Digimon Adventure Special Edition
----- Part I : Garurumon s Destiny -----
Warning : ฟิคชั่นต่อไปนี้ ผู้แต่งขอสงวนสิทธิ์ ห้ามคัดลอก ห้ามดัดแปลง ห้ามตีพิมพ์เผยแพร่หรือนำไปแอบอ้าง รวมทั้งห้ามกระทำการใดทั้งสิ้นกับฟิคชั่นนี้ นอกจากอ่านเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ถ้าพบเห็นจะเอาเรื่องอย่างถึงที่สุดแล้วจะไม่นำเรื่องอื่นๆมาลงอีก
หลายปีผ่านไปหลังจากการต่อสู้อันดุเดือดของเหล่าเด็กที่ถูกเลือกและดิจิมอนคู่หูทั้ง แปด คน โลกดิจิมอนจึงได้ค่อยๆ สร้างสรรค์สิ่งใหม่ ๆ เกิดขึ้นมาอย่างมากมาย สถานที่ต่างๆ ก็เริ่มมีมากขึ้น ดิจิมอนหลากพันธุ์ก็มีจำนวนมากขึ้น ดิจิมอนบางตัวก็อดภูมิใจไม่ได้ที่เกิดมาอยู่ในสายพันธุ์เดียวกับ 1 ใน แปด ดิจิมอนผู้พิทักษ์เหล่านั้น ดังเช่น การุรุมอนผู้นี้ซึ่งนั่งมองดูอนุสาวรีย์เหล่าเด็กที่ถูกเลือกกับดิจิมอนคู่หูในวิหารบนเกาะไฟล์อย่างภาคภูมิใจ เขาไม่ใช่การุรุมอนตัวเดียวกับในอนุสาวรีย์นั้น แต่ว่าเขาก็ภูมิใจกับตัวเองที่เกิดมามีรูปร่างหน้าตาและความสามารถทัดเทียมกับวีรบุรุษของเขา เขาเดินกลับไปที่บ้านพักริมทะเลสาบแล้วนอนลงที่ใต้ต้นไม้ รับแสงแดดยามเช้ากับสายลมเย็นๆ ที่พัดผ่านตัวของเขาอย่างมีความสุข แต่ว่านั่นก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก ชีวิตที่สงบสุขเกินไปมันก็จะมีเพียงแต่ความเงียบเหงาและก็น่าเบื่อ การุรุมอนเองก็อยากจะมีช่วงชีวิตที่ตื่นเต้น ผจญภัยกับคนอื่นๆ เขาเหมือนกัน
ในขณะที่การุรุมอนเผลองีบหลับหลังจากทานอาหารเช้าอยู่นั้น ท้องฟ้าเหนือทะเลสาบก็เริ่มเปิดอกเป็นวงกว้างเผยให้เห็นแสงสว่างที่อยู่ภายใน แสงดังกล่าวพุ่งลงมาคล้ายกับดาวตกขนาดใหญ่เพียงแต่ว่ามันเคลื่อนลงมาอย่างช้าๆ แล้วก็มีแสงสว่างเจิดจ้าไปทั่ว การุรุมอนเริ่มลืมตาแล้วลุกขึ้นด้วยความตกใจก่อนที่เขาจะเห็นแสงดังกล่าว อือ...นั่น...นั่นมันอะไรน่ะ... การุรุมอนเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นแสงนั่นค่อยๆ ลอยเข้ามาใกล้ตัวของเขา ทำให้เขาเดินถอยหลังออกช้า ๆ ด้วยสัญชาติญาณของเขา
** วูบ วูบ...แว้บ!! **
อ๊า!!..อะไรเนี่ย!! แสงสว่างนั้นทวีความแรงมากขึ้นจนการุรุมอนไม่สามารถมองเห็นได้ เขาหลับตาแล้วตั้งท่าที่จะต่อสู้แต่ดูเหมือนว่าร่างกายของเขาจะขยับเขยื้อนไม่ได้เลย ระหว่างนั้นการุรุมอนก็รู้สึกเหมือนมีพลังบางอย่างได้ไหลเข้ามาในร่างของเขา เขารู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ เหมือนเป็นไข้ แต่ไม่นานมันก็ทำให้เขารู้สึกโล่งสบายก่อนที่แสงดังกล่าวจะหายวับไป การุรุมอนยืนนิ่งอยู่สักพักแล้วก็รีบหันไปสำรวจตัวเอง หืม...เมื่อกี้นี้...มันอะไรน่ะ....
