทั้งสัตว์ป่าบางชนิดที่ถูกก็อปปี้เลียนแบบมาจากโลกมนุษย์ -------

" อา กวาง... " การุรุมอนกระซิบพูดกับตัวเองเบา ๆ ในขณะที่เขากำลังหมอบซุ่มอยู่ในพุ่มไม้  สายตาของเขาจับจ้องไปที่เหยื่อเป้าหมาย  ขาหน้าและขาหลังของเขาอยู่ในท่าเตรียมพร้อมที่จะกระโจนออกมาเมื่อเขาเห็นกวางตัวนั้น เดินเข้ามาเล็มหญ้าใกล้ ๆ เขา

" เอาล่ะ...หนึ่ง...สอง...และ... "  ** ป้าบ!! ** เสียงดังของใครบางคนตบหน้าการุรุมอนอย่างแรง ทำให้กวางตื่นและวิ่งหนีจากไปก่อนที่เขาจะจับมันได้

" โอ้ย!! อะไรเนี่ย!!... " การุรุมอนลุกขึ้นมาประคบแก้มของเขาแล้วรีบมองไปรอบ ๆ ตัวเพื่อหาคนที่ตบหน้าเขา

" เธอนี่ใจร้ายจริง ๆ เลย....คิดจะทำร้ายได้แม้กระทั่งกวางที่น่ารัก ๆ " เจ้าของเสียงกระโดดลงมาจากต้นไม้เหนือการุรุมอน  รูปร่างหน้าตาของผู้นั้น การุรุมอนสามารถเดาได้ว่าเป็นผู้หญิง ผิวของเธอขาวไปทั้งตัว  หน้าของเธอยื่นยาวเล็กน้อยคล้ายกับลูกแมว  หูแหลมตั้งชัน ตาสีฟ้า มือทั้งสองข้างของเธอก็ถูกสวมไว้ด้วยถุงมือ เหลือเพียงแต่กรงเล็บเท่านั้นที่โผล่ออกมาไว้ใช้ในการป้องกันตัว  หางของเธอเรียวยาวสะบัดไปมาคล้ายกับของการุรุมอนเพียงแต่ของเธอสีอ่อนกว่า

" นี่คุณ!! กล้าดียังไงที่มาตบหน้าผม!!...ผมมาหาอาหารเช้า...ถ้าไม่ให้กินกวาง จะให้ผมกินแมวแถวนี้หรือไง ?  " การุรุมอนตอบกลับพร้อมกับกระโจนเข้าหาแมวสาวตัวนั้น จนเธอป้องกันตัวไม่ทันแล้วล้มลงไปนอนอยู่ข้างล่างเขา  เธอพยายามสะบัดตัวให้หลุด แต่ดูเหมือนว่ากรงเล็บทั้งสองข้างของเธอได้ถูกเท้าหน้าของการุรุมอนกดทับไว้เรียบร้อยซะแล้ว

" อ๊า!!...ปล่อย...ปล่อยฉันนะ!!...ปล่อยซิ!!... "

         การุรุมอนหัวเราะในลำคอก่อนที่จะโน้มตัวลงมา ทำท่าเหมือนกับหมาป่าที่กำลังลงมือจะกินเธอ " อืม...จะว่าไปแล้ว ผมเองก็ไม่เคยกินแมวมาก่อนเลย...ลองซักครั้งคุณคงไม่ว่าล่ะมั้ง!!..."

" อ๊าย!!...อย่า...อย่ากินฉันนะ!!...ฉันขอโทษ ขอโทษที่ตบเธอ!!... " แมวสาวดิ้นมากขึ้นเมื่อเธอเห็นการุรุมอนแยกเขี้ยวใส่เธอจนเธอเริ่มรู้สึกกลัว

" หืม...ก็เท่านั้นแหละ ที่ผมต้องการ..." การุรุมอนยิ้มให้แล้วค่อย ๆ ผละออกมาจากแมวสาวผู้นั้น  เขาเอาเท้าหน้าข้างหนึ่งประคบแก้มเขาอีกทีเมื่อรู้สึกว่ามันยังระบมอยู่

" อูย...แล้วนี่คุณเป็นใคร ?...มาทำอะไรอยู่ในป่าลึกแบบนี้ ?...." การุรุมอนถามแล้วมองสำรวจแมวสาวด้วยความสงสัย

" คือฉัน...ฉันหลงทาง...พลัดหลงกับเพื่อน ๆ มาอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้... " แมวสาวลุกขึ้นมาปัดฝุ่นตามแขนขาของเธอก่อนที่จะนั่งลงตรงหน้าการุรุมอนอีกครั้ง

         การุรุมอนได้ยินที่แมวสาวพูดแล้วนิ่งอยู่ไปสักพัก เมื่อเขาเริ่มนึกถึงข่าวที่เพิ่งอ่านมาเมื่อเช้านี้   เขาเดินอ้อมไปอยู่ข้างหลังของแมงสาวแล้วมองลงมาดูที่หางเธอ ทำเอาเธอตกใจมากแล้วตบหน้าของเขาอีกหนึ่งฉาดใหญ่

** ป้าบ!! ** " โอ๊ย!! อะไรของคุณอีกล่ะเนี่ย!!??..." การุรุมอนโดดออกห่างแล้วกุมแก้มอีกข้างที่เพิ่งโดนตบ ในขณะที่เธอหันมาเท้าเอวมองเขาด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ

" ตาบ้า!!...กล้าดียังไงถึงมามองก้นฉัน!! "

" เฮ้ย!! ไม่ใช่ ไม่ใช่!!...ผมแค่อยากจะดูหางของคุณเท่านั้นเอง...หางน่ะ หาง!!..." การุรุมอนรีบตอบอย่างทันควันเมื่อเขารู้สึกว่ากำลังถูกกล่าวหาว่าเป็นดิจิมอนลามก

" หางของฉัน ?...หางของฉันมันมีอะไรหรอ ?... " แมวสาวลุกขึ้นแล้วรีบหันมายกหางของเธอดู ทำให้เกิดเสียงของลูกกระพรวนดังขึ้นมาจากส่วนปลายของหางเธอ

" อ้า นั่นไง!!...เธอนี่เองคือคนที่เขาตามหาอยู่..." การุรุมอนเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นลูกพรวนนั้น

" จริงหรอ ?...งั้นฉันก็จะกลับบ้านได้แล้วล่ะซิ...ดีใจจังเลย!! " แมวสาวกระโดดโลดเต้นพูดกับการุรุมอนด้วยความดีใจ

" ใช่...แต่ว่าไปทางนี้คงไม่ได้แน่...ไปบ้านผมก่อนล่ะกัน แล้วผมจะพาคุณไปหาตำรวจส่งคุณกลับบ้าน..." การุรุมอนพูดกับแมวสาวแล้วค่อย ๆ นั่งลงอยู่ข้าง ๆ เธอ

" เอ้า!! ขึ้นมาสิครับ...ผมไม่อยากให้คุณหลงป่าไปตบหน้าใครต่อใครเขาอีก..."

" นี่ตาบ้า!!..ฉันไม่ได้... " " เอาล่ะ ๆ ครับ!! ขึ้นมาเถอะคร้าบคุณผู้หญิง..."  การุรุมอนพูดขอร้องตัดบทในขณะที่แมวสาวเริ่มปีนป่ายขึ้นมานั่งอยู่บนหลังของการุรุมอน

" เกาะให้ดี ๆ ล่ะ...ไปล่ะนะ..." การุรุมอนลุกขึ้นช้า ๆ แล้วเริ่มเดินกลับไปยังทางมาบ้านของเขา ซึ่งระหว่างเดินทาง แม่แมวสาวที่บนหลังของเขาทำท่าทำทางเหมือนขี่สัตว์ชมวิว โดยไม่รู้เลยว่าสุภาพบุรุษของเธอเริ่มที่จะหิวแล้วแต่เขาก็อดทนเดินต่อไปเรื่อย ๆ

" นี่!!..เอ่อ คุณ...คุณอาศัยอยู่ที่นี่หรอ ? "

" ใช่...ผมอยู่ที่นี่มาตลอด...ผมชื่อการุรุมอน แล้วคุณ...เอ่อ...ชื่อเทลมอนใช่ไหม ?.."

แมวสาวตกใจเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่าการุรุมอนจะรู้จักสายพันธุ์ของเธอ " อ่า...ใช่ค่ะ...เอ่อ คุณเคยเห็นเทลมอนตัวอื่น ๆ มาก่อนหรอ "

" ใช่...ตอนที่ผมผจญภัยไปกับคู่หูของผม ผมก็ได้เจอกับเทลมอนตัวนึง เธอเหมือนคุณมากเพียงแต่ที่หางของเธอจะมีแหวนสวมอยู่..."

" นี่คุณหมายถึง...เทลมอน...เทลมอนที่เป็นดิจิมอนของเด็กที่ถูกเลือกใช่ไหม ?...ถ้ายังงั้น คุณเองก็..."

" ครับ...ผมก็คือ หนึ่งในดิจิมอนของเด็กที่ถูกเลือก ที่เคยช่วยโลกใบนี้เอาไว้ในอดีต..."

       เทลมอนเริ่มรู้สึกตื่นเต้นปนกับความเขินอายเมื่อเธอรู้ว่าเธอกำลังนั่งสนทนากับวีรบุรุษอยู่ " ว้าว!!...ยอดเลย ยอดเลย...นี่ฉันกำลังนั่งอยู่บนหลังของฮีโร่อยู่หรือนี่!! "

" ใช่ ยอดมาก ๆ...โดยเฉพาะตอนที่คุณตบฮีโร่คนนี้ไปตั้งสองฉาดเพราะหาว่าเขาเป็นดิจิมอนลามกนิสัยไม่ดี..." การุรุมอนหยุดเดินแล้วพูดประชดเทลมอนเล็กน้อย ฝ่ายเทลมอนรู้ตัวว่าผิดจึงเอนตัวเข้าไปกอดลำตัวของการุรุมอนเป็นการขอโทษ " โถ ๆๆ ฉันขอโทษ...ก็ฉันไม่รู้นี่ว่า ฮีโร่อย่างคุณ จะมาอยู่ในป่าลึกแบบนี้นี่..."

------ การุรุมอนถอนหายใจเล็กน้อยแล้วก็เดินต่อไปจนกระทั่งพวกเขาทั้งสองก็มาถึงบ้านริมทะเลสาบของการุรุมอน

" เอาล่ะ ถึงแล้ว..." การุรุมอนนั่งลงช้า ๆ เพื่อให้เทลมอนสามารถไต่ลงมาจากหลังของเขาได้   เทลมอนมองไปที่ทะเลสาบที่ส่องประกายไปด้วยแสงอาทิตย์ แล้วมองไปรอบ ๆ ตัวของเธอด้วยรอยยิ้มที่สดใส

" โอ้โห...สวยจริง ๆ เลย...ฉันอยากจะมีบ้านอยู่กลางธรรมชาติแบบนี้จัง..."

      การุรุมอนยิ้มให้กับเทลมอนเมื่อเห็นว่าเธอเริ่มจะสบายใจขึ้น ก่อนที่จะพาเธอไปนั่งด้วยกันที่ริมทะเลสาบ ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นเดิมที่อากุมอนมานั่งเมื่อเช้า   การุรุมอนเกร็งตัวเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่าท้องของเขาเริ่มส่งเสียงโครกครากอยู่ข้างใน แต่โชคดีที่เทลมอนไม่ได้ยินเสียงดังกล่าว

" เอ่อ...นี่มันก็ใกล้จะกลางวันแล้ว ผมว่าเดี๋ยวผมจะออกไปหามื้อเที่ยงมาให้คุณทาน...คุณรออยู่ที่นี่นะ เดี๋ยวผมมา..." การุรุมอนลุกขึ้นแล้วทำท่าจะเดินออก แต่เทลมอนรีบจับขาข้างหนึ่งของเขาไว้ข้างหนึ่งแล้วหลบตาเขาด้วยความเขินอาย " เอ่อ คือ ไม่ต้องหรอกค่ะ....คือ ฉัน...อยากทานนั่นมากกว่า..." เทลมอนชี้ไปที่กลางทะเลสาบบริเวณน้ำตื้น ๆ ให้การุรุมอนเห็นฝูงปลาที่กำลังกระโดดไปมาอยู่บนผืนน้ำ

" ปลา...อ๋อ ใช่...คุณชอบทานปลานิ..เอาเลยสิ ไปจับเลย...ผมไม่ว่าหรอก..."

         เทลมอนกระตุกขนตรงขาของเขาเล็กน้อยแล้วมีสีหน้าที่เขินอายมากกว่าเดิม " เอ่อคือ ฉัน....ฉันจับปลาไม่เป็น..."

" อ๋อ ใช่...คุณจับปลาไม่เป็น...!!...ห๊า!! จับปลาไม่เป็น!!..." การุรุมอนเผลอเคลิ้มพูดไปกับเทลมอนไปสักพัก จนสติของเขาเรียกกลับมาอีกครั้ง เมื่อเขาได้ยินว่าเธอจับปลาไม่เป็น   เทลมอนนั่งกอดเข่าอายมากขึ้นเมื่อการุรุมอนเดินเข้าไปถามเธออีกครั้ง

" คุณเป็นแมว..." " ใช่..."

" คุณชอบทานปลา..." " ใช่..."

" คุณอยากกินปลา !..." " ใช่ !..."

" แต่คุณจับปลาไม่เป็น!!??..." " ใช่ !!..."

" โอ้มายก็อด!! พระเจ้าจอร์จมันยอดเยี่ยม...แมวจับปลาไม่เป็น..." การุรุมอนนั่งลงไปกุมขมับข้าง ๆ แมวสาวเหมือนกับว่านั่นมันเป็นปัญหาของเขาเองซะยังงั้น

" เฮ้อ...แล้วคุณจะให้ผมทำยังไง ?..." การุรุมอนถอนหายใจเล็กน้อยแล้วหันไปมองเทลมอน ผู้ซึ่งกำลังทำหน้าเหมือนลูกแมวไร้เดียงสาเพื่อขอความเห็นใจจากเขา

" ช่วยจับปลาให้ฉันหน่อยสิ..."

" คุณจะให้หมาป่า...ลงไปจับปลาในน้ำ...ในน้ำ...งั้นหรอ  ?..." การุรุมอนเริ่มมีสีหน้างง ๆ เมื่อรู้สึกว่ามันดูแปลก ๆ ที่หมาลงไปจับปลาแทนแมว แต่ความงงและความลังเลของเขาก็ค่อย ๆ หมดไป เมื่อเทลมอนขยับตัวมาเกาขาข้างหนึ่งของเขาเหมือนลูกแมวขออาหาร

" นะคะ...ฉันอยากกินปลา...ช่วยฉันหน่อยเถอะน้า...น้าคะ..."