การุรุมอนเดินเข้าบ้านแล้วไปมองตัวเองในกระจกห้องน้ำอีกครั้ง เอ...ก็ไม่เห็นมีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยนี่นา...อือ หรือว่าเราจะคิดไปเอง... การุรุมอนส่ายหัวเล็กน้อยแบบไม่คิดอะไรแล้วเดินออกมาจากบ้านอีกครั้ง เขานึกได้ว่าวันนี้มีการประชุมของเหล่าดิจิมอนเกาะไฟล์ เขาจึงรีบเดินทางเข้าไปยังในเมืองซึ่งอยู่ห่างจากอาณาเขตป่าของการุรุมอนมาก เมื่อการุรุมอนมาถึงประตูเมือง เหล่าอัศวินไนท์มอนผู้เฝ้าประตูเมืองก็โบกมือทักการุรุมอนเล็กน้อยแล้วเปิดประตูยินดีให้เขาเข้าไป
อา นึกว่านายจะไม่มาซะแล้ว ไนท์มอนตัวนึงเอ่ยกับการุรุมอน
โทษที บ้านฉันมันอยู่ไกลอ่ะนะ....แล้วเขาประชุมกันที่เดิมใช่รึเปล่า
ใช่แล้ว เดี๋ยวเราจะเข้าไปฟังเหมือนกัน....รู้สึกว่าเป็นเรื่องสำคัญมากซะด้วย...
การุรุมอนพยักหน้าแล้วเริ่มเดินเข้าไปในเมือง เขาเดินไปคิดไปว่าเรื่องวันนี้คงต้องสำคัญมากแน่ ๆ เพราะถึงขนาดต้องปิดเมืองแล้วให้ยามมานั่งฟังด้วย คงต้องไม่ธรรมดาแล้ว การุรุมอนมาหยุดอยู่ที่อาคาร 2 ชั้นที่ถูกออกแบบมาราวกับสำนักงานของรัฐพร้อมกับป้ายขนาดใหญ่ที่เขียนไว้ว่า สำนักงานความปลอดภัยของเกาะไฟล์ การุรุมอนเปิดประตูเดินเข้าไปแล้วก็พบกับเหล่าเพื่อน ๆ ของเขาที่ต่างยืนคุยกันเป็นกลุ่ม บริเวณห้องโถงใหญ่ของอาคารนี้
อ้า สวัสดีการุรุมอน อากุมอนเพื่อนซี้ของเขาโบกมือเรียกเป็นคนแรก ตามมาด้วยปิโยมอน เท็นโทมอน โกมามอน ปาตามอน เทลมอน และพัลมอน แต่ละคนนี้ต่างก็มีความภาคภูมิในเฉกเช่นเดียวกับการุรุมอนที่เกิดมามีสายพันธุ์เดียวกับเหล่าผู้พิทักษ์ นอกจากนั้นก็ยังมี กิลมอน เทเรียวมอน และ คนอื่นๆ ที่เขารู้จักอยู่ในนี้ด้วย
สวัสดีทุกคน...เป็นยังไงกันบ้าง รู้สึกว่าวันนี้มีเรื่องสำคัญกว่าวันอื่นๆอีกนะเนี่ย การุรุมอนเดินเข้าไปในกลุ่มเพื่อนแล้วทักทาย
ใช่...แล้วดูเหมือนว่าท่าทางไม่ดีด้วยแหละ อากุมอนตอบแล้วกระดกน้ำผลไม้ดื่ม
แต่ละคนดูเหมือนจะเคร่งเครียดกับเรื่องดังกล่าวจนกระทั่งเหล่าไนท์มอนได้เดินออกมาจากด้านหลังของห้องพร้อมกับดิจิมอนตัวหนึ่งที่ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าผู้ดูแลเกาะไฟล์แห่งนี้ เซราฟิมอน ร่างสุดยอดของปาตามอนนั่นเอง เขาเดินขึ้นมายังเวทีแล้วก็หันหน้ามายังเหล่าชาวเมืองบนเกาะไฟล์ที่เขาดูแลอยู่
สวัสดีทุกคน ก่อนอื่นผมต้องขออภัยด้วยที่ต้องเรียกทุกคนมา แต่ว่าตอนนี้ผมมีความจำเป็นที่จะต้องแจ้งถึงเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นเกาะไฟล์ของเรา... เซราฟิมอนเอ่ยขึ้นท่ามกลางความสนใจของดิจิมอนทุกตัวในห้องโถงซึ่งก็รวมทั้งการุรุมอนเองด้วย
ขณะนี้พลังแห่งความมืด...ได้ถือกำเนิดขึ้นอีกครั้งนึงแล้ว... เซราฟิมอนพูดต่อท่ามกลางเสียงฮือฮาของดิจิมอนในห้องโถง ต่างคนก็ต่างตื่นตระหนกและเริ่มหวาดกลัว
แล้วพลังแห่งความมืดที่ว่า มันมาจากไหน แล้วมันจะคุกคามมาถึงบ้านเมืองเราไหม.... โอกามอนตัวหนึ่งยกมือเอ่ยขึ้น
ผมต้องบอกว่า มันได้คุกคามมาถึงเกาะไฟล์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว!...