" เอาล่ะ ๆ เดี๋ยวผมจะลงไปจับมาให้...คุณนั่งอยู่นี่นะ..." การุรุมอนตัดสินใจแล้วค่อย ๆ ก้าวขาลงไปในน้ำทีละก้าว  เขาใช้สายตามองลงไปที่พื้นท้องน้ำอย่างระมัดระวัง ขณะเดียวกับจ้องไปที่กลุ่มปลาเหล่านั้น  " เฮ้อ...แล้วมันจับยังไงล่ะเนี่ย...เออ ๆๆ ใช่วิธีเดียวกับจับกวางก็ได้..." การุรุมอนพูดอยู่กับตัวเองแล้วเดินต่อไปเรื่อย ๆ จนระดับน้ำเริ่มปริ่มโคนขาของเขาซึ่งทำให้เขาเหงื่อตกเล็กน้อย " เอาล่ะ ๆ สุภาพบุรุษ...สุภาพบุรุษ...ไม่วอกแวก ไม่วอกแวก..." การุรุมอนทำสมาธิอยู่ในใจแล้วเริ่มย่อตัวลงเล็กน้อย เมื่อเขาอยู่ห่างจากฝูงปลาเพียงไม่กี่เมตร   ทันใดนั้นเขาก็กระโจนออกไปที่กลุ่มปลา ใช้กรงเล็บของเขาตระครุบเหยื่อจนผืนน้ำแตกซ่าน  ปลาที่รอดว่ายน้ำหนีกันแตกกระเจิง ยกเว้นหนึ่งตัวที่มีขนาดเท่าฝ่าเท้าทั้งสองข้างของการุรุมอนพอดี  เขาโน้มตัวลงไปจับเหยื่อขึ้นมาแล้วเดินกลับมาหาเทลมอนผู้ซึ่งกำลังนั่งตบมือให้กับเขาด้วยความชื่นชม  " เย้...เก่งจังเลย เก่งจังเลย...ขอบคุณนะคะ..."

      การุรุมอนเดินขึ้นมาจากทะเลสาบแล้ววางปลาลงตรงหน้าสุภาพสตรีของเขา ก่อนที่เขาจะเดินออกห่างไปสะบัดขนที่เปียกน้ำอยู่สักพัก " เฮ้อ...อืม...เชิญทานตามสบายเลยนะครับ เดี๋ยวผมขอนั่งตรงนี้แปบนึง..." การุรุมอนหงายท้องนอนลงกับพื้นรับแสงแดดยามกลางวัน เพื่อให้ขนตามตัวของเขาแห้ง ในขณะที่เทลมองแอบมองดูเขาเล็กน้อยแล้วเริ่มหันไปหันปลาของเธอเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วโยนเข้าปากกินอย่างเอร็ดอร่อย   เธอมองไปที่การุรุมอนอีกครั้งแล้วก็นึกได้ว่าตั้งแต่เช้ามา สุภาพบุรุษของเธอยังไม่ได้ทานอะไรเลย แถมยังต้องมาหาอาหารให้เธอซะอีก   เธอหันกลับมาดูปลาที่เขาจับมาให้แล้วใช้กรงเล็บของเธอเฉือนเนื้อออกมาเป็นซีก ๆ ราวกับว่าเธอมีความเชี่ยวชาญในการทำอาหาร  เธอลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปนั่งอยู่ข้าง ๆ การุรุมอน ผู้ซึ่งกำลังมีความสุขกับการนอนอาบแดด

" เอ่อ...คุณ...เอ่อ นี่ค่ะ ฉันแบ่งมาให้..." เทลมอนยกแผ่นปลาสองซีกให้กับการุรุมอน แล้วยิ้มให้กับเขา " เอ้า...อ้าปากซิคะ..." เทลมอนพูดต่อด้วยความเขินอาย ซึ่งไม่ต่างจากการุรุมอนเช่นกัน เมื่อเขาอ้าปากยอมให้เธอป้อนปลาให้ทีละชิ้น

" เอ่อ...ขอบคุณครับ...ที่จริงผมไปหามาเองก็ได้ เดี๋ยวคุณจะไม่อิ่มนะ..." การุรุมอนค่อย ๆ ลุกขึ้นมานั่งเมื่อเทลมอนป้อนอาหารให้เขาเสร็จ

" ไม่เป็นไร...ฉันอิ่มแล้ว...วันนึงฉันก็กินเท่านี้แหละ..." เทลมอนยิ้มให้กับการุรุมอนแล้วกลับมานั่งใต้ต้นไม้เหมือนเดิม   เธอเอาเล็บขูดขีดไปมาบนพื้นหญ้าแล้วสบตาการุรุมอนเหมือนเธอกำลังคิดอะไรบางอย่างก่อนที่เขาจะเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ เธออีกครั้ง

" แล้ว...คุณมาเที่ยวหรอ ?...ผมเห็นในข่าวบอกว่าคุณมาเที่ยว..." การุรุมอนเริ่มบทสนทนากับเทลมอนแล้วมองไปที่ทะเลสาบ

" อืม ใช่ค่ะ...ฉัน กับ เอ่อ...คู่หมั้น...มาเที่ยวนะค่ะ..."  เทลมอนก้มหน้าลงพูดกับการุรุมอนเหมือนกับเธอผิดหวังอะไรบางอย่างจนการุรุมอนต้องเอนตัวลงไปถามเธอ 

" คุณเป็นอะไรหรือเปล่า ?..."

" เฮ้อ เปล่าค่ะ...ฉันแค่คิดว่า การที่ฉันได้อยู่ห่างเขาสักพัก ก็ดีเหมือนกัน...มันทำให้ฉันรู้สึกสบายใจ เป็นตัวของตัวเองมากขึ้น..." เทลมอนถอนหายใจแล้วเอนหลังไปพิงกับต้นไม้ ส่วนการุรุมอนมองดูอาการกลุ้มอกกลุ้มใจของเธอด้วยความสงสัย " คุณหมายความว่ายังไง ?..."

" ฉันถูกบังคับให้แต่งงานค่ะ..."

      แค่ประโยคนี้สั้น ๆ ก็ทำให้การุรุมอนเข้าใจทุกอย่างแล้ว   การที่เธอพลัดหลงออกมาจากกลุ่มนักท่องเที่ยว บางทีอาจเป็นเรื่องบังเอิญ หรือ โชคชะตาที่ให้โอกาสเธอมาใช้เวลาคิดไตร่ตรองเรื่องของเธอเองก็ได้  เขามองดูเทลมอนแล้วเริ่มรู้สึกว่าเธอกำลังคิดตัดสินใจอะไรบางอย่างอยู่ จนกระทั่งเธอพูดกับเขาอีกครั้ง " เอ่อ ช่างมันเถอะค่ะ...แล้ว...ทางไหนล่ะคะที่จะพาฉันกลับเข้าเมือง..."