หา!! ทุกคนต่างอุทานออกมาเป็นเสียงเดียวกัน แล้วเริ่มพูดคุยเสียงดังทั่วห้องจนไนท์มอนร้องเรียกให้ชาวเมืองอยู่ในความสงบเพื่อฟังเซราฟิมอนพูดต่อ
เพื่อความปลอดภัยของทุกคน เราจึงอยากให้ดิจิมอนทุกตัวอยู่แต่ในบ้าน...ห้ามออกไปนอกเมืองในยามวิกาลโดยเด็ดขาด...ดิจิมอนร่างเจริญวัยทุกตัวหลังเลิกเรียน ขอให้รีบกลับบ้าน อย่าไปเที่ยวเล่นที่ไหนโดยเด็ดขาด ส่วนร่างตัวเต็มวัยและร่างขั้นสูงกว่า ขอความกรุณาช่วยสอดส่องดูแลผู้ที่อ่อนกว่าด้วยนะครับ... เซราฟิมอนกล่าวให้คำแนะนำแก่ชาวเมืองผู้ที่กำลังตื่นตระหนกอยู่ เขาเห็นว่าถ้าปล่อยไว้เหล่าดิจิมอนคงเสียขวัญกันหมดแน่ เพราะทุกคนล้วนจำเหตุการณ์ในอดีตได้เป็นอย่างดี การต่อสู้ การสูญเสีย การทำลายล้าง ทุกคนต่างล้วนภาวนาว่าขออย่าให้มันเกิดขึ้นกับพวกเขาเลย แต่อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครรู้ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต เซราฟิมอนจึงพูดต่อว่า ถึงแม้ว่าพวกเรายังไม่สามารถบอกได้ว่าพลังความมืดนั้นมาจากไหน...แต่เพื่อทุกคนผมจะส่งเหล่าดิจิมอนร่างสมบูรณ์ทุกตัวออกตระเวนรอบเมืองตลอด 24 ชั่วโมง ขอให้ทุกท่านวางใจได้ สำหรับดิจิมอนอื่น ๆ ที่อาศัยอยู่นอกเมือง ตอนนี้เราได้เปิดโรงแรมเป็นที่พักให้ท่านอยู่ โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายใด ๆ ทั้งสิ้นจนกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย ผมขอรับรองว่าเราจะปลอดภัย.....ขอบคุณครับ....