" อ๋อ...ทางนั้นล่ะครับ..." การุรุมอนหันไปยังทางออกของทะเลสาบ ที่มีต้นไม้รายรอบอยู่ทั้งสองฟาก เขาลุกขึ้นแล้วมองสำรวจเส้นทางอยู่พักนึง แล้วหันมาพูดกับเทลมอนอีกครั้ง " ผมอยากจะบอกว่าคุณน่ะ หลงมาไกลมาก...เดินทางสักวันนึงถึงจะเข้าตัวเมืองได้...เส้นทางตรงนั้นมันต้องผ่านป่าทึบก่อนแล้วถึงจะเห็นเมืองน่ะครับ..."

" จริงหรอคะ...ถ้ายังงั้นก็กลับออกไปยากมากเลยล่ะสิ..." เทลมอนพูดและเริ่มมีสีหน้าวิตก

" งั้นผมจะไปส่งคุณเองล่ะกัน...ทางข้างหน้ามันอันตรายมาก และน้อยคนนักที่จะผ่านมา..." การุรุมอนเสนอตัวเข้าช่วยจนเทลมอนกลับมายิ้มได้อีกครั้ง

" ขอบคุณนะคะ...คุณใจดีจริง ๆ..."

" งั้น...ถ้าคุณอิ่มแล้ว...เราไปกันเลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องเสียเวลา " การุรุมอนย่อตัวลงนั่นอีกครั้ง แล้วให้เทลมอนปีนขึ้นมาอยู่บนหลังเขาอีก  เขามองตรงไปที่ทางออกแล้วสูดกลิ่นบรรยากาศรอบ ๆ ตัวเล็กน้อยเหมือนกับว่าเขากำลังใช้สัญชาติญาณของเขาอยู่   สักพักเขาจึงเริ่มออกเดินทาง

      เวลาผ่านไป พระอาทิตย์ก็ค่อย ๆ เลื่อนลดต่ำลงเข้าสู่ยามบ่าย จากยามบ่ายก็เริ่มเป็นยามเย็น  แสงแดดค่อย ๆ อ่อนแรงลง ลอดผ่านต้นไม้ใบไม้ในป่าใหญ่ที่การุรุมอนกำลังเดินผ่านอยู่  เขาเดินไปเรื่อย ๆ ในขณะที่สายตาของเขาคอยสอดส่องสิ่งต่าง ๆ ที่อยู่รอบตัว เพื่อความปลอดภัยของเขาและเทลมอนที่กำลังงีบหลับอยู่บนหลังของเขา  เขาเดินมาหยุดอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง เมื่อเขาได้ยินเสียงน้ำไหลอยู่ในระแวกนั้น 

" อืม เทลมอน...เทลมอน... " การุรุมอนยักไหล่ของเขาเล็กน้อยจนเทลมอนค่อย ๆ ตื่นขึ้น " อืม...มีอะไรหรอ การุรุมอน... " เทลมอนขยี้ตาเล็กน้อยแล้วมองไปรอบ ๆ ตัวของเธอ

" นี่ก็เย็นมากแล้วนะเทลมอน ผมว่าเราหยุดพักค้างคืนที่นี่ล่ะกัน แถวนี้มีแหล่งน้ำ จะได้สะดวก... " การุรุมอนเดินตามเสียงน้ำไปจนกระทั่งเขาไปหยุดอยู่ที่น้ำตกแห่งหนึ่งของป่านี้  มันเหมือนกับผาน้ำตกขนาดเล็กที่ห้อมล้อมไปด้วยต้นไม้ใหญ่หลาย ๆ ต้น ทำให้เกิดเงาร่มรื่นของแสงแดดยามเย็นบนพื้นกรวดทรายรอบ ๆ บริเวณนั้น

" อา สวยจังเลย การุรุมอน... " เทลมอนมองวิวรอบ ๆ ตัวเธอด้วยความรู้สึกผ่อนคลาย ในขณะที่การุรุมอนเลือกเดินเข้ามาอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่มีผลไม้หลากชนิดอยู่เต็มต้น  " อืม...เราจะพักแรมตรงนี้ล่ะนะ...ผลไม้ข้างบนนั้นอร่อย ๆ ทั้งนั้นเลยนะเทลมอน..." การุรุมอนแนะนำเทลมอนแล้วยิ้มให้กับเธอ ก่อนที่จะนั่งลงช้า ๆ เพื่อให้เธอไต่ลงมาพักผ่อน

" อืม...งั้นเดี๋ยวฉันขึ้นไปเก็บมาให้นะ... " เทลมอนกางเล็บแล้วเริ่มไต่ขึ้นไปบนต้นไม้อย่างชำนาญ   เธอนั่งลงบนกิ่งไม้กิ่งหนึ่งแล้วค่อย ๆ สอยผลไม้ลงมาทีละลูก บางลูกก็หล่นลงพื้น แต่บางลูกก็หล่นใสการุรุมอนจนเขาหลบแทบไม่ทัน " โอ้ๆๆ...ระวังหน่อย เทลมอน...ผลไม้มันจะหล่นใส่หัวผม..." การุรุมอนพูดในขณะที่เขายังหลบไปหลบมาอยู่

" อุ๊ย ขอโทษ ขอโทษ... " เทลมอนเขยิบไปที่กิ่งไม้อีกกิ่งแล้วก็ลงมือเก็บผลไม้ต่อ จนเธอแน่ใจว่าเธอมีผลไม้มากพอสำหรับเขาและเธอเรียบร้อยแล้ว   เธอค่อย ๆ ไต่ต้นไม้ลงมาแล้วจัดผลไม้ที่เพิ่งเก็บได้ให้เป็นระเบียบอยู่ข้าง ๆ โคนต้น  ส่วนการุรุมอนก็เดินเข้ามาดูผลงานของเธอด้วยความชื่นชม  " โอ้โห...เก่งใช่เล่นเลยนะเนี่ย!!...เยอะแยะเลย..."

" แน่นอน...ถึงฉันจะจับปลาไม่เป็น แต่ฉันก็มีฝีมืออยู่เหมือนกันน้า... " เทลมอนยืนกอดอกแล้วยักคิ้วอวดการุรุมอน ทำให้เขาหัวเราะในท่าทางของเธอเล็กน้อย ก่อนที่จะเข้าร่วมวงกินผลไม้กับเธอ

------- แสงอาทิตย์ยามเย็นเริ่มเลือนหาย ยามราตรีก็เริ่มเข้ามา   การุรุมอนและเทลมอนเริ่มรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวกำลังจะมืดลงเรื่อย ๆ   การุรุมอนจึงตัดสินใจออกเดินหาเศษไม้แห้ง ๆ ตามต้นไม้แล้วคามมามากองไว้ ตรงที่ที่พวกเขาพักอยู่  " การุรุมอน...เธอจะก่อกองไฟหรอ... " การุรุมอนนั่งลงข้าง ๆ เทลมอนแล้วพยักหน้า " ใช่ครับ...แล้วก็ไม่ต้องห่วง...ไฟติดแน่นอน..." เขายิ้มให้กับเทลมอนเล็กน้อยแล้วก็เริ่มปล่อยพลังไม้ตายของเขาออกมา " Fox Fire!! " เปลวไปสีฟ้าได้ถูกปล่อยออกมาจากปากของการุรุมอน พุ่งตรงเข้าสู่กองเศษไม้จนกระทั่งเกิดประกายไฟลุกขึ้น

" โอ้โห...ฉันลืมไปเลยว่าเธอน่ะพ่นไฟได้ " เทลมอนหัวเราะตัวเองคิกคักแล้วเอนหลังไปพิงกับต้นไม้ เมื่อเธอรู้สึกเมื่อยล้าตามร่างกาย