สิ้นเสียงเซราฟิมอน ดิจิมอนทุกตัวต่างก็รีบเดินออกจากอาคารไป บางตัวก็รีบเก็บข้าวเก็บของย้ายเข้ามาอยู่ในเมือง บางตัวก็รีบซื้อของหรืออุปกรณ์ป้องกันต่าง ๆ มาไว้ในบ้าน การุรุมอนกับกลุ่มเพื่อน ๆ ของเขายังคงอยู่ในเมือง พวกเขาคิดว่าอยากมีส่วนช่วยเหลือบ้างเพราะแต่ละคนต่างก็มีสายเลือดของเหล่าผู้พิทักษ์อยู่ พวกเขาทั้งหมดจึงกลับไปหาเซราฟิมอนที่สำนักงานความปลอดภัยอีกครั้ง
ขอบคุณพวกคุณมากนะที่อาสาช่วยพวกเรา....แต่ว่า...นอกจากคุณการุรุมอนและคุณเทลมอนแล้ว พวกคุณที่เหลือทั้งหกยังอยู่ในร่างเจริญวัยอยู่เลยนะครับ ผมเกรงว่าพวกคุณจะสู้ไม่ไหว.... เซราฟิมอนเอ่ยกับเหล่าเพื่อน ๆ ของการุรุมอนในห้องทำงานของเขา
แต่ว่า...ยังไงพวกเราอยากช่วยจริง ๆ นะครับ...พวกเราต่างก็มีสายเลือดของเหล่าดิจิมอนผู้พิทักษ์...พวกเราไม่อยากอยู่นิ่งเฉย... อากุมอนเอ่ยกับเซราฟิมอน
ใช่ค่ะ อย่างน้อยก็ขอให้พวกเราได้ช่วยเถอะนะคะ... ปิโยมอนช่วยพูด ส่วนพัลมอนก็พยักหน้าเห็นด้วยกับเธอ
นะครับปาตามอนเองก็อยากช่วยเหมือนกัน จริงไหมพวกเรา... ปาตามอนหันไปถามโกมามอนกับเท็นโทมอน ใช่
เซราฟิมอนพยักหน้าแล้วลุกจากเก้าอี้มายืนตรงหน้าแถวของเหล่าผู้กล้าทั้ง แปด .....พวกคุณนี่ช่างกล้าหาญจริง ๆ....ไม่ต่างจากเหล่าดิจิมอนของเด็กที่ถูกเลือกในอดีตเลย....พวกคุณทั้งหมดช่างเหมือนกับพวกเขามาก...ถ้ายังนั้นผมขอมอบหมายให้พวกคุณออกตรวจตามบริเวณที่คุณอาศัยอยู่ล่ะกัน เพราะว่ากำลังทหารของผมต้องอยู่รอบ ๆ เมืองเพื่อความปลอดภัยของชาวดิจิมอน เซราฟิมอนพูดด้วยความยินดีและภาคภูมิใจกับเหล่าดิจิมอนสายเลือดผู้พิทักษ์ทั้งแปด เขารู้สึกได้ว่าดิจิมอนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเหล่านี้จะต้องมีส่วนในการช่วยเหลือเมืองและโลกใบนี้อย่างแน่นอน แต่ว่า อย่างไรก็ตาม ถ้าคุณทั้งหมดพบเรื่องที่ไม่สามารถจัดการได้ กรุณารีบกลับเข้ามาในเมือง....ผมจะจัดการด้วยตัวของผมเอง.... เซราฟิมอนกล่าวกับทุกคนแล้วค่อย ๆ ยื่นมือส่งพลังอันศักดิ์สิทธ์ให้แก่เหล่าดิจิมอนผู้กล้าทั้งหมด ด้วยพลังอันศักดิ์ของข้า ของให้ทุกท่านจงอยู่รอดปลอดภัย.... เสร็จสิ้นการมอบพลังอันศักดิ์สิทธ์ ดิจิมอนทั้งแปดต่างก็เดินออกมาจากสำนักงานแล้วรวมตัวประชุมกันเพื่อปรึกษาวางแผนงานกัน
เอาล่ะ ฉันจะไปตรวจดูที่เมืองไดโนเสาร์นะ อากุมอนเริ่มเสนอแนะก่อน
ฉันกับกับพัลมอนจะไปที่ภูเขามิราฮาชินะ แถวนั้นใกล้บ้านของพวกเรา
ก็ได้จ๊ะ ปิโยมอน.... พัลมอนพยักหน้าเห็นด้วยกับเพื่อนสนิทของเธอ
ส่วนฉันจะตรวจดูรอบ ๆ ชายทะเลของเกาะนะ เพราะเรื่องว่ายน้ำฉันถนัดอยู่แล้ว โกมามอนแอ่นอกเสนอแนะด้วยความมั่นใจ
ปาตามอนกับเท็นโทมอนจะไปที่เมืองแห่งการเริ่มต้นล่ะกัน.... ปาตามอนพูดกับเท็นโทมอนซึ่งเขาก็พยักหน้าเห็นด้วย
งั้นฉันจะตรวจรอบ ๆ ป่าล่ะกัน การุรุมอนเอ่ยถึงของตัวเองบ้าง แต่เทลมอนก็ขอพูดเสริม ให้ฉันช่วยนะการุรุมอน ป่าที่นี่มันกว้างมาก นายตรวจไม่หมดหรอก....
อืม....ขอบใจนะเทลมอน.... การุรุมอนขอบคุณแล้วยิ้มให้กับเทลมอน ซึ่งก็ทำให้เธอรู้สึกเขินเล็กน้อย มะ...ไม่เป็นไร...