" อืม...ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะอยู่กับคุณจนกว่าจะส่งคุณถึงบ้าน...คุณจะปลอดภัย..." การรุมอนนอนลงกับพื้นแล้วก็มองไปรอบ ๆ เพื่อดูแลความปลอดภัย ในขณะที่เทลมองมองดูเขาด้วยความรู้สึกเขินอายกับสิ่งที่การุรุมอนเพิ่งพูดกับเธอ " ข..ขอบ...ขอบคุณค่ะ... " เทลมอนเอ่ยกับการุรุมอนเบา ๆ ก่อนที่เธอจะขยับตัวมานอนอยู่ข้าง ๆ ตัวของการุรุมอน ความรู้สึกอบอุ่นที่เธอได้รับจากเขา ทำเธอวางใจแล้วค่อย ๆ หลับตาลงอย่างช้า ๆ

       เวลาผ่านไป ทุกอย่างเหมือนจะราบรื่นดี  แต่บรรยากาศก็เริ่มมืดครึ้มมากขึ้น เงียบสงัดมากขึ้น  การุรุมอนจึงต้องเฝ้ายามด้วยความระมัดระวังมากขึ้นเช่นกัน   เขาลุกขึ้นช้า ๆ แล้วเดินออกไปที่ลำธารเมื่อเขารู้สึกถึงอะไรบางอย่าง   ตาของเขาจ้องเขม็งไปที่พุ่มไม้ที่อยู่อีกฟากหนึ่งของลำธารแล้วค่อย ๆ ย่องเข้าไปอย่างช้า ๆ   เทลมอนขยับตัวเล็กน้อยแล้วรู้สึกว่าการุรุมอนไม่ได้นอนอยู่ข้าง ๆ เธอ ทำให้เธอตื่นขึ้นแล้วมองหาเขา " การุรุมอน...มีอะไรหรอ..." เทลมอนเอ่ยขึ้นเบา ๆ เมื่อเห็นท่าทีของการุรุมอนเปลี่ยนไป   เขายืนนิ่งและยังคงจ้องไปที่พุ่มไม้ดังกล่าวแบบที่ตาไม่กระพริบ   ทันใดนั้นเอง บางสิ่งบางอย่างก็เคลื่อนไหวออกจากพุ่มไม้นั่นอย่างรวดเร็ว การุรุมอนถอยออกห่างแล้วรีบมองหาสิ่งนั้นอย่างรวดเร็ว ในขณะที่สิ่งนั้นวิ่งผ่านไปมาจนการุรุมอนไม่สามารถจับเป้าหมายได้ทัน

" ถอยไปเทลมอน!!...มีอะไรบางอย่างอยู่แถวนี้!!..." การุรุมอนรีบหันไปเตือนเทลมอนอย่างรวดเร็ว ซึ่งเธอเองก็รีบตั้งท่ามองหาเป้าหมายช่วยการุรุมอน

" การุรุมอน...ฉันรู้สึกว่า...มัน...ว้าย!!!! "

        เสียงร้องของเทลมอนทำให้การุรุมอนรีบหันมาอีกครั้ง แต่ปรากฏว่าร่างของเธอกำลังถูกฝ่าเท้าของสิ่งมีชีวิตสิ่งหนึ่งกดอยู่  มันมีสี่ขา และมีลำตัวขนาดใหญ่พอ ๆ กับการุรุมอน ตัวสีขาวและพาดด้วยลายสีเขียว  รูปร่างหน้าตาของมันเหมือนกับสิ่งมีชีวิตสิ่งหนึ่งที่อยู่บนโลกมนุษย์ นั่นก็คือ " เสือ "

" เสือ!!??...เป็นไปไม่ได้!!...ไม่น่าเชื่อว่าป่านี้จะก็อปปี้สิ่งมีชีวิตสิ่งนี้มาจากโลกด้วย..." การุรุมอนมองดูสิ่งมีชีวิตตัวนั้นอย่างตกตลึง ในขณะที่เทลมอนพยายามดิ้นให้หลุดจากฝ่าเท้าของมัน " การุรุมอน...ช่วยด้วย...ช่วยฉันด้วย!!..."

" ร้องไปก็เสียเวลาเปล่า แม่สาวน้อย...แมวน้อยน่ารัก ๆ อย่างเธอ...ท่าทางจะน่าอร่อยสำหรับข้านะ..." เสือตัวนั้นเอ่ยขึ้นพร้อมกับเกี่ยวหางดึงเทลมอนขึ้นมา ทำท่าเหมือนจะหยอกเธอเล่นด้วยกรงเล็บของมัน

" ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้นะ!!..." การุรุมอนคำรามใส่แล้วกระโจนเข้าหาสิ่งมีชีวิตตัวนั้นอย่างแรง ทำให้เทลมอนหลุดออกจากกรงเล็บของมันในที่สุด

" หน็อย เจ้าหมาป่าอ่อนหัด...เป็นสุภาพบุรุษซะจริงนะ..." ** ผัวะ!! ** เสือตัวนั้นตะปบการุรุมอนจนเขากระเด็นออกไป แล้วรีบลุกขึ้นมายืนอีกครั้ง

" การุรุมอน!!..." เทลมอนตะโกนเรียกแล้วพยายามวิ่งไปหา แต่ว่าเสือตัวนั้นกระโดดเข้ามาขวางเธอ แล้วทำท่าจะตะปบเธออีกครั้ง

" เทลมอน อันตราย!!..." การุรุมอนลุกขึ้นแล้ววิ่งเข้าไปหาเทลมอน ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่กรงเล็บของเสือนั้นปาดลงมาพอดี

" ว้าย!!..." ** ฉัวะ!! ** " .........!? "

      บรรยากาศรอบตัวหยุดนิ่งไปสักพัก  เทลมอนลืมตาขึ้นอย่าง ๆ ช้า ๆ ด้วยความกลัว หลังจากเธอได้ยินเสียงตะปบของเสือตัวนั้น  แต่ว่าร่างกายของเธอยังดูปกติ ไม่มีรอยแผลหรือเลือดออกแม้แต่น้อย   เธอหยุดนิ่งอยู่ชั่วครู่แล้วหันขึ้นไปมอง   ตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นหมาป่าวีรบุรุษของเธอยืนขวางกรงเล็บที่แหลมคมของเสือนั้นไว้   การุรุมอนหลับตากัดฟันแน่น ตัวของเขาเริ่มสั่นโดยเฉพาะที่ไหล่ขวาของเขาเมื่อมีเลือดไหลออกมาจากรอยเล็บข่วนของเสือตัวนั้น  เทลมอนมองดูบาดแผลที่ลึกของการุรุมอนด้วยความตกตะลึงก่อนที่เธอจะกรีดร้องแล้วพุ่งเข้าชกเสือตัวนั้นอย่างเต็มแรง 

" Neko Punch!! " ** ตูม!! ** พลังหมัดแมวเหมียวของเธอซัดซะเสือตัวนั้นกระเด็นออกไปนอนกองอยู่ในลำธาร แต่ไม่นานมันก็กลับลุกขึ้นมาได้อีก " โอย...หมัดหนักนักนะ...อย่าอยู่เลยแก!!..." เจ้าเสือพุ่งเข้าหาเทลมอนด้วยความโกรธจัดแล้วกระโจนเข้าหาเธอด้วยกรงเล็บที่กางออกเต็มฝ่าเท้า  " ตายซะ!! มาเป็นอาหารของข้าซะดี ๆ!!.."

" ว้าย!!!..." "....FOX FIRE!!... " ** เปรี้ยง!! ** " .........!!??..."

       บรรยากาศรอบตัวหยุดนิ่งไปอีกครั้ง  เทลมอนนั่งเอามือกุมหัวด้วยความหวาดกลัวก่อนที่เธอจะรู้สึกว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรเลย  เธอหันมองไปที่เสือตัวนั้น ซึ่งตอนนี้เหมือนกับว่ามันลอยหยุดนิ่งอยู่กลางอากาศ   เปลวเพลิงสีฟ้าของการุรุมอนค่อย ๆ เผาร่างกายมันอย่างรวดเร็วก่อนที่มันจะคำรามร้องลั่นแล้วสลายตัวไป  เหลือแต่อณูเถ้าถ่านตกลงสู่แม่น้ำตรงหน้าของการุรุมอน

" คะ..คนที่ตาย...คือแกต่างหาก...เจ้าเสือโง่!! " การุรุมอนกัดฟันพูดแล้วนอนฟุบลงกับพื้นอีกครั้ง

" การุรุมอน!!...การุรุมอน!!..." เทลมอนตะโกนเรียกการุรุมอนในขณะที่เธอรีบขยับตัวมาดูรอยแผลบนไหล่ขวาของเขา  เลือดยังคงไหลซิบ ๆ ตัวของเขาก็เริ่มสั่นมากขึ้น    การุรุมอนลืมตาขึ้นอีกครั้งแล้วหันมาดูเทลมอนด้วยความเป็นห่วง

" เธอ...ไม่เป็นไรใช่ไหม เทลมอน..."

" ฉัน...ฉันไม่เป็นไร..แต่เธอนี่สิ...ตายแล้วแผลลึกมากเลย การุรุมอน!!..." เทลมอนมองไปรอบ ๆ ตัว แล้วรีบวิ่งไปเด็ดใบไม้ใบหญ้าแถว ๆ นั้น แล้วกลับมาหากรุรุมอน ผู้ที่กำลังนอนหายใจแผ่วอยู่    เธอนั่งลงแล้วค่อย ๆ แยกแยะใบไม้ออกเป็นส่วน ๆ ยังกับเธอรู้ว่าชนิดไหนเป็นชนิดไหน  หลังจากนั้นเธอก็นำส่วนของใบที่ถูกเลือกมาบดลงบนแผ่นหินเรียบ ๆ จนเขียวละเอียด  " อดทนไว้นะการุรุมอน...เธอจะต้องไม่เป็นอะไร...เธอจะต้องไม่เป็นอะไร..." เทลมอนพยายามพูดปลุกการุรุมอนไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเธอบดใบไม้เหล่านั้นจนเสร็จ   เธอถอดถุงมือออกแล้วค่อย ๆ โกยเศษใบไม้บดเหล่านั้นขึ้นมาไว้ที่ฝ่ามือของเธอ  เธอมองดูบาดแผลของการุรุมอนสักครู่แล้วค่อย ๆ บรรจงประกบใบไม้บดเหล่านั้นลงบนรอยแผล  การุรุมอนร้องเจ็บเล็กน้อยเมื่อแผลสด ๆ ของเขาสัมผัสกับน้ำยางจากเศษใบไม้เหล่านั้น 

" อา...อา..." การุรุมอนคราญเบา ๆ แล้วขยับตัวเล็กน้อยก่อนที่เทลมอนจะมาจับเขาไว้ให้ใจเย็นลง " ไม่เป็นไรนะ การุรุมอน....นี่คือสมุนไพรสมานแผลที่ฉันพอจะหาได้...มันอาจจะแสบหน่อย...อดทนไว้นะ..."

       การุรุมอนกัดฟันทนเจ็บอยู่สักครู่ จนร่ายกายเขาค่อย ๆ ผ่อนคลายลงกลับสู่ภาวะปกติ   เขาลืมตามองดูเทลมอนช้า ๆ แล้วยิ้มให้กับเธอ จนในที่สุดเขาก็สลบไป....

----- แกร็ก....แกร็กๆ.... -----

        เสียงของถ่านไม้ที่แตกหักในกองไฟ ทำให้สติของการุรุมอนฟื้นคืนอีกครั้ง  เขาลืมตาขึ้นและหันลงมามองเทลมอน  แมวน้อยพยาบาลสาวที่กำลังนอนหลับพิงข้างลำตัวของเขาอยู่   รอยแผลที่อยู่บนไหล่ขวาเขาเริ่มแห้งขึ้นและสะอาดขึ้นอันเนื่องมาจากการดูแลอย่างดีของเทลมอน   เขาเอาหน้ามาดุนเทลมอนเล็กน้อยจนเธอเริ่มลืมตาขึ้นแล้วยิ้มให้กับเธอ

" อืม...เทลมอน...เทลมอน..."

" อื้อ...อืม...อ้า การุรุมอน!! เธอ...เธอ ฟื้นแล้ว!!..." เทลมอนรีบลุกขึ้นแล้วโผเข้ากอดการุรุมอนด้วยความดีใจจนเขาสะดุ้งเล็กน้อย " โอ้ๆๆ เทลมอน...ใจเย็น ๆ...ผมไม่เป็นไรแล้วล่ะครับ..." การุรุมอนพูดต่อแต่ดูเหมือนว่าเทลมอนยังคงกอดเขาแน่นไม่ยอมปล่อยเขาขยับไปไหน

" ฉัน...ฉันนึกว่าเธอจะไม่ฟื้นซะแล้ว...ฉันเป็นห่วงเธอมาก เธอรู้ไหม..." เทลมอนพูดพร้อมเอนตัวเข้าไปซบอกการุรุมอนด้วยความเป็นห่วงจนการุรุมอนเริ่มรู้สึกเขินอาย " เอ่อ...เอ่อ...คุณ...เป็นห่วงผมหรอ..." การุรุมอนกระอึกกระอักถามเทลมอน ซึ่งคำถามของเขาก็ทำให้เทลมอนหน้าแดงไม่แพ้เขาเช่นกัน

      บรรยายกาศรอบตัวของพวกเขาเริ่มเงียบสงบอีกครั้ง  เสียงน้ำตกและเสียงแม่น้ำไหล คือ เสียงเดียวเท่านั้นที่การุรุมอนและเทลมอนได้ยินอยู่ในขณะนี้  ท้องฟ้ายามดึกก็เริ่มปรากฏดวงดาวที่เปล่งประกายไปทั่ว แสงของมันส่องระยิบระยับราวกับเพชรพลอยบนเครื่องประดับที่หรูหรา  สายลมอ่อน ๆ ก็เริ่มพัดมา ผ่านต้นไม้ในป่าจนกระทั่งสัมผัสกับร่างกายของดิจิมอนทั้งสองตัวนี้ 

       การุรุมอนและเทลมอนต่างก็นิ่งเงียบอยู่สักพักจนกระทั่งต่างฝ่ายต่างหันมามองหน้ากัน   ถึงแม้ว่าเทลมอนเธอจะยังไม่ยอมตอบคำถามของการุรุมอน แต่การุรุมอนเองก็สามารถอ่านคำตอบนั้นได้จากสายตาของเธอที่จ้องมองมายังเขา  บรรยากาศรอบ ๆ ก็ช่างมืดครึ้มและเงียบสงบซะเหลือเกิน เงียบสงบซะจนพวกเขาทั้งสองเริ่มขยับใบหน้าเข้ามาใกล้กันมากขึ้น...มากขึ้น   แก้มของเทลมอนเริ่มแดงฝาด เมื่อเธอรู้สึกว่าการุรุมอนเข้าใกล้เธอมากเกินไปแล้ว  เธอก้มหน้าลงเล็กน้อยหลบตาการุรุมอนจนกระทั่งเธอรู้สึกถึงริมฝีปากของเขาที่แตะลงบนหน้าผากของเธออย่างบรรจง...