เอาล่ะทุกคน...ถ้ามีปัญหาอะไรรีบไปหาคนที่อยู่ใกล้ที่สุดนะ...ยังไงก็ระวังตัวด้วยล่ะกัน... อากุมอนเอ่ยกับทุกคนแล้วแยกตัวออกไป ส่วนคนอื่น ๆ ก็ต่างคนต่างเดินทางกลับบ้านเพื่อนทำหน้าที่ของตนเองกัน
สำหรับการุรุมอนแล้ว เส้นทางในป่าถือว่าเป็นจุดที่อันตรายที่สุดเพราะว่ามันลึกลับและทึกทึมไปด้วยต้นไม้ใหญ่ ดิจิมอนใดก็ตามที่มีสายตาไม่เฉียบคมดังการุรุมอน พวกเขามีสิทธิ์หลงทางกันแน่ ๆ ในป่ารอบ ๆ พื้นที่ของการุรุมอน มีสัตว์ป่าเล็กใหญ่เหมือนในโลกมนุษย์ อีกทั้งอาจจะมีดิจิมอนชนิดอื่น ๆ ที่ไม่รู้จักอยู่ด้วยก็ได้ การุรุมอนเดินใกล้จะถึงทางแยกไปสู่บ้านของเขา แต่เขาต้องหยุดนิ่งโดยทันใดเมื่อมีเสียงอะไรบางอย่าง ดังแทรกพุ่มไม้อยู่รอบ ๆ ตัวเขา มันเคลื่อนที่ไปรอบ ราวกับว่าพยายามหาจุดที่จะโผล่ออกมาโจมตีการุรุมอนซึ่งตัวเขาเองก็พร้อมแล้วอยู่เช่นกัน
** แว้บบบ...ฟู่!! **
เสียงของบางสิ่งบางอย่างปล่อยพลังออกมาจากพุ่มไม้ที่ด้านข้างของการุรุมอน มันเป็นเปลวเพลิงที่ร้อนระอุพุ่งเป็นสายออกมายังเป้าหมาย ฮึบ!!... การุรุมอนเห็นทันควันแล้วรีบกระโดดขึ้นสูงเพื่อหลบหลีก ทำให้ต้นไม้ด้านหลังของเขาถูกไฟลุกไหม้จนเขาต้องรีบวิ่งต่อไปยังบริเวณทะเลสาบบ้านของเขา การุรุมอนหันหลับกลับไปดูตรงทางที่เขาวิ่งมาแล้วจ้องไปยังสิ่งที่จะปรากฏขึ้นในไม่ช้านี้ เจ้าเป็นใคร....แสดงตัวออกมา!!... เสียงของการุรุมอนทำให้ผู้บุกรุกปล่อยพลังใส่เขาอีกครั้ง และคราวนี้เปลวเพลิงเข้ากระแทกกับผืนน้ำจนเกิดไอหมอกกระจายขึ้น แข่งกับควันไฟที่กำลังลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า
Fox Firer!! ** เปรี้ยง!!...ครืนๆๆๆ...**
เปลวเพลิงสีฟ้าที่ร้อนกว่าของการุรุมอนพุ่งเข้าสู้เป้าหมายลึกลับตรงทางเดิน แต่ดูเหมือนว่ามันจะหลบได้ อา.... ไม่เลวนี่ แต่เจ้าก็ไม่ควรทำอย่างนี้กับป่าของตัวเองเลยนะ.... เสียงของดิจิมอนลึกลับกับร่างของมันได้เผยโฉมขึ้นตรงทางเดินท่ามกลางกลุ่มควันและหมอกที่เกิดจากการต่อสู้ การปรากฏตัวของมันทำให้การุรุมอนตกใจไม่น้อย เพราะว่ารูปร่างหน้าตาไม่แตกต่างจากการุรุมอนเลยเพียงแต่ตัวของมันมีสีดำและลายพาดลำตัวเป็นสีม่วง กา...รุรุมอน...สีดำ งั้นหรอ!!...นี่เจ้าเป็นสายพันธุ์เดียวกับฉันงั้นหรอ และทำไมถึงต้องทำร้ายฉันด้วย!!... การุรุมอนย่างก้าวเข้าไปถามด้วยความระมัดระวังพร้อมกับสังเกตดิจิมอนสีดำตัวนั้นด้วยความสงสัย
ข้าคือ Blackgarurumon ฉันไม่เคยคิดที่จะเป็นพวกเดียวกับแก...ฉันมาก็เพื่อทำลายแก...ตามคำสั่งเท่านั้น!!.. ดิจิมอนหมาป่าสีดำเอ่ยกับการุรุมอนแล้วเริ่มเปิดฉากการโจมตีอีกครั้ง
Fox Firer!! เปลวเพลิงสีแดงถูกปล่อยออกมาในขณะที่การุรุมอนก็รีบตอบโต้ด้วยไม้ตายเดียวกัน
Fox Firer!!