"....กา...การุรุมอน..." เทลมอนเอ่ยชื่อเขาเบา ๆ เงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง  สิ่งที่การุรุมอนเพิ่งทำกับเธอไปเมื่อกี้นี้ ทำให้เกิดคำถามขึ้นมากมายในจิตใจของเทลมอนจนเธอเขินอายนิ่งเงียบทำอะไรไม่ถูก " เขา...เขาจูบฉัน...จูบหน้าผากฉัน...การุรุมอน..." เทลมอนพูดอยู่ในใจของเธอเองก่อนที่จะได้ยินการุรุมอนพูดกับเธออีกครั้ง 

" ขอบคุณมากนะ เทลมอน...ถ้าไม่มีคุณ...ผมคงจะแย่..."

" มะ...ไม่เป็นไรหรอก การุรุมอน...เธอเองก็...ก็ช่วยชีวิตฉันไว้เหมือนกัน..."

       นั่นคือ สองประโยคสุดท้ายก่อนที่การุรุมอนและเทลมอนจะแยกย้ายกันไปนอนอยู่คนละมุม   การุรุมอนมองหน้าเทลมอนอยู่สักพักแล้วค่อย ๆ หลับตาลงนอนข้าง ๆ กองไฟ   ฝ่ายเทลมอน เธอก็หันมามองดูการุรุมอนเช่นกันในขณะที่ใจของเธอนั้นเริ่มมโนภาพกลับไปตอนที่การุรุมอนบรรจงจูบหน้าผากของเธออย่างนิ่มนวล  ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งอาย  ยิ่งถามเธอก็ยิ่งตอบไม่ได้ เมื่อความรู้สึกในช่วงเวลานั้นมันเหมือนกับ...." ความรู้สึกของคนที่...รักกัน "

ยามค่ำคืนที่แสนโรแมนติกผ่านไป  เช้าวันใหม่ก็มาถึง

       การุรุมอนลืมตาขึ้นช้า ๆ เมื่อแสงอาทิตย์ส่องมากระทบที่ใบหน้าของเขา   เขาขยับตัวลุกขึ้นช้า ๆ เพื่อไม่ให้บาดแผลของเขาได้รับความกระทบกระเทือน   เอาหันมามองดูเทลมอนที่กำลังนอนหลับอยู่ซึ่งดูเหมือนว่าเธอจะเหนื่อยมาตลอดทั้งคืนกับการดูแลรักษาแผลของเขา   การุรุมอนเดินไปกินน้ำที่ลำธารแล้วค่อย ๆ ล้างหน้าล้างตาของเขา ซึ่งทำให้เทลมอนได้ยินเสียงแล้วลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ   เธอลุกขึ้นมาบิดเนื้อบิดตัวเล็กน้อยแล้วก็เดินลงไปที่ลำธารเพื่อล้างหน้าล้างตาเช่นเดียวกับการุรุมอน

" เอ่อ...อรุณสวัสดิ์ การุรุมอน..." เทลมอนหันหน้ามาทักการุรุมอนด้วยรอยยิ้ม

" อรุณสวัสดิ์ เทลมอน...เมื่อคืนนอนหลับเต็มที่หรือเปล่า..." การุรุมอนถามเมื่อสังเกตเห็นเทลมอนหาวเล็กน้อย

" อืม...ใช่...แล้ว เธอล่ะ...เป็นยังไงบ้าง..." เทลมอนพยักหน้าถอนหายใจอยู่พักใหญ่แล้วยิ้มให้กับการุรุมอน

        การุรุมอนและเทลมอนนิ่งเงียบอยู่ครู่นึงแล้วเดินค่อย ๆ กลับมาทานผลไม้ของเมื่อวานนี้ ทั้งสองต่างคนต่างกินแล้วก็ออกอาการเขินเล็กน้อยเมื่อเผอิญหันหน้ามาสบตากันพอดี   หลังจากที่การรุมอนเห็นว่าเทลมอนเสร็จธุระต่าง ๆ ของเธอแล้ว เขาจึงบอกให้เธอเตรียมตัวที่จะออกเดินทางต่อ

" อืม...สายแล้วล่ะ...ออกเดินทางต่อกันเถอะครับ..."

        การุรุมอนเดินเข้ามาย่อตัวลงข้าง ๆ เทลมอน ซึ่งเธอพยักหน้าแล้วค่อย ๆ ไต่ขึ้นไปบนหลังของเขาอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้กรงเล็บของเธอถูกรอยแผลของการุรุมอนเข้า   " เอาล่ะ...เรียบร้อยแล้ว...ไปกันเถอะค่ะ..."

        การุรุมอนพยักหน้าแล้วเริ่มออกเดินทาง โดยเขาค่อย ๆ ก้าวเท้าของเขาออกทีละก้าวอย่างช้า ๆ ในตอนแรก เพื่อให้เขาแน่ใจว่ามันไม่ทำเขารู้สึกเจ็บแผลมากนัก  

" การุรุมอน...เธอไหวหรือเปล่า..." เทลมอนเอ่ยขึ้นแล้วมองดูการุรุมอนด้วยความเป็นห่วง  ซึ่งเขาก็หยุดหันหน้ามายิ้มให้กับเธอเล็กน้อยแล้วเริ่มเดินต่อ ไปตามทางเดินที่พาพวกเขาเข้าสู่ตัวเมือง

       เทลมอนยังคงแอบมองการุรุมอนอยู่อย่างเงียบ ๆ แล้วคิดถึงสิ่งต่าง ๆ ที่ผ่านมาตั้งแต่ที่เธอได้พบกับเขา  โดยเฉพาะเรื่องเมื่อคืน ที่เขาคนนี้ได้ช่วยชีวิตเธอจนตัวเขาได้รับบาดเจ็บ   เธอเอนตัวลงไปนอนกอดหลังของการุรุมอนอย่างช้า ๆ สัมผัสขนที่นิ่ม ๆ ของเขาบนแก้มของเธอ ซึ่งฝ่ายการุรุมอนเองเขาก็รู้สึกได้เช่นเดียวกัน

" อืม...การุรุมอน...ฉันอยากถามอะไรเธอหน่อย...จะได้ไหม..." เทลมอนเอ่ยถามการุรุมอนเบา ๆ ด้วยความเขินอายเล็กน้อย

" ได้สิครับ...แล้ว...คุณมีอะไรจะถามหรอ..."

" คือ ฉัน...ฉันอยากจะถามเรื่อง...เรื่อง...เรื่องเมื่อคืน..."

          การุรุมอนหยุดเดินแล้วมองตรงไปยังทางข้างหน้า ซึ่งอีกเพียงไม่ไกลเท่านั้นพวกเขาทั้งสองก็จะถึงตัวเมืองแล้ว   เทลมอนก้มหน้าลงแล้วนิ่งเงียบอยู่สักครู่ ส่วนการุรุมอนเองก็หันมามองเทลมอนเพื่อรอฟังคำถามของเธอด้วยสีหน้าที่เขินเล็กน้อย   ในที่สุดเทลมอนก็เงยหน้าขึ้นแล้วตัดสินใจถามการุรุมอนด้วยประโยคคำถามหนึ่งซึ่งเป็นประโยคเดียวกับที่ตัวเธอเองตอบไม่ได้เมื่อคืนนี้

" ................ "

" การุรุมอน...ที่เธอช่วยชีวิตฉันเมื่อคืนนี้...เป็นเพราะว่า นั่นคือหน้าที่ของเธอที่เธอจะต้องทำ...หรือว่าเป็นเพราะเหตุผลอย่างอื่น..."

" ................ "  การุรุมอนนิ่งเงียบแล้วก้มลงมองบนพื้น ในขณะที่แก้มของเขาก็เริ่มแดงขึ้น

" การุรุมอน ?...." เทลมอนโน้มตัวลงไปเพื่อที่มองหน้าของการุรุมอน ซึ่งเขาเองก็หลบตาเธอจบเธอเห็นแก้มที่กำลังแดง ๆ ของเขา

" เอ่อ คือ ผม...ผมเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกันครับว่ามันเป็นเพราะอะไร...แต่ที่แน่ ๆ ก็คือ...ผมรู้สึกมีความสุขมากที่เห็นคุณปลอดภัยและยิ้มได้จนถึงวันนี้..."

         เทลมอนนิ่งอึ้งจนหน้าแดงอย่างเห็นได้ชัดไม่แพ้การุรุมอน  เธอเขยิบกลับไปนั่งตรงที่เดิมของเธอแล้วแอบยิ้มเล็กน้อยด้วยความเขินอายแบบสุด ๆ ในขณะที่การุรุมอนเริ่มเดินอีกครั้ง   ถึงแม้ว่าการุรุมอนจะไม่ตอบเธอออกมาแบบตรง ๆ แต่นั้นมันก็ทำให้เธอเข้าใจถึงความรู้สึกของเขาคนนี้ได้ในที่สุด   เธอยิ้มอย่างมีความสุขแล้วนอนลงไปซบหลังของเขาอีกครั้งจนกระทั่งการุรุมอนเดินมาถึงทางเข้าของตัวเมือง   การุรุมอนพาเทลมอนไปที่หน้าสถานีตำรวจซึ่งมีกลุ่มครอบครัวของเทลมอนกลุ่มหนึ่งเดินออกมา  

" เอ๊ะ!!...คุณคะคุณ...ลูก!!...มีคนพาลูกของเรามาส่งแล้ว!!..." เทลมอนตัวหนึ่งเอ่ยกับเทลมอนอีกตัวที่ใส่แว่นแล้วสะกิดเขาให้มองมาที่การุรุมอน

" ห๊ะ!!...ลูก...เทลมอนลูกรักของพ่อ!!..." เทลมอนตัวที่ใส่แว่นรีบวิ่งมาหาลูกสาวของเขา เมื่อการุรุมอนย่อตัวลงให้เธอไต่ลงมา  เสียงดังของพวกเขาทั้งสองทำให้เจ้าหน้าที่ตำรวจในร่างของเท็นโทมอนออกมาดูด้วยความสงสัย  " เกิดอะไรขึ้นรึครับ "

" ผมพาลูกสาวของคุณมาส่งน่ะครับ...ผมเห็นเธอเดินหลงอยู่ในป่า ก็เลยช่วยไว้....." การุรุมอนอธิบายให้ทุกคนฟัง แล้วยิ้มให้กับเทลมอนด้วยความยินดี

" แม่ขา พ่อขา...หนูขอโทษที่ทำให้พ่อแม่เป็นห่วง...." เทลมอนโผเข้ากอดครอบครัวของเธอด้วยความดีใจ

" ขอบคุณคุณมากนะคะ...พวกเราไม่รู้ว่าจะตอบแทนคุณยังไงดีที่ช่วยลูกสาวดิฉันไว้..."

" ขอบคุณจริง ๆ นะครับ...ขอบคุณจริง ๆ...พวกเราแทบไม่ได้หลับได้นอนเลยพอได้ข่าวว่าแกหายตัวไป..." เทลมอนทั้งสองกล่าวขอบคุณการุรุมอนด้วยความซาบซึ้ง

" ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร...คือ ในป่าแถวนั้นมันอันตรายมาก ถ้าผมเห็นใครหลงเข้ามา ผมก็คงจะยืนอยู่เฉย ๆ ไม่ได้หรอกครับ...." การุรุมอนตอบทั้งสองแล้วหันมามองเทลมอนพร้อมกับยิ้มให้กับเธอ

" เทลมอน...ดีใจด้วยนะครับ ที่คุณได้กลับมาเจอกับครอบครัวของคุณอีกครั้ง...จากนี้ไป...ขอให้คุณโชคดีนะครับ..." การุรุมอนกล่าวอำลาเธอแล้วค่อย ๆ เดินหันหลังกลับไปยังทางเดินที่จะพาเขากลับบ้าน 

" เดี๋ยวค่ะ การุรุมอน!!..." เทลมอนเรียกแล้วรีบวิ่งมาหาเขา   เธอเอามือข้างหนึ่งมาลูบหน้าของการุรุมอนแล้วมองตาของเขาด้วยความอาลัยก่อนที่เธอจะดึงบางสิ่งบางอย่างออกมาจากปลายหางของเธอ ซึ่งนั่นก็คือ ลูกกระพวรน

" นี่ค่ะ ฉันให้..."  เทลมอนยิ้มให้แล้วยื่นกระพรวนของเธอให้กับการุรุมอนไว้ที่ฝ่ามือข้างหนึ่งของเขา " ลูกกระพรวนนี้ ฉันเก็บมันไว้อยู่กับตัวตลอดเวลา...รอว่าวันนึงฉันจะเจอคนที่ฉันรัก แล้วมอบมันให้กับเขา..."

      การุรุมอนมองดูลูกกระพรวนแล้วหันกลับมามองเทลมอนอีกครั้งเมื่อเธอพูดต่ออีกว่า "...และวันนี้ฉันก็ได้พบกับเขาคนนั้นแล้ว...ฉันก็เลยตัดสินใจมอบของที่ฉันรักให้แก่เขา...เก็บมันไว้ให้ดี ๆ นะคะ...แล้วก็...ขอให้คุณโชคดีค่ะ..."

       เทลมอนยิ้มให้กับเขาด้วยความเขินอายแล้วหันหลังกลับไปหาครอบครัวของเธอ  เธอมองสุภาพบุรุษของเธออีกครั้งแล้วค่อย ๆ โบกมือลำอาเขา ก่อนที่เธอจะหันหลังกลับบ้านไปพร้อม ๆ กับคราบครัวของเธอ   การุรุมอนมองดูแมวสาวที่น่ารักของเขาจนเธอหายลับไปในที่สุดขอบ  เขามองดูลูกกระพรวนแล้วห้อยมันไว้กับข้อเท้าข้างหนึ่งของเขา แล้วหันกลับไปยังทางเดิน  มุ่งสู่บ้านอันแสนสงบสุขเพื่อดำเนินชิวิตตามประสาหมาป่าผู้เด็ดเดี่ยวต่อไป

--------------- THE END ---------------