** เปรี้ยง!!...ตูม!!... **
พลังของทั้งสองกระทบกันอย่างจังจนระเบิดออก หมอกควันฟุ้งกระจายไปทั่ว พื้นหญ้าสีเขียวที่รายล้อมพวกเขาก็กลายเป็นวงแหวนขนาดใหญ่ ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม สายฝนเริ่มตกลงมาเพื่อช่วยดับไฟในป่าจนมอดหมด
การุรุมอน...การุรุมอน!!... เสียงของเหล่าเพื่อน ๆ การุรุมอนดังมาจากทางเดินที่มีแต่ต้นไม้ที่โค่นล้มขวางอยู่ ฮึ่ม!! แย่จริง ๆ ที่เวลาเล่นของเรามีน้อยนะการุรุมอน....แต่ฉันขอบอกแกเอาเลยล่ะกัน...พวกเรา...เหล่าดิจิมอนแห่งความมืด....ได้กลับมาอีกครั้งนึงแล้ว ฮ่าๆๆๆ.... การุรุมอนสีดำพูดขู่ก่อนที่จะวิ่งจากไปในขณะที่เพื่อนของการุรุมอนรีบวิ่งเข้ามาช่วยเหลืออย่างเป็นห่วง
การุรุมอน เธอเป็นอะไรรึเปล่า!! เทลมอนเป็นคนแรกที่มาถึงพร้อมกับ ปิโยมอนและเท็นโทมอนที่ตามมาข้างหลัง
อืม....ฉัน...ไม่เป็นไร....แล้วคนอื่น ๆ ล่ะ
คนอื่น ๆ ที่เหลือยังคงตรวจพื้นที่อยู่...พอดีฉันได้ยินเสียงระเบิดก็เลยรีบบินมาหานายเนี่ย เท็นโทมอนพูดพลางสำรวจร่างกายของการุรุมอน ซึ่งดูแล้วไม่บาดเจ็บอะไรมากมายนัก
แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น....เจอศัตรูหรอ... ปิโยมอนพูดพร้อมกับสอดส่านสายตามองไปรอบ ๆ
การุรุมอนพยักหน้าตอบทั้งสามโดยในใจเขาเริ่มวิตกกังวลกับคำพูดที่การุรุมอนสีดำขู่เอาไว้ นี่มันอะไรกัน....ทำไมพวกมันต้องการทำลายเรา....ในตัวเรามีอะไรบางอย่างอยู่อย่างนั้นหรือ.... การุรุมอนรีบพาเพื่อนทั้งสามเข้าบ้านเพื่อหลบฝน เขาเข้าไปในห้องน้ำเพื่อเช็ดหน้าเช็ดตาก่อนที่จะออกมาคุยกับเพื่อน ๆ ในห้องรับแขก
พวกมันคือดิจิมอนแห่งความมืด.... การุรุมอนเริ่มเอ่ยขึ้นต่อทุกคน
ดิจิมอน....แห่งความมืดงั้นหรอ... ปิโยมอนมีสีหน้ากังวลในขณะที่คนอื่น ๆ ก็เริ่มวิตกไม่แพ้กัน
แล้วทำไมมันถึงมาบ้านของนาย....พวกมันรู้จักนายหรอ... เทลมอนถาม
ดูเหมือนจะใช่....มันบอกว่าได้รับคำสั่งมาให้ฆ่าฉัน
อะไรนะ!!... ทุกคนเอ่ยเป็นเสียงเดียวกัน ในขณะที่การุรุมอนก้มหน้าพยายามคิดทบทวนสาเหตุ
ฉัน...จะต้องมีความหมายอะไรบางอย่างกับพวกมันแน่ ๆ เลย มันถึงต้องรีบมาทำลายฉันก่อนคนอื่น ๆ... การุรุมอนพูดต่อ แล้วมองออกไปข้างนอก แลดูสายฝนที่ตกลงมาทั่วบริเวณป่าของเขา
ยังไงก็เถอะ....เราจะต้องรู้....ต้องรู้ให้ได้ว่า นี่มันเกิดอะไรกันขึ้นกันแน่....